Şafak Karali’ye son veda! Sevenleri gözyaşlarına hakim olamadı

Kocaeli Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları’nın kurucu oyuncularından, tiyatro sanatçısı Şafak Karali, 57 yaşında hayatını kaybetti. 1997 yılından bu yana Kocaeli Şehir Tiyatroları bünyesinde görev yapan, sahnelediği oyunlar, yetiştirdiği öğrenciler ve sanat dünyasına kazandırdığı çalışmalarla tanınan Karali’nin vefatı, Kocaeli’de büyük üzüntü yarattı.

Usta sanatçı için bugün (9 Kasım Pazartesi) saat 10.00’da, yıllarca sahneye çıktığı Süleyman Demirel Kültür Merkezi’nde (SDKM) anma töreni gerçekleştirildi. Törene Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanı Tahir Büyükakın, Karali’nin ailesi, yakınları, Kocaeli Şehir Tiyatroları sanatçıları, oyuncu dostları ve çok sayıda seveni katıldı.

ÖNCE HAYATI VE SANAT YOLCULUĞU ANLATILDIDuygusal anların yaşandığı anma töreni, Şafak Karali’nin yaşamını ve sanat yolculuğunu anlatan video gösterimiyle başladı. Usta oyuncunun çocukluğundan eğitim hayatına, tiyatro sahnelerindeki yıllarından rol aldığı yapımlara kadar pek çok anının yer aldığı videoda, bugüne kadar hayat verdiği karakterler ve sanat yaşamından kesitler izleyicilerle buluştu.

Karali’nin yıllar boyunca sahneye taşıdığı karakterleri yeniden izleyen meslektaşları ve sevenleri duygu dolu anlar yaşadı. Video gösteriminin ardından sanatçı dostları ve yakınları tek tek söz alarak Karali ile yaşadıkları anıları paylaştı.

UFUK AŞAR: YILDIZLAR YOLDAŞIN OLSUNKocaeli Şehir Tiyatroları sanatçısı Ufuk Aşar, yaklaşık 40 yıla uzanan dostluklarını anlatarak, “Herkese merhaba. İşte gördüğünüz şahane bir kariyer, enteresan bir hayat. 1 Haziran 1997, burada göreve başladığımız, imza attığımız tarih.

Yani 30 yıla yakını sadece burada. Bir de Ankara var. Çünkü dönem arkadaşıyız, farklı okullarda. Bir de onun öncesi var. Yani daha Hacettepe son sınıftayken, gençler olarak 40 yıla yakın bir hikaye. Vaktiniz var biliyorum ama birkaç şey söylemek lazım.

Şimdi o şahane okulun, yani bir tarihin efsane bir dönemi var. Orada ismini duyurduk zaten. Barış’la da beraber çok müthiş bir kardeşlik yaşadılar. O okulun en sıra dışı, en derin, en deneysel yöntemleri arayan, Türk tiyatrosuna müthiş kafa patlatan insanlarıydılar.

Tabii ki eğitim döneminin getirdiği bir durum var orada. Ben de kendi okulumda biraz böyle işte fakülte temsilciliği, öğrenci konseyi falan, tiyatro kulübü kuralım dediğimiz yerlerdeydim. Ankara’da birkaç mekan vardı. İşte Büyük Ekspres, Bengi Esra falan çok iyi bilir.

Mülkiyeliler ve Engürü… Hani Karanfil ve Konur Sokak’taki o kafeteryalarda karşılaşırdık. Hemen bir çay, kahve, beş on dakika sonra ‘Ya ne olacak bu Türk tiyatrosunun hali?’ diye kafa patlatmaya başlardık. Devlet tiyatrosu şöyle olmalı, Anadolu’ya tiyatro yayılmalı falan derken enteresan bir şey oldu.

Bir süre sonra Anadolu’da açılan ilk ödenekli şehir tiyatrosu olarak İzmit kuruldu. Buraya geldik, sınava girdik. Kimsenin bilmediği birkaç şey var orada. Başladık burada. İşte ev arıyoruz, evlerimize yerleştik. Barış üçüncü katta, ben ve en son fotoğrafta gördüğünüz rahmetli Yaşar Özbilgiç’imiz ikinci katta.

Üçüncü katta Ebru, Aygül ve Arzu… Böyle bir gidiyoruz, geliyoruz falan filan. Böyle yıllar tabii geldi, ilerledi. Muhteşem bir Koloni, sonra muhteşem, yani altı saatlik efsane bir Hamlet’ti. Depremdi, çadırdı falan filan.

Yıllar işte böyle ilerledi. En son bu Immersion oyununda müthiş bir Sinan yorumu yaptı. Şimdi 15 gün kadar önce beni sahne amirimiz Hüseyin aradığında saat gündüz 11.30 falandı. Ya ters bir şey olduğunu anladım da hani aklıma böyle bir şey gelmiyor.

Yani dedim ki herhalde yine tadilat, sıkıntı çıktı, takvim falan… Aralığın üçüncü haftası Sinan var da ona kadar bildirecek derken hiç aklıma böyle bir şey gelmedi. Neden? Yani nisan ve mayıs ayında biz peş peşe inanılmaz yorucu bir tempoyla oyunlar oynadık.

Başakşehir’e gittik, geldik, burada oynadık. Başakşehir’e gittik, geldik. En son sanıyorum 7 ya da 8 Nisan’da DasDas’ta matine, suare… İki gün, 36 saatte dört oyunu çıkardı. Bana mısın demedi, çivi gibiydi. Hal almamış değildi.

Ne oldu, nasıl oldu bilmiyorum yani. Şimdi bir 10 yıl öncesine gideceğim. Sonra daha fazla uzatmayacağım. Jandarma provaları… O sırada işte İstanbul’a, buraya çok gidip geliyor. Buradaki evi de boşaltmamış. Oyunculuk kariyerinde de bir esinti var arkasında, tamam mı?

Şimdi böyle Karadayı’da oynuyor, iki sezon. Nuri Bilge Ceylan’ın Bir Zamanlar Anadolu’da filminde çok şahane bir performans. Öyle olunca da böyle peş peşe teklifler gelir. Aşağıda oturuyoruz kafeteryada. Paylaştı benimle, şimdi ismini söyleyemeyeceğim.

Çok tatlı da bir iş. Ben de dedim ki ‘Tamam da bir düşünmen lazım.’ O sırada astrolojiye merak saldı, tamam mı? Astroloji merakını anlatıyor, bilim kurgu filmi gibi ama o kadar güzel anlatıyor ki… Yıldızları oraya diziyor, galaksilerin yerini değiştiriyor ama çok da hakim.

Çünkü öyle bir huyu var. Dalınca dalar, tamam mı? Meseleye girince girer yani. Fakat ben tabii böyle hayranlıkla dinliyorum. Ondan sonra bir hafta sonra buluştuk tekrar. ‘Ne yaptın?’ dedim. ‘Şafak, hani proje ne oldu?’ Merakla diyorum, kaç yıllık dostum yani.

İnsan gururlanıyor burada böyle işler yapan arkadaşlar olunca. ‘Ben’ dedi, ‘Caddebostan’da sahilde oturdum. Havanın kararmasını bekledim. Yıldızlarla konuştum.’ Ondan sonra oraya baktım, buraya baktım, o dengeye baktım, bu dengeye baktım… Anlatıyor giderek böyle galaksiler falan filan, dizilimler falan.

Dedim, ‘Ne oldu Şafak?’ ‘Yıldızlar bana dedi ki bu senin için hayırlı bir iş değil. Ben projeyi reddettim.’ dedi. Şimdi Şafak, hangi yıldızı istiyorsan, hangi yıldızı sevdiysen git oraya. Yıldızlar yoldaşın olsun, ışıklar içinde uyu. Mekanın cennet olsun. Her şey için teşekkürler. Sağ ol” ifadelerini kullandı.

ZELİHA ÇETİNKAYA: 29 YILDA SEVGİSİNDEN HİÇ ŞÜPHE ETMEDİMKocaeli Şehir Tiyatroları sanatçısı Zeliha Çetinkaya, 29 yıllık dostunu anlatırken gözyaşlarına hakim olmakta zorlandı. Çetinkaya, “O güzel çocuğun hangi yönünü anlatsam?

Muhteşem zarafetini mi, şahane oyunculuğunu mu, herkesi bu kadar çok sevmesini mi, hayatta her şeyi bu kadar çok önemsemesini mi? Hangi yönünü anlatsam? Şafak, ‘Hiçbir şeyi bu kadar çok önemseyemezsin. Her şeye bu kadar çok kızamazsın.

Her şeyi bu kadar çok merak edemezsin. Neden bu kadar çok?’ derdim. ‘Zekişim, başka hayat değil.’ derdi. Oyunlardan önce o çok ciddiye aldığı ısınma çalışmalarından mı bahsetsem? Şarkılarımızdan, türkülerimizden mi bahsetsem?

Gezdiği, gördüğü yerleri büyük bir coşkuyla, o çocukluğun neşesiyle anlatmasından mı bahsetsem? Neden bahsetsem? Bilemiyorum, hiç bilemiyorum. O kadar çok şey var ki onunla ilgili biriktirdiğim 29 yılda. Şu kadarcık kırılmadan, ondan şu kadarcık sevgisinden şüphe etmeden geçen 29 yılım var benim.

O sahnedeki her şeyi önemserdi. Bir kablonun kenara ezilmesi sanki dünyanın en önemli şeyiymiş gibi… Onu nasıl çözeceğimize bakardı. O sadece rollerini düşünen bir adam değildi. O tiyatrosunu düşünürdü. O seyirciyi düşünürdü.

Hem de her birini tek tek. Bir rolü çalışırken her bir seyircinin duygusunu, o asla vazgeçemediği içindeki ikinci sevdası dramaturji ruhuyla didik didik incelerdi. Paylaşırdı, çok konuşurduk biz. O kadar çok konuşurduk ki… O, bu tiyatrodaki en kadim sohbet arkadaşlarımdan biridir.

Bir insanla konuşurken aynı anda gülebilirsiniz, ağlayabilirsiniz, kızabilirsiniz, onu kucaklarsınız, merak edersiniz. Hepsi Şafak. Hepsi Şafak. Çok üzgünüm, içim ağrıyor. Dünyanın telaşını en çocuksu insanlarından biri aynı telaşla nasıl toparlanıp gitti, aklım almıyor.

Önce Mehmet abi, sonra Yaşar, şimdi Şafak… Bu sahneden uğurladığım dostlarım. Çok mutlu, güzel anlar geçirdim. Geçirdik hep beraber. Huzurla uyu arkadaşım. Huzurla uyu Şafak” dedi.

EYLEM TANRIVER: SENİ ÇOK SEVİYORUM ARKADAŞIMTörende söz alan tiyatro sanatçısı Eylem Tanrıver de Şafak Karali’nin kendisine dalış korkusunu yenmesinde nasıl yardımcı olduğunu anlattı. Tanrıver, “Şafak’ı… Zeliha zaten çok güzel anlattı Şafak’ı.

Şafak Karali bu dünyanın insanı değilmiş gibi yüce bir ruha, gerçekten bir bakış açısına ve dünyaya çocuksu merhametiyle ve deli yüreğiyle inanılmaz bir mizaca sahipti. Çok severim. Aynen bir sohbet içinde ona kızabilirsiniz, sevgiyle takılabilirsiniz, tartışmaya girebilirsiniz.

Ama ondan her zaman öğrenecek çok fazla, çok fazla, çok fazla şeyimiz oldu. Benim kapalı alan korkum vardı. Onunla ilgili ben tiyatro dışında bir şey söylemek istiyorum. Dalmak istiyordum. Şafak da çok iyi daldığı için yani ondan hep dinliyordum işte.

‘Oraya gittim, daldım. Buraya gittim, daldım.’ Her şey, hayat, insana dair… ‘Şafak’ dedim, ‘Ben dalmak istiyorum ama çok korkuyorum.’ Hayatımda çok zor bir dönemdi. 2003 senesinde, burada da sanıyorum, beraber Kaş’a gittik.

‘Korkma’ dedi. ‘Bak böyle olacak, şöyle olacak.’ Neyse, onun sayesinde ben daldım. Sonra korktum ve panikle tekrar yüzmeye başladım. Yukarıya çıktım, vurgun yiyeceğim. Saçma bir hal yani. Tuttu beni. Yanımızda buddy’miz de var, işte o işi bize yaptıran hocam.

Durdum, tabii inanılmaz paniğim. Çıktım dışarıya, çıkarttılar yavaşça. ‘Şafak, ben çok korktum. Gördün mü bak, korktum. Başıma geldi.’ ‘Hayır’ dedi. ‘O öyle bir şey değil. Sen korkmadın. Sadece tam olarak teslim oldun. Bak şimdi bunu birlikte aşacağız.’ dedi ve beni elimden tuttu.

O korkuyu yendim onunla birlikte. Tekrar oraya daldık ve onun sayesinde ben hala dalmaktan korkmuyorum. Şafak, ben seni çok seviyorum. Sen çok özel, çok özel bir insansın. Sahnedeki anılarımızı da gerçi günlerce, gecelerce, size saatlerce anlatabilirim.

Olmadı. Çok erken oldu. Ah Şafak, ölüm Allah’ın emri, bir de ayrılık olmasa… Seni çok seviyorum. Seni çok seviyorum arkadaşım. Hoşça kal” şeklinde konuştu.

ENGİN BENLİ: HASTANEDE GÖZLERİNİ AÇIP BANA GÖZ KIRPTIOyuncu Engin Benli ise Şafak Karali’yi hastanede ziyaret ettiği sırada yaşadığı anıyı paylaşarak, “Gerçekten çok üzgün ve çok şaşkınım. Bu sahneyi beraber paylaştık, karşılıklı oynadık, ulusal ve uluslararası… Bu sahnenin, bu salonun, bu kulisin her yerinde sesi, gözleri, enerjisi her yerde var.

Ve her zaman da onu hatırlayacağız, onu özleyeceğiz. Çok erken ve çok zamansız oldu. Hastaneye ziyarete gittiğimde ‘Hadi Şafak, kalk prova yapıyoruz.’ dedim. Bilinci yarı var yarı yokken gözlerini birdenbire açtı ve bana göz kırptı ve ‘Hoş geldin.’ dedi.

1997’de buraya ilk geldiğimizde grup halinde bir yemek yiyorduk. Çok fazla şarkı söylemeyi sevmez ama biz böyle kendi aramızda şarkı söylerken bir anda bir ses geldi. ‘Çok yorgunum, beni bekleme kaptan.’ diye. ‘Allah Allah, bu ses kim ya?’ dedim.

Şafak Karali’ymiş. Şimdi rahat uyu dostum. Şimdi rahat, güzel, ışıklar içinde uyu. Seni çok özleyeceğiz. Sesin hep kulaklarımızda, gözlerin hep kalbimizde olacak. Işıklar içinde uyu” dedi.

BARIŞ FALAY: ŞAFAK BENİM CAN DOSTUM, OĞLUMUN AMCASIKocaeli Şehir Tiyatroları’nın kurucu oyuncularından, ünlü oyuncu Barış Falay da üniversite yıllarından bu yana dostluk kurduğu Şafak Karali’ye veda etti. Falay, “Bilenler bilir tarihini.

Tiyatro bölümüne girişinden… Üst kat balkondan yanımda yazar olan bir arkadaşım, girişten okulu kazananları bana gösteriyor. ‘Bu kazandı, bu kazandı.’ diye. Şalvar pantolon, o zaman pek moda değildi, şimdilerde tekrar moda oldu.

Üstünde bir Hawaii gömlek, rengarenk bir fular. Kafasında fötr, ayağında tokalı bir pabuç. Dedim, ‘Eyvah, ben bu adamla mı okuyacağım?’ Çok kısa sürede Allah’tan o korkum geçti. Birkaç gün sonra en dostum oldu. Şafak benim can dostum.

Oğlumun amcası. Farklıydı. Bir olmaya, birliğe bu kadar yücelik veren bu topraklarda ne kadar çok korkuyoruz değil mi farklılardan? Oysa yok birbirimizden farkımız. 36 sene… Hep aynı. Evlenirken, çocuğum olurken… Peki, arkadaşlarla kaldığımız dönemlerde teknoloji bu kadar ileri değildi.

O zaman cep telefonumuz yoktu. Evde telesekretere not bırakmıştık. Şiir olduğunu… Üst üste konuşunca ‘Suya bir yaz yaz, ölümsüz olsun.’ diye birleştirdik. Suya bir yaz yazdı. Ben ölümsüz oldum. Bu fark, yukarıdan korkmamayı sağlasın istiyorum.

İsteyen istediği gibi uğurlasın istiyorum. İsteyen ‘Adios Şafak.’ desin, isteyen ‘Güle güle.’ desin, isteyen ‘Işıklar içinde uyu.’ desin, isteyen ‘Nurlar içinde uyu.’ desin. İsteyen ‘Allah rahmet eylesin.’ desin. Ben de o benimle yaşayacak diyeceğim” ifadelerini kullandı.

MAVİ RÜZGAR FALAY: ONU SADECE GÜLEREK HATIRLAYINBarış Falay’ın oğlu Mavi Rüzgar Falay da amcası olarak gördüğü Şafak Karali’ye duygu dolu sözlerle veda etti. Mavi Rüzgar Falay, “Fotoğrafta gördüğünüz kişi benim amcam. Ben hepinizden şu konuda şöyle bir şanslıydım: Şafak amcamla 2 Mart 2009 Pazartesi gününden beri tanışıyorum.

Aynı zamanda doğum tarihim. Doğduğumdan beri tanıyorum. 17,5 senedir, 17,5 yaşındayım. Bazen 20 de diyorum ama 17,5 senedir tanıyorum amcamızı. Hep de böyle dün sabaha kadar diyordum kendime, dün ve bugün. Sonra şunu fark ettim: Amcam tanıştığı insanların hayatını şöyle değiştiriyordu: Bir kere daha önceki halimiz ve şu anki halimiz arasında inanılmaz bir düşünce farkı oluyordu.

Bir konuyu amcamla konuşurken en aklıma gelmeyecek yerinden ele alırdı. Okula başlamadan önceydi galiba. 15 yaşında İtalya gezisi yaptık annem, babam, amcam, ben. Futbola çok da katılırdı. Yemeğini yemedi, suyunu içmedi.

Ben yemeğimi yedim, bana yedirdi. İtalya sokaklarında futbol oynadık. Annemin karşısında bana büyük bir şekilde baktı. Hamburgerler yaptı, bazılarını yaktı. Dışarıdan söyledi. Ama şunu unutmayın lütfen, şu şekilde kapatmak istiyorum: Bu dünya bizim gülmeyi, ağlamak sayesinde anlamlandırabildiğimiz bir dünya.

Şu an gittiği dünya öyle değil. Şu an gittiği dünyada olduğu gibi olabiliyor. Sadece gülebiliyor. Ve burada da ona bir iyilik yapın. Onu sadece gülerek hatırlayın. Teşekkür ederim, başımız sağ olsun” dedi.

AYDIN SİGALI: SAHNEYE ÇIKTIĞINDA ŞAFAK YOKTU, MİMAR SİNAN VARDIŞafak Karali’nin son sahne çalışmalarından birinde yönetmenliğini üstlenen Aydın Sigalı, usta oyuncunun canlandırdığı karaktere hazırlanırken gösterdiği titizliği anlattı. Sigalı, “Nasıl mücadele ettiğini çok insan anlayamaz.

O karakterin en ufacık ayrıntısına dair yapılan yolculuğun ne kadar çetrefilli olduğunu herkes anlayamaz. Şafak’ın son oynadığı oyunun yönetmeni olduğum için çok şanslıyım. Sinan oyununda karakter yolculuklarını konuşurken çok zor olacağını biliyorduk.

Çünkü o koca Sinan’dı. Bunu ancak koca Şafak hayata geçirebilirdi. Bir gün telefonla beni aradı. ‘Şahane, neredeyim biliyor musun?’ dedi. ‘Neredesin Şafak?’ dedim. ‘Süleymaniye Camii’nin önündeyim.’ dedi. ‘Yaklaşık iki saattir burada camiye bakıyorum.’ dedi.

Ve dedi ki ‘Mimar Sinan’la konuşuyorum. Bana kendini anlatıyor.’ Ertesi gün provaya geldi, sahneye çıktı. Şafak yoktu, Mimar Sinan vardı. Dramaturgla birbirimize baktık. Söyleyecek söz yoktu. O saatten sonra hiçbir uyarı, hiçbir yönlendirme almadık, vermedik.

Çünkü o Sinan olmuştu. Şimdi onun yanına gitti. Huzur içinde uyusun. Başımız sağ olsun” ifadelerini kullandı.

BÜYÜKAKIN: BU SAHNEDE İLK KEZ KONUŞMA YAPIYORUMAnma töreninde konuşan Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanı Tahir Büyükakın, belediye başkanlığı döneminde ilk kez Süleyman Demirel Kültür Merkezi sahnesine konuşma yapmak üzere çıktığını belirtti. Büyükakın, “Belediye başkanı olduğum dönemden bugüne kadar bu sahneye konuşma yapmak üzere çıkmayı ilk kez kabul ediyorum.

Daha önce de çeşitli vesilelerle davet edildim ama ‘Sahnede konuşma yapmayı doğru bulmuyorum.’ dedim. Bugün Şafak’ın vefatı nedeniyle buradayız. Bir şeyler söylemem gerektiğini biliyorum. Neler söylerim diye düşündüm. Ama benden önceki konuşmacılar söylemeyi düşündüğüm her şeyi neredeyse tamamıyla söylediler.

Ama en çok şunları söylerim dediğim şeyler Barış’ın sözleriydi. Aslında ben de oldukça eskiden tanıyorum. Yaklaşık 2009’dan beri kendisini tanıyorum. Belediyeye geldiğimden beri… Hepimiz kendi dünyamızdan bir yerlerden bu hayatı anlamlandırıyoruz.

Ama o anlam dünyalarımızın, ona dair cümlelerimizin son bulduğu ve hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğunu hiçbir zaman bu dünyada, bu bedende öğrenemeyeceğimiz birtakım hakikatlerden bahsediyoruz. Kendimizce isimlendiriyoruz.

Ama işte şurada bütün hikaye bitiyor. Oradan öğrenecek miyiz, bilmiyoruz. Burada öğrenmeyi çok merak etti. Onu biliyoruz. Sözlerinizden, ben sizler kadar yakından tanımadım ama çok güzel şeyler yaptığını, güzel bir insan olduğunu ve bu kubbe altında hoş bir seda bıraktığını öğrenmiş oldum.

Güzel ama güzel olanı hatırlamak, güzel olana dair olanları tekrar etmek bu dünyayı güzelleştirecek tek şey aslında. İyi bildiğimizi yapmaya devam ederek güzelleştireceğiz. O da öyle yaptı ve bugün geriye çok güzel bir miras bıraktı” dedi.

BÜYÜKAKIN: BU ŞEHRE KATTIĞI HER ŞEY İÇİN TEŞEKKÜR EDİYORUMŞafak Karali’nin Kocaeli’ye ve Türk tiyatrosuna önemli katkılar sunduğunu vurgulayan Büyükakın, konuşmasının devamında, “Allah rahmet eylesin. Mekanı cennet olsun.

Diğer ifadeleri Barış’ın dediği gibi söyleyeceğim. Evrene mesaj mı gönderirsiniz? Işıklar içinde uyu mu dersiniz? Huzur içinde kal mı dersiniz? Ne derseniz deyin. Ama gönlümüzde güzel bir yer bıraktı. Bu güzel anılar için kendisine teşekkür ediyoruz.

Bu güzel, geride bıraktığı her şey için kendisine müteşekkiriz. Ben Büyükşehir Belediye Başkanı olarak şehir tiyatromuzda bu şehre kattığı her şey için, ülkemize kattığı her şey için ayrıca kendisine teşekkür ediyorum. Hala onunla konuşmamız gerektiğini düşünüyorum.

Ben bunun bir kopuş olmadığına inanan bir felsefeden geliyorum. Hala duyduğuna inanıyorum. Nasıl duyduğunu bilmiyoruz sadece. Teşekkür ediyoruz. Serüvenin devam etsin diyorum kendisine. Yakınlarına başsağlığı diliyorum. Rabbimden rahmet diliyorum. Huzurlar içinde kalsın” ifadelerine yer verdi.

TİYATROYA ADANMIŞ BİR ÖMÜRİlk ve ortaöğrenimini Rize’de tamamlayan Şafak Karali, 1991 yılında Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nden, 1996 yılında ise Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Oyunculuk Bölümü’nden mezun oldu. 1993-1997 yılları arasında Ankara Devlet Tiyatrosu’nda Mahmut ile Yezida, Hoş Geldin Amerika, Ne Güzel Bir Gün ve Fehmi Paşa Konağı gibi oyunlarda rol aldı.

1997 yılında Kocaeli Şehir Tiyatroları’na katılan Karali, yaklaşık 30 yıl boyunca çok sayıda oyunda sahneye çıktı. Sanat yaşamı boyunca yalnızca oyunculukla sınırlı kalmayan Karali, yönetmenlik, yazarlık ve eğitmenlik alanlarında da çalışmalar yürüttü.

1995-1996 yıllarında Ankara Ulucanlar Yarı Açık Cezaevi’nde mahkumların sahnelediği Sarıpınar 1919 oyununu, 1996-1997 yıllarında ise Keçiören Çocuk Islahevi’nde Bir Demet Çehov oyununu yönetti. Cezaevlerinde yürüttüğü tiyatro çalışmalarını 2003 yılında yayımlanan Şafaktan adlı kitabında anlattı.

2003 yılında Makedonya’daki Stobi Antik Oyunlar Festivali’nde En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu ödülüne layık görülen Karali, üniversitelerde ve çeşitli eğitim kurumlarında verdiği derslerle genç oyuncuların yetişmesine de katkı sundu.

SON YOLCULUĞUNA UĞURLANACAKYaklaşık 30 yıl boyunca sahneye çıktığı Süleyman Demirel Kültür Merkezi’nde anılan Şafak Karali, meslektaşlarının anlattığı anılarla bir kez daha sevenlerinin hafızasında canlandı. Sanatçı dostlarının konuşmalarında Karali’nin yalnızca başarılı bir oyuncu değil, aynı zamanda meraklı, araştırmacı, paylaşımcı ve dostlarına büyük değer veren bir insan olduğu vurgulandı.

Törende özellikle Barış Falay’ın yıllara dayanan dostluğunu anlatması, Mavi Rüzgar Falay’ın amcasına vedası ve sanatçı arkadaşlarının sahne anıları duygusal anlar yaşattı. Karali’nin cenazesinin anma töreninin ardından öğle namazını müteakip İzmit Yahya Kaptan Akşemsettin Camii’nden kaldırılarak toprağa verilecek.