Yaşama beyaz ayarı yapan adam: Ertuğrul Bulut

1994’ten beri didişir dururuz Beyaz Adam’la, Ertuğrul Bulut’la… Hani “Bir dargın bir barışık” diye bir şarkı var ya, işte onun gibi. Onun olduğu ortamda testi kırığı elbet değiliz. Huysuzluğuyla, tatlılığıyla, yeri doldurulamaz dostluğuyla, örgütçülüğüyle, çocuklar ve kadınlarla kurduğu o özel iletişim yöntemleriyle çekti gitti.

Aslında bu yazı, sipariş bir yazı. “Siparişi kim verdi?” derseniz, o verdi. Hüseyin Mert’in ardından yazdığı yazıyı bana okutmuş, “Benden sonra yazmak sana düşer” demişti. Epeyce bir süre dargın kaldık. Barışmak üzere beni çağırıp, “Oğlum, ölüp gideceğiz, dargın gitmeyelim” dediğinde hemen sarıldık.

“Beni anlatan yazıyı sen yazacaksın” deyince siparişi almış olduk. İşte bu sipariş üzerine yazıyorum şimdi. Ertuğrul Bulut inançlı bir insandı. Örgütlenmeye ve partiye inancının son derece yüksek olmasının yanı sıra, Tanrı inancı da güçlüydü.

“İnatçı, dediğim dedik, yanlışlarında direten böyle bir insan tanımadım” desem yanlış olmaz. 12 Eylül’ün o fırtınalı ortamında yaşamı darmadağın olmuş bir adamdı o. Ancak Gebze-Kartal hattında işçilerin örgütlenmesi için girmediği fabrika, elinin değmediği sendikacı kalmamıştı.

UÇAN TEKMELİ KORUMASanırım 1 Mayıs 1995 ya da 1996 yılıydı. Ben kameraman, o da beni koruyacak “korumam”dı. Bağımsızlığımızın simgesi Türk bayraklarıyla alana İşçi Partisi korteji girince, bir grup Okmeydanı Hastanesi’nin tam önünde taşlı sopalı saldırıya başladı.

Gelen taşlardan korunmak için siper aldığımda gözlerim Ertuğrul ağabeyi aradı. O beni bırakmış, saldıran gruba uçan tekme atıyordu. O günlerde bütün televizyonlarda o uçan tekmeleriyle hep o yer aldı. KURUCU İRADENİN PARÇASIAcıbadem’deki Yeditepe’de direngen, güzel, anımsaması hoş yıllar geçirdik.

Yeditepe’nin temeli üzerine Ulusal Kanal’ı inşa ettik. Biz, Ferit İlsever kaptanlığında kurulan bir kanalın ayakta kalabileceğini tüm dünyaya gösterdik. Ertuğrul Bulut da o kurucu kadronun içindeydi. Moloz taşıdı, sıva yaptı, dekor hazırladı, ışık açtı, kameraya beyaz ayarı yaptı.

Galata Kulesi’nin eşsiz öyküsünü, İstiklal Caddesi’nin devingenliğini belgeledi. Erzincan’da kayayı yontanları; Şirince’nin evrimleşmesini, Hacıbektaş’ta yaşayanların iç dünyasını ekrana taşıdı. İKİ HUYSUZ İHTİYARUlusal Kanal’da yayımlanan Fikret Otyam’ın Dağarcığı’ndan programı, iki huysuz ihtiyarın bütün dünyaya karşı kurdukları bir ittifaktı âdeta.

Programın yönetmeni, sunucusu, kısacası her şeyi Ertuğrul Bulut; konuşmacısı da doğal olarak Fikret Otyam’dı. Kavga etmeleri beklenirken beklentiler boşa çıkmış, dostlukları daha da pekişmiş ve birbirlerini sürekli arayan iki dost oluvermişlerdi.

BELGELEME TUTKUSUGidenleri yüreğimize gömdük. En çok o yandı. Mahmut Şen’i, Nizamettin Şen’i, Çavuş Muharrem’i, Teoman Alili’yi, Hüseyin Mert’i hep anılarında yaşattı, yazdı. Ankara’ya her gittiğinde çocukluğunda koştuğu o yollarda yürüdü.

Akdere’de çocukluğunda yaşadıkları evi bulmuş, kapısını görüntülemiş ve çocuklar gibi sevinmişti. El değmemiş insan öykülerinin yarın olmayacağını elbette biliyordu. Hep belgelemek istiyordu. Kamera onu yorunca dijital fotoğraf makinesine, ardından cep telefonuna sığınmıştı.

Sıradan insanın iç sesi, vizörden karelerine yansımış gibiydi. YARIM KALAN PROJELERModa’nın, Kadıköy’ün dar sokaklarında çiçekçi kızın gözündeki Mona Lisa’yı bulup çıkaracak adamdı o. Posbıyıklım ile belgesel dalında kazandığı ödül, yapmak istediği yığınla belgesel için esin kaynağı olmuştu.

Karadeniz’den neden çok ressam ve sanatçı çıktığını araştıracağı projesi, Karantina Adası’nın öyküsü ve Ege’yi kapsayan üzüm belgeseli hayata geçiremediği projeleri arasında kaldı. BİLİMSEL SOSYALİZMİN IŞIĞIZafer Bilgin’in çağrısıyla katıldığı Vatan Partisi saflarında son nefesine dek mücadele etti.

Özel yaşamımdaki kimi noktalara dikkat çekerek beni tonlarca yükün altına soktu. “Sakın ha şunları yapma, bunları yap” dediği her şeye şimdi harfiyen uyuyorum. 1994’ten bu yana geçirdiğimiz bütün güzel günlerin hatırına, bu dünyadaki zamanını tamamlamış bir ağabeyin sergisinde yer alacak fotoğrafları seçerek ona en derin selamlarımı gönderiyorum. Aynı zamanda kendimi mücadele azmiyle donatıyorum.