Davalarını Kendi Elleriyle Mezara Gömdüler!
- Bir zamanlar ne kadar da emindiler kendilerinden… Aynaya baktıklarında tertemiz bir yüz, vicdanlarına kulak verdiklerinde huzurlu bir kalp görüyorlardı
- Dillerinde hakikat, ellerinde dava, gönüllerinde iyilik iddiası vardı
Bir zamanlar ne kadar da emindiler kendilerinden… Aynaya baktıklarında tertemiz bir yüz, vicdanlarına kulak verdiklerinde huzurlu bir kalp görüyorlardı. Dillerinde hakikat, ellerinde dava, gönüllerinde iyilik iddiası vardı.
Kendilerini doğruluğun safında, ahlakın ön cephesinde, adaletin yılmaz savunucuları olarak konumlandırmışlardı. Öyle ki kendi doğrularından şüphe etmeyi bile unutmuşlardı. Çünkü kendilerine göre onlar yanılmaz, onlar aldanmaz, onlar haksızlık etmezdi.
Hatta ahlakı o kadar sahiplenmişlerdi ki sanki ahlakın tapusu ellerindeydi. Sonra hayat çıktı karşılarına ve hepsine aynı soruyu sordu: "Madem bu kadar iyisiniz, hadi bakalım, şimdi güç sizin elinizdeyken de iyi kalabilecek misiniz?" İşte asıl sınav o gün başladı. * Makam kapıları açıldı, imkânlar çoğaldı, yetkiler ellerine verildi.
Dün adalet diye haykıranların önüne adaleti yaşatma fırsatı konuldu. Dün kul hakkından söz edenlere başkalarının hakkını koruma sorumluluğu verildi. Dün harama el uzatanları kınayanların önüne helal ile haram arasındaki sınırı koruyacakları imkânlar çıktı.
Fakat ne oldu? Güç geldi, bazıları değişti. Makam geldi, bazıları kendini unuttu. Menfaat kapıyı çaldı, vicdan içeriden kilitlendi. Bir zamanlar yüksek sesle konuşan ahlak, çıkarın karşısında sustu. Adalet, kapının önünde bekletildi.
Hakikat, sahibini ararken yalnız bırakıldı. Ve dünün iddiaları, bugünün utancına dönüştü. Bir zamanlar göğüslerini gere gere savundukları değerler, şimdi kendi ellerinde can çekişiyordu. Haklılık iddiaları birer birer çöktü.
Kendi sözleri kendi aleyhlerine delil oldu. Savundukları davanın altını, yine o davanın mensupları kazdı. Çünkü insanın gerçek karakterini, söyledikleri değil; eline güç geçtiğinde yaptıkları anlatır. Sonra perdeler aralandı, maskeler düştü, hakikat kendisini göstermeye başladı. * Sünnet sakalı vardı ama el uzatılan şey başkasının hakkıydı.
Başörtüsü vardı ama vicdanın üzeri çoktan örtülmüştü. Dillerinde dua, ellerinde hesap vardı. Hacılar, umreciler, namazın en ön saflarında duranlar vardı; fakat iş adalete geldiğinde saflar bozulmuş, hak ve hukuk geride kalmıştı.
İbadet vardı ama merhamet eksikti. Dinî söylem vardı ama dürüstlük kayıptı. Görünüş vardı ama öz, çoktan terk edilmişti. İşte insanı asıl yaralayan da buydu. * Çünkü din, insanın eline başkalarını yargılayacağı bir terazi vermemişti; önce kendi nefsini tartacağı bir vicdan vermişti.
Namaz, insanı kul hakkından muaf tutmak için değil, kötülükten uzaklaştırmak için vardı. Oruç, yalnızca açlığı öğretmek için değil, nefsin arzularına sınır koymak içindi. Hac, insanı makamından, kibirinden ve dünyevi üstünlük iddiasından arındırmak içindi.
Ama bazıları ibadeti bir kimlik kartına, dindarlığı bir dokunulmazlık zırhına, kutsal değerleri de kişisel çıkarlarının kalkanına dönüştürdü. Vicdan bir köşede sessizce ağladı. Ahlak kapıyı çaldı ama içeri alınmadı. Adalet bekledi, bekledi; fakat kendisini çağıran olmadı.
Dinin özü olan merhamet, şeklin gölgesinde kayboldu. İnancın insana yüklediği sorumluluk, siyasi aidiyetin arkasına saklandı. Oysa Allah'a inanmak, Allah'ın kullarına karşı sorumluluğu unutmamaktır. * Dindarlık, yalnızca alnın secdeye değmesi değil, elin haksızlığa uzanmamasıdır.
Yalnızca dilin güzel sözler söylemesi değil, kalbin kötülüğe razı olmamasıdır. Yalnızca camide saf tutmak değil, hayatın her alanında hakkın ve adaletin safında durabilmektir. İnsan, kendisiyle aynı düşünmeyenin hakkını da koruyabiliyorsa adildir.
Kimsenin görmediği yerde de dürüst kalabiliyorsa ahlaklıdır. Gücü eline geçirdiğinde zayıfı ezmek yerine koruyabiliyorsa erdemlidir. Aksi hâlde geriye yalnızca görüntü kalır. Görüntü ise hakikatin yerini tutmaz. Ve unutulmamalıdır ki bir insanın yaptığı kötülük, mensubu olduğu dini kirletmez.
Fakat o kötülüğü dinin arkasına saklamak, hem inanca hem de o inanca samimiyetle bağlı insanlara yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biridir. Çünkü dinin itibarı, onu dilinden düşürmeyenlerin değil, onun ahlakını hayatına taşıyanların omuzlarında yükselir.
İşte bu yüzden mesele yalnızca birkaç insanın yanlış yapması değildir. Mesele, yanlışın normalleştirilmesi, haksızlığın savunulması, çıkarın kutsanması ve eleştirinin düşmanlık sayılmasıdır. * Bir dava, mensuplarının hatalarıyla yara alabilir.
Fakat o hatalar savunulmaya başlandığında, hakikat susturulduğunda ve yanlış yapanlar kendi çevreleri tarafından korunmaya alındığında, o davanın ruhu da ölmeye başlar. Çünkü hiçbir dava, ahlaksızlığı taşıyabilecek kadar büyük değildir.
Hiçbir makam, kul hakkından daha değerli değildir. Hiçbir siyasi aidiyet, insanın vicdanından daha kutsal değildir. Şimdi dönüp geçmişlerine baksınlar. Bir zamanlar savundukları ilkeler orada duruyor. Fakat kendileri o ilkelerin çok uzağına düşmüş durumda.
Ahlak hâlâ orada, ama onu temsil ettiğini söyleyenler ortada yok. Adalet hâlâ hakikatin yanında bekliyor, fakat ona sahip çıkması gerekenler kendi çıkarlarının peşine düşmüş. * Ve dava… O dava, bir zamanlar kendisini omuzlarında taşıdığını söyleyenlerin ellerinde ağır ağır toprağa gömülüyor.
Şimdi geriye birkaç acı soru kalıyor: Dün başkalarını ahlaksızlıkla suçlayanlar, bugün kendi yaptıklarına hangi kelimeyi bulacaklar? Kul hakkından söz ederken başkalarının hakkına girenler, vicdanlarının karşısına hangi yüzle çıkacaklar?
Yıllarca dinin, ahlakın ve adaletin temsilcisi olduklarını söyleyenler, bugün bu değerlerin uğradığı zararı nasıl açıklayacaklar? Ve en önemlisi: Hâlâ taşıdıkları etiketlerle mi övünecekler, yoksa o etiketlerin arkasında kaybettikleri insanlıklarıyla yüzleşebilecekler mi? * Zaman geçecek… Makamlar boşalacak, koltuklar el değiştirecek, alkışlar kesilecek, kalabalıklar dağılacak.
Dün etraflarından ayrılmayanlar yarın başka kapılarda saf tutacak. Bugün kendilerini vazgeçilmez sananlar, yarın hatırlanmamakla yüzleşecek. Ama yapılan haksızlıkların hafızası kolay silinmeyecek. Çünkü zaman, insanların söylediklerini unutturabilir; fakat yaptıklarının izlerini her zaman silemez.
Ve hayat, herkesi bir gün kendi vicdanıyla baş başa bırakır. İşte o gün ne sakal konuşur ne başörtüsü, ne makam konuşur ne unvan, ne de geçmişte edilmiş nutuklar… O gün yalnızca insanın yaptıkları konuşur. Çünkü insanın gerçek kimliği, taşıdığı etiket değil; yaşattığı ahlaktır. * Sınandılar… Güçle sınandılar, makamla sınandılar, parayla, ihtirasla ve menfaatle sınandılar.
Ve bir zamanlar haklı olduklarını haykırdıkları davayı, kendi elleriyle, kendi ihtiraslarıyla, kendi çelişkileriyle mezara gömdüler. Şimdi o mezarın başında hâlâ haklılıklarından söz ediyorlar. Oysa artık kendilerine sormaları gereken soru çok daha ağır: "Biz davamıza ne kadar sahip çıktık?" değil, "Davamızın bize emanet ettiği ahlakı neden terk ettik?" Çünkü bazen bir davayı düşmanları yıkmaz.
Bazen onu en çok savunduğunu söyleyenler yıkar. Ve en acısı da şudur: Bir davanın mezarını başkaları kazabilir; ama içine kendi insanlığını koyan yine insanın kendisidir.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Genel
Yayın: 17 Kasım 2026 11:23 · Kaynak: antalyasonhaber.com