Kimi Sevdin, Kimi Kullandın?

Son zamanlarda sıkça duyduğumuz bir soru var:

“Beni seviyor musun?”

Sosyal medyada, sokakta, evlerde, hatta yıllarını birlikte geçirmiş insanların arasında bile bu soru soruluyor.

Peki, insan neden sevildiğini duymak ister?

Belki de sevgiyi hissetmediği için…

Çünkü seven insan bunu yalnızca diliyle değil, davranışlarıyla da gösterir.

Ama bugün başka bir meseleye değinmek istiyorum.

Seviyormuş gibi yapanlara, insanların iyi niyetini kullananlara, ailesini kandıranlara ve güven duygusunu kendi çıkarlarına alet edenlere…

Bir insan düşünün…

Evinde sevgi bekleyen bir ailesi var. Kendisine güvenen dostları, sözüne inanan insanlar var.

Ama o, herkese başka bir yüzünü gösteriyor.

Ailesine başka, dostuna başka, çıkarı olduğu insana bambaşka…

İşine geldiğinde sevgi sözcükleri havada uçuşuyor. İşi bittiğinde ise ne vefa kalıyor ne de vicdan!

Üstelik öyle insanlar var ki kendi yalanlarına bile inanacak kadar ustalaşmışlar.

BİR KISSADAN HİSSE…

Vaktiyle bir adam, köyde herkesin güvenini kazanmış.

Herkese güzel sözler söylüyor, ihtiyaç duyduğu zaman insanların kapısını çalıyormuş.

Bir gün yaşlı bir bilge ona sormuş:

“Sen gerçekten bu insanları seviyor musun?”

Adam gülümseyerek cevap vermiş:

“Elbette seviyorum!”

Bilge bu kez şöyle demiş:

“Peki, bu insanların sana verecek hiçbir şeyi kalmasa yine sever misin?”

Adam susmuş.

Bilge son sözünü söylemiş:

“İşte evlat, sen insanları değil, onlardan elde ettiklerini seviyorsun. Sevgi dediğin, çıkarın bittiği yerde bitiyorsa onun adı sevgi değil, kullanmaktır.”

Ne kadar anlamlı değil mi?

Bugün çevremize baktığımızda bu kıssadaki adamdan ne kadar çok görüyoruz!

Kimi ailesinin güvenini kullanıyor, kimi dostunun iyi niyetini…

Kimi sevgiyi bir maske gibi yüzüne takıyor, kimi de insanların merhametini kendi menfaatine dönüştürüyor.

Daha acısı ise kandırdığı insanların yüzüne hiçbir şey olmamış gibi bakabiliyor.

PEKİ, VİCDAN?

İnsan herkesi kandırabilir.

Eşini, çocuklarını, ailesini, dostlarını…

Hatta bir süre kendisini bile!

Ama insanın kaçamayacağı iki şey vardır:

Vicdanı ve Allah’ın adaleti.

Bugün yaptıklarınızın üzerini örtebilirsiniz. Yalanlarınızla kendinizi haklı gösterebilir, insanları suçlayarak kendi yanlışlarınızı gizlemeye çalışabilirsiniz.

Ama unutmayın!

Bir insanın güvenini kazanmak yıllar alır, o güveni yıkmak ise bazen tek bir yalanla mümkündür.

Hele ki sizi karşılıksız seven, size inanan insanların kalbini kırmışsanız bunun vebali çok daha ağırdır.

SON SÖZ…

Kimseye sevginizi ispatlamak için büyük sözler söylemeyin.

Dürüst olun, yeter!

Ailenizi kandırmayın. Size güvenen insanları kullanmayın. Çıkarınız için kimsenin duygularıyla oynamayın.

Çünkü bu dünyada en büyük zenginlik, arkanızdan insanların “Beni hiç kandırmadı, güvenimi boşa çıkarmadı” diyebilmesidir.

Ve unutmayın…

Bir gün herkes gerçek yüzünüzü görebilir. Ama asıl mesele, o gün geldiğinde aynaya bakabilecek yüzünüzün kalıp kalmayacağıdır.

Şimdi yazının başındaki soruya dönelim:

“Beni seviyor musun?”

Bence asıl sorulması gereken şu:

“Beni gerçekten seviyor musun, yoksa işine yaradığım için mi hayatındayım?”

Çünkü sevmek başka, seviyor gibi yaparak bir ömür insanları kandırmak bambaşka!

Kalp kıranın da, güven yıkanın da, insanları kullananın da bir gün kendi vicdanıyla baş başa kalacağı unutulmamalı.

Yalancı sana diyorum sana; Bir zamanlar aldığın ahlar sende önceden nasıl çıktıysa şimdi daha büyük ahlar aldın işte onlar nasıl çıkacak göreceğiz sağlığımız sıhhatimiz olursa Aslında herkes görmeyi bekliyor.

Kalın sağlıcakla…