Bitmedi daha

Attilâ İlhan Kültür Merkezi’nin bu hıncahınç dolu, hatıra sinmiş salonunda beni dinlerken notlar almaya değer gördünüz, sağ olun, var olun. Lakin dikkatimi bir şey çekti; öyle bir şey ki bütün o süslü lafları, ezberlenmiş cümleleri bir anda yerle bir etti.

Şu önünüzdeki kâğıtlara bakıyorum! Bir tarafı kullanılmış, yazılmış, çizilmiş… Ve kullanılmayan diğer taraflarıyla kendinize mini mini not defterleri yapmışsınız! Sormadan edemiyorum: O müsveddeleri birbirine zımbalatan duygu neyin eseridir?

Sizi o kâğıtların boş tarafına bile kıyamayacak kadar ince bir içtenliğe getiren nedir? Eğitim mi, kültür mü, yokluk mu, yoksa bu coğrafyanın çocuklarına belletilen o derin mahcubiyet mi? İşte hayatın en keskin, en güzel metaforu tam şurada, şu masaların üstünde duruyor.

Öyle bir devirde yaşıyoruz ki her şeyin şatafatlısı, pak olanı, henüz leke sürülmemişi makbul. Fabrikadan yeni çıkmış kâğıtlar gibi pırıl pırıl geziyor millet. Hızlı yaşıyor, hızlı harcıyor; bir sayfa buruştuğu an buruşturup çöpe atıyor.

Ama o pırıl pırıl denen hayatların içi bomboş, ruhu naylon! Kardeşlerim, şu elinizde tuttuğunuz müsvedde defterler var ya… İşte o, hayatın ta kendisi. Bir tarafı eskimiş, yaşanmış, belki hüsranla dolmuş, belki gözyaşıyla ıslanmış.

Ama öbür tarafı? Öbür tarafı hâlâ bembeyaz, hâlâ yazılmayı bekleyen bir umut tarlası gibi duruyor. Haklısınız, müsveddelerin boş taraflarına kıyamıyoruz; çünkü yeni bir sayfayı ancak öncekinde yaşadıklarımızdan bir şeyler öğrenerek açabiliyoruz.

Evet, her yeni sayfa, öncekinden kalan izleri taşır. Çünkü hayat, birbirinden kopuk sayfaların değil, birbirini tamamlayan yaşanmışlıkların hikâyesidir. Biz o müsvedde kâğıtları zımbalarken aslında ne yapıyoruz, biliyor musunuz?

Geçmişin o hırpalanmış, üzeri çizilmiş, silinmiş izlerini alıp bugüne taşıyoruz! Hatalarımızı tekrarlamak için değil, onlardan öğrendiklerimizi unutmamak için.“Atayım” diyemiyoruz. Çünkü o eskimiş, o can yakan sayfalar atılırsa geriye ne kalır?

Yaşanmışlıklarını inkâr eden insan, köksüz bir ağaç gibi devrilmeye mahkûmdur. O müsveddeler bizim tarihimiz, bizim onurumuzdur. Yaşam da tıpkı o müsvedde kâğıt gibidir. Önü karalanmış, arkası boş bırakılmış, üzeri çizilmiş, silinmiş, buruşturulmuş…Ama insanı insan yapan biraz da o buruşukluktur!

“Yeni bir sayfa açacağım” diye eskiyi inkâr edenler, geçmişin izlerinden korkanlar, kendi hikâyelerinden kaçanlardır. Frensiz kamyon gibi uçuruma giden mankurtlardır! O silintiler, o mürekkep lekeleri, o hayal kırıklıkları… Hepsi ama hepsi yarın yazacağımız o büyük destanın ham maddesidir, inkâr edemeyiz!

Her müsvedde, bir sonraki sayfanın en iyi, en hakiki hazırlığıdır. Kardeşlerim, arkadaşlarım, heyecansız insan, ruhuna beton dökmüş ölülerden farksızdır. Yaşamımızda her yeni sayfa için duygumuzu, heyecanımızı sular seller gibi akıcı, coşkulu ortaya koymalıyız.

Heyecansız insan maalesef kendi hikâyesini yazmaktan vazgeçer; o bir karalamada, bir çiziktirmede takılıp kalır, rüzgârda savrulan çöp tenekesi gibi savrulur! Fakat sevgi dolu insan? Sevgi dolu insan… O bir nakıştır! Dantel gibi, oya oya işlenmiş bir sanat eseridir!

Öyle “sevgi” deyip geçmeyin; bugünün tuzu kuru, kalbi naylon poşet gibi pencereli gevezeleri ne bilsin sevmenin kahrını? Hepiniz duyun: Seveceğiz, seveceğiz ve sanat eseri olacağız! İşte sevmek, o müsvedde kâğıdın boş kalan son kıyısına titreyen elle bir “merhaba” yazmak gibidir.

Başta zordur, evet! Zorunuza gider, canınızı acıtır, “Yeter ulan, yine mi aldanacağım?” dedirtir. Ama atamazsınız! Atmaya kıyamadığınız o boş sayfalar gibi, içinizdeki o inatçı, o azgın sevgiyi de çöpe atamazsınız! Elbette sevmek, kendinizi incitmeye razı olmak değildir.

Bazen bir sayfayı kapatmak, insanın kendisine duyduğu sevginin de gereğidir. Ama bir insanın size yaşattığı acı, dünyaya duyduğunuz sevgiyi elinizden almamalıdır! Sevmek iyi bir alışkanlıktır, usta işidir, antrenmanı vardır!

Denedikçe açılırsınız, denerken kanarsınız; ama kanaya kanaya o yara kabuk bağlar, parıldar! Ve seven insan sonunda ışıldar, parlar, yaratır! Şurada müsvedde kâğıdın arkasına not alan siz kardeşlerim gibi, insan da yıkıla yıkıla, döküle döküle yazar kendi kitabını.

Arkası yarın, arkası mücadele, arkası sevda…Dünyanın bütün tuğlalarını üstümüze yıksalar, bütün kumpaslarını kurup saf kalbimizi lime lime etmeye kalksalar dahi… Kardeşlerim, yine seveceğiz! İnatla, hınçla, coşkuyla seveceğiz!

Şu gördüğünüz hakikati unutmayın: Yıkıldınız mı? Kalkın! Düşüyor musunuz? Daha da hırslanarak doğrulun!