Bir Zafer Günü

29 Ekim geldi. Bir şiire ne dersiniz? Hadi baş- göz üstü diyelim.

Bir Zafer Günü’nde, yaşlı bir nine

Sular serpiyordu, yanan gönlüne,

Diyordu ki; “Kalkar, gideriz yine“

Sırtında en yeni urba çuluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Haber vermiş, köyün yaşlı hocası,

Bir cephede, şehit düşmüş kocası,

Onun için tütmüyormuş bacası,

Gözleri yaşlarla dolu doluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Yakınları Çanakkale’ye gitmiş,

Dedesi de babası da şehitmiş,

Yokmuş haber, cümle alem şahitmiş,

Yazılmamış mektupların puluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Son Mehmed’i on yediye girmemiş,

Bıyıkları henüz yeni terlemiş,

Cephelerden, babasını görmemiş,

Anasının tutacak son dalıydı,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu

O da düştü İngiliz’in peşine,

Diyordu ki; “Buralarda işin ne?“

Bir şarapnel çarpıverdi döşüne,

Aklında annesi, gözü suluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Çanakkale, Dandanakan, Çaldıran,

Kaç düveldi, bu vatana saldıran,

Sancağını havalara kaldıran,

Kaybettiği yeni kopan koluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Yedi düvel geldi, çember daraldı,

Hepsi birden, meleklerden el aldı,

Şunun şurasında daha ne kaldı?

Tekmilinde yol, şehitler yoluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…

Birbirinden tam helallik aldılar,

Tekbirlerle, ateşlere daldılar,

Dağ bağında, türbe olup kaldılar,

Her biri Allah’ın yiğit kuluydu,

Gördüm ki; ağlayan Anadolu’ydu…