Hasat Günleri

On iki saatlik bir yolculuk sonrası normal tatil zamanına göre yirmi gün gecikmeli olarak memlekete sağ salim ulaşan Abdullah köye vardığında Haziran ayının sonu gelmişti. Arpalar sararmaya başlamış ve hasat mevsimi yavaş yavaş gelmekte idi.

Kış sezonunda nişanlanan ablasının düğün hazırlıkları bir taraftan sürerken hasat için ekin biçme makinesi, harman makinesi, dişli, dirgen, atkı vb. hazırlıkları hızla devam etmekteydi. Bu arada büyükbaş hayvanlar ve kuzular için günlük yonca ve çayır otu biçerek getirme işleri hasat başlayıncaya kadar devam etmekteydi.

Okulda yaşananlar sonrasında Abdullah biraz daha heyecanlanmakta ve köy hayatı içerisinde insanların ve özellikle kendi akran grubu ve arkadaş çevresinin, mevcut hayat anlayışının değişmesi gerektiği üzerine kafa yormakta idi.

Akşamları dışarı çıkma eğilimi olmayan bir kişi olan Abdullah, arkadaş ve akran grubu ile konuşabilmek onlara bir şeyler anlatabilmek için ara ara akşamları dışarı çıkmaya başlamış ve köyde belirli noktalarda sokakta oturma yerleri oluşturan gençlerle vakit geçirmeye gayret eder hale gelmişti.

İlk zamanlar onlara bazı şeyler söylese de ne dediğini, neden bahsettiğini pek anlamayan, anlayamayan gençlerden zaman içerisinde ona kulak verenler olacaktı. Ancak bu biraz zaman alacaktı.

Evde babası ve ablaları ile konuşan ve onlara bir şeyler anlatmaya çalışan Abdullah bazı kitapları onlar için getirmiş ve okumalarını istemişti. Yaz sezonu işlerin yoğunluğu okumak için zaman ayırmayı zorlaştırıyordu ama kış sezonunda hem babası, hem ablaları kitap okuyabiliyorlardı.

Konuşmalarında temel konu tevhid yani Allahı’ın birliği ve mutlak hakimiyeti ile evreni onun kuşatması üzerine oluyor ve şirkin bir zulüm olduğu ve bundan uzak durulması gerektiği üzerinde yoğunlaşıyordu. İnsanların mutlaka Allah’a itaat etmesi gerektiğini, müslüman olduğunu söyleyen ve la ilahe illallah diyen bir kişinin; yalan söyleyemeyeceğini, namazlarını aksatmaması gerektiğini, çünkü namaz kötülüklerden alıkoyar düsturunun önemli olduğunu ve aynı zamanda namazın bir tevhid eylemi olduğundan bahsediyordu.

Bazı konuşmalarda belki tekrara düşülüyordu ama tıpkı Kur’an da olduğu gibi tekrarın bir eğitim metodu olduğu da unutulmamalıydı. Yaşlı amcası ve yine babasının yanına gelen yaşlı diğer köylüler Abdullah’ın konuşmalarından pek bir şey anlamıyor ama sadece kulak veriyorlardı.

Öylede olsa ilerleyen yıllarda bu insanların hayatında da bu konuşmalar bazı değişikliklere sebep olacaktı.

Herkesin sığındığı yegane konu; Kur’an-ı Kerimde çok yerde vurgulanan atalar dini yada “biz atalarımızı bunları yapar gördük” savunması idi. Yada başka bir tabirle onlara anlatılanlar karşısında “biz atalarımızdan böyle bir şey duymadık/görmedik” itirazı oluyordu.

Kendisini İslama nispet eden bir toplumda tevhid, şirk, namaz oruç hatırlatması yapılması biraz insanlara garip geliyordu. Ama ortada bir yanlış anlaşılma yada yanlış yaşama biçimi vardı. Her şeyden önce dinin ne olduğu, din tanımı ile ilgili bir yanlış ve eksik algı vardı.

Din deyince hemen Allah tarafından gönderilen emirler bütünü, kitap,peygamber vs. akla geliyor, namaz, oruç, zekat, hac akla geliyordu. Oysa din hayatın kendisi idi. Yaşanmışlık ve bu yaşanmışlık içerisinde yapılan işler, ortaya konulan tavır, amel ve olaylar karşısında geliştirilen çözümler, başvurulan kaynaklar dini oluşturuyordu.

Bu aşamada farkında olunmayan bir diğer husus da; yaşanmışlıkların sınırını kimin belirlediği ve bu belirleyiciye göre dinin islam yada başka dinler olabileceği bilgisinin insanımızda olmamasıydı.

İslam toplumunda doğup büyümek bir ayrıcalık, bu toplumda doğmuş olmak bizi müslüman kılar ve cennete bir şekilde gideriz/gideceğiz nasıl olsa biz la ilahe illallah dedik cezamızı çeker cennete gideriz anlayışının hakim inanç ve anlayış olarak yerleşmesiydi. Her ne kadar dini yaşamasak da, doğup büyüdüğümüz toplumun referansı bizim için yeterli düşüncesi insanlarımıza her türlü yanlışı yapma, ve onun peşinden gitme cesareti veriyordu. Bu bir yanılsama/yanılma idi ama insanımız bunun farkında değildi.

Bunun sebepleri pek çoktu belki. Bu konuya daha sonra belki yine değinecekti Abdullah ama şimdilerde zamanı değildi. Başta aile bireyleri ve akrabaları olmak üzere köy halkı ile bu minvalde bir konuşma ve muhabbet ortamı ile ilişki kurmaya çalışan Abdullah’ın, ekinlerin biçilmeye başlaması ve ardından harman işleri nedeniyle görüştüğü insan sayısı kısıtlanmıştı.

Daha az insanla konuşuyor ama daha uzun konuşabiliyordu. Bir taraftan da kendisini yetiştirmesi için okumalar yapması ve ona da zaman ayırması gerekiyordu.

Ekinlerin hasat ve harman işleri bitmiş, hayvanların ihtiyacı olan samanlar, samanlıklara doldurulmuştu. Bu zaman içerisinde Ağustos ayının ortaları da gelmişti. Nohut hasadı devam ediyor ve harmanlanması için bekleniyordu.

Bir taraftan evde düğün hazırlıkları hızlanmış, yastık, yorgan yapımı, çeyiz hazırlıkları, eşya alımları vs. yoğun bir iş trafiği devam etmekteydi.

Artık güz gelmiş, nohut harmanından kalkılmış, fasulye yolum ve harman işi halledilmiş ve Eylül ayı gelmişti. Okulların açılmasına bir haftalık bir zaman kalmıştı ki, okulların açılacağı pazartesi günü öncesinde Abdullah’ın ablasının düğünü olacaktı.

Abdullah düğün ve bu evlilik işinden çok memnun değildi. Eniştesi olacak kişinin alkol kullandığını hemen düğün öncesinde öğrenmiş ve çok canı sıkılmıştı. Ablasına bu evliliği yapmaması konusunda çok ısrar ettiyse de, abisinin ve babasının tavrı daha belirleyici olmuş ve vazgeçmemişti.

Buradan bir mutluluk çıkmayacak diye içi içini yese de elinden bir şey gelmeyen Abdullah üzülmüştü.

Düğün zamanı gelmiş ve hazırlıklar yapılmıştı. Bir tarafta yemek kazanları, bir tarafta, kına hazırlıkları, evlerinin avlusunda ışıklandırma yapılmış ve kına orada olacaktı. Ertesi günü yani pazar günü gelin alma olacaktı.

Gelin almak için gelen erkek tarafı çalgı-çengi ile gelmişti ve biraz çalıp oynama sonrası gelin alınmış ve gelin arabaya binince daha önceden ayarlanan hoca hemen amin demiş ve dua edilmeye başlanmıştı. Abdullah bu yapılanlara da bir anlam verememiş ve bu olayı dini olarak nereye oturtacağını bilememişti.

Gelin uğurlanmış, ortalık toparlanmıştı. İkindi vakti Abdullah da abisi ile şehre gitmiş ve akşam 19.00 otobüsü ile Ankara ve oradan Amasya yolunu tutacaktı. Abdullah için yaklaşık bir dört aylık yeni bir ayrılık dönemi başlıyordu.

Hem ablası için üzgün, hem ailesinden ayrılacağı için hüzünlü idi Abdullah ama okula da gitmesi gerekiyordu ve dua ile otobüse binmiş ve yola revan olmuştu.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Karamandan.com, Karaman ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.