Misafir Masası

“Efendim!” diye ses çıkar toplu olarak ilçemde.

Misafir masası… Karakoçan’da lokantalarda…Parası olmayan gelip yemeğini yer, gider. Fakir olan… Yolda ve darda kalan…

Günde ortalama 20 kişi misafir ediliyor bu masada. Gönül sofrası açılıyor her sabah, durumu iyi olmayanlara. Gönlü zengin bir ilçenin gönlü zengin esnafları, ülkemdeki güzel uygulamalara örnek teşkil edecek bir çalışma yapıyor yıllardır.

Mutlu olmamak elde değil. Gurur duymamak, onurlanmamak, umutlanmamak…

Güzel şeyler de oluyor bu ülkede. Harika şeyler… Güzel işler de oluyor bu ilçede.

Gönül kasası dolu insanların bir uygulaması…

Sadaka taşı vardı eskiden. Askıda ekmek uygulaması… Zimem defteri… Bu da Karakoçan’da misafir masası uygulaması…

Ayakta alkışlıyorum sizleri! İlçesiyle gurur duymalı herkes. Esnafıyla, gönlü zengin hemşerisiyle, aşçısıyla, garsonuyla, mekân sahibiyle…

Ayrımcılık yok, şuculuk buculuk asla! Dini, dili, ırkı sorulmaz. Hangi mezhebe inandığının ne önemi var?

Gönlü “aç” olanların çoğaldığı bir dünyada, midesi “tok” olmaktansa gönlü “tok” olanların yaşadığı bir dünyada midesi “aç” olmayı tercih ederim.

Bu ülke, bu insanların varlığıyla ayakta duruyor.

Gönlü Mevlânâ olanların… Sofrası ve gönül kapısı açık olanların…

Bizler de âcizane bu güzelliği yazmaya, anlatmaya çalışıyoruz.

Karakoçan’da yıllardır uygulanan misafir masası, Türkiye genelinde de güzel işlere örnek teşkil edecek ve elbette gönlü geniş, cömert insanlarca başka yerlerde de uygulanacaktır.

Bir taş atarsınız Karakoçan’da, Kalecik Baraj Gölü’ne. O taş, gölün yüzeyinde dalgalar oluşturur. Ufacık bir taş, kocaman dalgalara sebep olur.

O taşı atanlar, bir güzelliğin ortaya çıkmasına ve yayılmasına vesile olanlardır.

Bir sürahi düşünün, ağzına kadar suyla doludur. Misafir masası uygulamasında gelip yemek yiyenler, o ağzına kadar dolu sürahinin üzerine konan gül yapraklarıdır. Yani her zaman “Başımızın üstünde yeriniz var.” demektir.

“Gönül masamıza, her zaman gül yaprağı değerindeki varlığınızla misafir olabilirsiniz,” demektir.

Bir kelebek, Karakoçan’da kanat çırpar ve o kanat çırpışının oluşturduğu rüzgâr, başka coğrafyalarda fırtına yaratabilir.

Biz eli açık, gönlü geniş insanları sevdik. Şefkati gözlerinden, vicdanı yüreklerinden eksik etmeyenleri saydık.

Ortaya koyduğunuz bu güzellik; lokmasını dahi paylaşmayan, ekmeğini bölüşmeyen, suyunu üleşmeyenlerin çoğaldığı günümüzde bir umut ışığıdır.

“Çok şükür, insanlık ölmemiş!” ve yine “Çok şükür, gül yürekli insanlar hâlâ var!” diyebileceğimiz cümlelerimiz olacak daha.

Ayakta alkışlıyorum sizi! Yok terörmüş… Uyuşturucuymuş… Darbeymiş… Kadına şiddetmiş… Çocuğa tacizmiş… Trafikmiş, gürültüymüş, kavgaymış, kaosmuş… Bu tür haberlerin eksik olmadığı bir dünyada, güzelliklerin de olduğunu bizlere hatırlattığınız için teşekkürler.

Bir tutam da olsa güzellikler de oluyor ülkemde.

Elbette yerini alacak yazılı, görsel ve sosyal medyada. Bir deste de olsa buram buram kokacak bu güzellikler ilçemde.

Gül bahçesinde dolaşanların üzerine gül kokusu siner. Gül yürekli insanların çoğaldığı bir ilçede, şehirde, ülkede ve dünyada da elbette barut kokusu değil, gül kokusu olacak.

Eksiklerimiz vardır mutlaka. Yapmadıklarımız, ilçe olarak ihmallerimiz illaki… İnsan olarak hatalarımız vardır ve kusursuz da değiliz şüphesiz.

Bugün gül bahçesindeki dikenleri değil de gülleri görelim bu kez. Derdimiz budur.

Bugün her yere “Güzellik!” diye yazılır ülkemde.

Ve “Karakoçan!” diye okunur her dudakta. “Adam!” diye söylenir her yerde. “Karakoçanlı!” diye okunur her dilde.