Kemalizm’e Niçin Bu Kadar Saldırıyorlar? (1)

Bugün Batı’yı taklitle vardığımız nokta tam bir çürüme ve kaos durumudur. İktidar fon yolsuzlukları ile sarsılıyor; Atatürkçü muhalefetimiz ise belediyelerdeki yolsuzluklarla!

Bir Çıkış Yolu ararken, önce, nerede yanlış yaptığımız iyice anlaşılmalıdır ki bunun yegâne yolu da, yakın tarihimizi doğru kaynaklardan yeniden öğrenmektir. Atatürk’ten önce ne durumdaydık. Atatürk neler yaptı da Batı’nın haysiyetsiz vesayetini kırarak Tam Bağımsız Türkiye’yi kurmayı başardı?

Atatürk’ten sonra hangi yanlışlar yapıldı da, yeniden, Batı’nın vesayetine girdik? Bunlar çok iyi bilinmelidir.

Ahmet Cevdet Paşa’nın, tarihin önemi hakkında son derece uyarıcı bir sözü vardır: “Siyaset işlerinde maharet ancak tecrübe ile olur. Her şeyi tecrübe etmeye insan ömrü yeterli ve bir asrın tecrübesi kâfi değildir. Ârif olanlar, her şeyi nefsinde tecrübeye kalkışmayarak, içi ibret, nasihat ve tecrübelerle dolu olan tarih okurlar!”

Ne yazık ki aydınlarımızın çok büyük bir çoğunluğu, tarihimize kendi ezberleri doğrultusunda bakmaktadırlar! Bu bakımdan, aydınlarımız için, ‘Ezberlerinin karanlığında yaşıyorlar’ demek yanlış olmaz. Tarihî gerçeklerle çelişen ezberlerine esir olan aydınlarımızın akıl dışı fanatikliği, güneşte lekeler olduğunu açıklayan Galileo’yu yargılamaya gelen kilise temsilcilerinin durumlarından farksızdır!

Galileo; “teleskopundan baktıkları takdirde, güneşteki lekeleri görebileceklerini” söylediğinde, Kilise temsilcileri, elleri ile gözlerini kapatarak, teleskoptan gökyüzüne bakmayı reddetmişlerdi! Çünkü gerçeği, yâni güneşteki lekeleri gördüklerinde bütün ezberleri yıkılacaktı!

Aydınlarımızın çok vahim bir yanlışı da, ülkenin içine sürüklendiği kaostan ve çürümeden milleti sorumlu tutarak, faturayı millete kesmeleridir! Aydınlarımıza bakılacak olursa, bütün suç millettedir. Çünkü millet seçmesini bilmemektedir!

Hâlbuki Türk insanının ortalaması, Batılı ülkelerin vatandaşlarından hiç de aşağı değildir. Türk Milleti’nin savaşlardaki kahramanlığını, yüksek itaat ve cesaretini gören birçok Batılı aydın, “Bu milletle her şey yapılır; yeter ki iyi yönetilsin” değerlendirmesini yapmaktadır.

Mesele millette değil; milletle gönül köprüsü kurarak, millete kılavuzluk yapmayı beceremeyen aydınlardadır.

Tanzimat’tan bu yana, Batı hayranı aydınlarımız, milletin değerlerine burun kıvırdıkları için, millet de onların kılavuzluğunu kabul etmemekte; bu da milleti, soldaki ve sağdaki demagogların kılavuzluğuna mahkûm etmektedir.

İttihat ve Terakki Partisi’nin elinde İmparatorluğun çöküşü, İstiklâl Harbimiz, Saltanatın ve Hilâfetin kaldırılması, Cumhuriyetin kuruluşu gibi, günümüzdeki siyasî ayrışmaları da etkileyen çok önemli olaylara, ‘ezberlerin karanlığında’ bakılmaktadır ki bu durum, Millî Sentezimiz olan Kemalizm’in öneminin kavranmasını da; Atatürk’ün ölümünden sonra, ülkemizin yeniden Batı Emperyalizminin vesayetine sokulmasının nasıl bir vahamet olduğunun idrakini de engellemektedir. İsmet İnönü döneminde, Batı’nın vesayetine girilmesinin, ‘Dönemin Şartları’ denilerek aklanmasının sebebi de, bu, araştırmayan, sorgulamayan; nakilciliğe dayalı ezberci anlayıştır.

Tarihî gerçeklere aykırı ve günümüzün yapay siyasî ayrılıklarını besleyen bu ezberler, Millî Güçlerin birlikteliğini ve güçlü bir İç Cephe’nin oluşmasını da engellemektedir.

Yakın tarihimiz iyi bilinmedikçe, vatansever güçlerin Millî Hedefler etrafında birleşmeleri ve güçlü bir İç Cephenin meydana getirilmesi de mümkün değildir.

Atatürk’ün Umumî Kâtibi Hasan Rıza Soyak’ın şu tespiti de önemlidir: “Hep biliyoruz. O’na Halifelik ve hayat kaydıyla, Cumhurbaşkanlığı da teklif edilmişti. Şiddetle reddetti. Teşkil ettiği fırkanın daimî başkanlığını bile kabul etmedi.

‘Milletin sevgi ve güvenini kaybetmediğim müddetçe tekrar seçilirim; milletin reyi esastır’ diyordu. Bu arada, fâni hayattan çekildikten sonra, yerine geçen zâtın –nasıl bir muhakeme ve mûcip sebeple olursa olsun- resmen (Millî Şef ve partinin değişmez başkanı) ilân edilmiş olmasının, O’nun ısrarla peşinden koştuğu ideale her bakımdan çok aykırı bir hareket olduğunu belirtmekten kendimi alamıyorum” (“Atatürk’ten Hâtıralar”, s. 58)!

Atatürk’ün ölümünden sonra, 26 Aralık 1938’de toplanan CHP 1. Olağanüstü Kurultayında, Atatürk, “Ebedî Şef” olarak kabul edilir. Bu kurultayda bir tüzük değişikliği daha yapılarak, İsmet İnönü’ye de “Millî Şef” unvanı verilmiş ve ayrıca, parti tüzüğüne, İnönü’nün, değişmez genel başkan olduğu maddesi eklenmiştir!

Günümüzde, Kemalizm’e saldıranların asıl amacı, devletimizin, Atatürk’ün ölümünden sonra da, Kemalist bir anlayışla yönetildiğini ısrarla tekrarlayarak, milletimizi, Kemalizm’in çağı geçmiş ve hattâ, geri kalmamıza sebep olmuş bir rejim olduğuna inandırmak ve böylece, kurtuluşun Kemalizm’de, yâni Türk Milliyetçiliğinde olduğunu savunanları etkisiz kılmaktır.

Bu zihniyet sahiplerine göre, Atatürk diktatördür. Hâlbuki Atatürk, Cumhurbaşkanlarımızın bugün sahip olduğu yetkilere sahip değildi! Atatürk Döneminin diktatörlükle suçlanmasının temel sebebi, ülkede Tek Partinin hâkim olmasıdır.

Atatürk dönemine ‘Diktatörlük’, günümüze, ‘Demokrasi’ diyenler, her iki dönemi, ülkenin dış ülkelerde sahip olduğu itibar, halkın refahı, huzuru, emanetin ehline verilmesi ve ülkenin adaletle ve halkın çıkarları gözetilerek yönetilmesi bakımından karşılaştırmalıdırlar. Atatürk döneminde emanet ehline verilmekteydi.

Partizanlık diye bir zaaf yoktu. Çünkü ülkeyi tek parti yönetiyordu. O nedenle, partizanlık yapmak zâten mümkün olamazdı! Partizanlık çok partili sistemin büyük bir zaafıdır. Ne yazık ki Batı’nın etkisinde olan aydınlarımızın, Atatürk’e bakışları sorunludur.

Bu bakımdan, bir Batılı bilim adamının araştırması önemlidir. Prof. Arnold Ludwig, 20. yüzyılın Dünya Liderleri ile ilgili bir araştırma yapmış. 2000 kişiyi aynı ölçütlere göre değerlendirmiş ve liderlere, 1’den 31’e kadar puan vermiş. 31 puan alan bir tek lider vardır; o da Atatürk’tür!

Kimlik bunalımı, aydınlarımızın en temel meselesidir. Ne yazık ki aydınlarımız Türk aydını olamamış, ‘Türkiyeli Aydın’ olmuşlardır! Türk Kimliği benimsenmeden, Türkiye’nin bu coğrafyada varlığını sürdürmesi mümkün değildir.