Hiçliğin Konforu

Hayatın o gürültülü, ısrarcı ve durmaksızın koşturan temposu içinde, insanın ruhu bir süre sonra taşıyamayacağı kadar yükle doluyor. Beklentiler, sorumluluklar, "başarmak" zorunda olunan hedefler ve sürekli bir şeyleri yetiştirme telaşı...

Oysa bazen insan, tam da bütün bu koşturmacanın ortasında, durup her şeyi elinden bırakmak istiyor. İşte o an, sığındığımız en sakin liman "hiçliğin konforu" oluyor. Hiçlik, ilk bakışta kulağa ürkütücü, bir boşluk veya kayboluş gibi gelebilir.

Fakat modern dünyanın bize dayattığı o yorucu görünürlük çarkından sıyrıldığınızda, hiçliğin aslında ne kadar şifalı bir özgürlük alanı olduğunu fark edersiniz. Hiç kimse olmak, kimseden bir şey beklememek, hiçbir rolü oynamamak ve sadece var olmak...

Toplumun üzerimize yüklediği sıfatları, etiketleri ve unvanları birer birer üzerimizden çıkardığımız o sessiz ân, derin bir nefes almanın, sırtımızdaki o görünmez küfeyi yere indirmenin ânıdır. Orada artık hırs yoktur, kanıtlama çabası yoktur, rekabet yoktur.

Sadece kendi iç sesinizle baş başa kaldığınız, rüzgarın estiği, zamanın durduğu o dingin an vardır. Belki de insan, arada bir her şeyi sıfırlamaya, o tatlı hiçliğe sığınmaya ihtiyaç duyar. Çünkü yeniden var olabilmek, güçlü ve sahici bir şekilde ayağa kalkabilmek için, bazen en dipte, o sakin hiçlikte soluklanmak şarttır.

Hiçleşebildiğimiz kadar insan, hiçbir şey umursamamayı göze alabildiğimiz kadar huzurluyuzdur belki de.