Gwent Neden Ana Hikayeden Daha Bağımlılık Yapıcıydı?

Gwent Neden Ana Hikayeden Daha Bağımlılık Yapıcıydı? Geralt'ın görevlerini bir kenara bırakıp sürekli kart oynamamıza yol açan şey aslında tam olarak neydi?

Google'da tercih edilen kaynak yap Google Haberler'de görüntüle Paylaş: Gwent Neden Ana Hikayeden Daha Bağımlılık Yapıcıydı? The Witcher 3: Wild Hunt gibi devasa bir RPG'nin içerisinde kart oyununun bu kadar fazla zaman çalacağını muhtemelen oyuna ilk kez başlayan pek az kişi tahmin etmişti.

Bir tarafta Ciri'yi bulmaya çalışan Geralt, yaklaşan Wild Hunt tehdidi, savaşın parçaladığı bölgeler ve onlarca saatlik ana hikâye vardı. Diğer tarafta ise bir handa oturan tüccarın önüne birkaç kart koyup “bir el Gwent atalım” deme ihtimali.

İşin garip tarafı, çoğu oyuncu için ikinci seçenek zamanla çok daha cazip hale geldi. Bunun nedeni Gwent'in yalnızca iyi tasarlanmış bir mini oyun olması değildi. Kart toplama, yeni rakip bulma ve eldeki desteyi biraz daha güçlendirme döngüsü The Witcher 3'ün açık dünyasına o kadar doğal yerleştirilmişti ki bir noktadan sonra Gwent, oyunun içindeki yan etkinlik olmaktan çıkıp ayrı bir maceraya dönüşüyordu.

Gwent Neden Ana Hikâyeden Daha Bağımlılık Yapıcıydı? sorusunun en kısa cevabı, oyunun oyuncuya sürekli küçük ve hızlı ödüller vermesiydi. The Witcher 3'ün ana hikâyesi çoğu zaman uzun görev zincirleri, diyaloglar, seyahatler ve çatışmalar üzerinden ilerliyordu.

Büyük bir hikâye anına ulaşmak bazen saatler sürebiliyordu. Gwent ise birkaç dakika içerisinde size net bir hedef, mücadele ve ödül sunuyordu.

Bir handa yeni rakip görüyordunuz, masaya oturuyordunuz, birkaç dakikalık maçın ardından yeni bir kart kazanıyordunuz. Kazandığınız kart desteyi güçlendiriyor, güçlü deste ise daha zor rakipleri yenmenizi sağlıyordu. Böylece çok basit ama sürekli kendisini besleyen bir döngü oluşuyordu: rakip bul, oyna, kart kazan, desteyi güçlendir, yeni rakip ara.

Üstelik bu döngünün başlaması için büyük hazırlıklara gerek yoktu. Bir görevin ortasında köye girmişken, ekipman satmak için uğradığınız tüccarın Gwent oynadığını fark edebiliyordunuz. Beş dakika süreceğini düşündüğünüz mola yarım saat sonra çevrede Gwent oynayabilecek başka insanlar aradığınız küçük bir sefere dönüşebiliyordu.

Ana hikâyenin dünyayı kurtarma baskısına karşı Gwent çok daha rahat bir hedef sunuyordu. Ciri birkaç saat daha bekleyebilirdi ama karşıdaki hancının elindeki o kartı almak gerekiyordu.

Gwent'in en güçlü taraflarından biri öğrenmesi kolay olmasıydı. İlk birkaç maçtan sonra temel mantığı anlamak mümkündü: İki veya üç raundu kazanmaya çalışıyor, savaş alanındaki kartların toplam gücünü rakibin üzerinde tutuyordunuz. Fakat asıl oyun kartların üzerinde yazan rakamlardan ibaret değildi.

Her maçta bütün kartları bir anda kullanmak çoğu zaman hata anlamına geliyordu. İlk raundu kazanmak uğruna elinizdeki güçlü kartların tamamını harcarsanız ikinci ve üçüncü raunda savunmasız girebiliyordunuz. Bu nedenle bazen bilerek raundu bırakmak, rakibe güçlü kartlarını oynatmak veya elinizde kart avantajı tutmak daha değerliydi.

Spy kartları bu yapının en belirgin örneklerinden biriydi. Rakibin tarafına güç kazandırırken size yeni kartlar çekme imkânı tanımaları ilk bakışta garip görünüyordu. Oyunun mantığını öğrendikçe ise kart avantajının masa üzerindeki anlık güçten daha önemli olabileceğini fark ediyordunuz.

Decoy, Medic, Tight Bond ve Scorch gibi farklı yetenekler de sistemi giderek derinleştiriyordu. İlk saatlerde “büyük rakamlı kartı koy ve kazan” gibi görünen Gwent, ilerleyen saatlerde rakibin elindeki kartları tahmin ettiğiniz küçük bir strateji savaşına dönüşüyordu.

The Witcher 3 dünyasında sandık açtığınızda bulduğunuz birçok eşya birkaç dakika sonra satıcıya gidebiliyordu. Yeni bir kılıç bulduğunuzda elinizdeki daha güçlüyse aynı şey geçerliydi. Ancak Gwent kartlarında durum farklıydı.

Yeni bir kart yalnızca koleksiyona eklenen bir nesne değildi. Doğrudan bir sonraki maçın nasıl oynanacağını değiştirebiliyordu. Desteye eklediğiniz iyi bir Spy, Medic veya Hero kartı önceki maçlarda kaybettiğiniz rakibi yenmenizi sağlayabiliyordu.

Bu durum kart toplama işini klasik koleksiyonculuktan çıkarıyordu. Oyuncu yalnızca “hepsini toplamak” için kart aramıyordu; topladığı kartların gerçek bir oynanış karşılığı vardı.

Özellikle Geralt, Ciri, Yennefer veya diğer tanıdık karakterlerin güçlü kartlarını elde etmek ayrıca tatmin ediciydi. The Witcher evreninde karşılaştığınız karakterlerin kart olarak destenize katılması, Gwent'i ana oyundan kopuk bir masa oyunu olmaktan çıkarıp dünyanın doğal parçasına dönüştürüyordu.

Bir süre sonra haritadaki yeni yerleşimler yalnızca görev veya ekipman anlamına gelmemeye başlıyordu. Oyuncunun aklındaki ilk soru çok daha basit hale gelebiliyordu: “Burada Gwent oynayan biri var mı?”

The Witcher 3 zaten keşfetmek için oldukça fazla sebep sunuyordu. Witcher kontratları, yan görevler, hazine avları, bilinmeyen noktalar ve rastgele karşılaşmalar haritanın neredeyse her köşesinde bulunuyordu. Gwent ise bütün bunların üzerine ayrı bir keşif katmanı ekliyordu.

Oyuncular yeni bölgelere yalnızca hikâyeyi ilerletmek için gitmiyordu. Bir tüccarın, zırh ustasının veya hancının nadir bir kart verip vermeyeceğini öğrenmek de yolculuğun bir parçasına dönüşüyordu.

Bu sistemin güzelliği, oyun dünyasının doğal yapısını bozmamasıydı. Gwent için ayrı bir menüye girip yapay zekâ rakibi seçmiyordunuz. Rakipler dünyanın içinde yaşıyordu. Onlarla konuşuyor, bazen alışveriş yapıyor, ardından kart masasına oturuyordunuz.

Böylece küçük NPC'ler bile önem kazanıyordu. Normal şartlarda yalnızca birkaç saniye konuşup unutacağınız bir tüccar, güçlü bir Gwent rakibiyse bir anda hafızanızda yer edinebiliyordu.

Bu da The Witcher 3'ün açık dünyasını yalnızca kilometrekare olarak değil, etkileşim bakımından da daha zengin hissettiriyordu.

The Witcher 3 oldukça karanlık bir oyun. Savaş, ölüm, yoksulluk, politik çatışmalar ve kişisel trajediler hikâyenin neredeyse her tarafında karşınıza çıkıyor. Bazı görevler tamamlandığında “iyi” olarak nitelendirilebilecek bir sonuç bile bulunmuyor.

Gwent ise bütün bu ağırlığın ortasında nefes alınabilecek bir alan yaratıyordu.

Bir köyde korkunç bir yaratık vakasını çözmüş, birkaç karakterin dramatik hikâyesine tanık olmuş veya uzun bir görev zincirini tamamlamış olabilirsiniz. Ardından aynı bölgede bir handa oturup birkaç tur kart oynamak oyunun temposunu tamamen değiştiriyordu.

Bu tempo değişikliği Gwent'in yorulmadan uzun süre oynanabilmesini sağladı. Sürekli hikâye izlemek veya savaşmak yerine oyuncu kendi isteğiyle birkaç dakikalığına bambaşka bir sisteme geçebiliyordu.

Üstelik Gwent oynadığınız için ana oyundan çıkmanız gerekmiyordu. Hâlâ Geralt'tınız, hâlâ aynı dünyadaydınız ve rakibiniz de o dünyanın bir parçasıydı. Yalnızca dünyanın acil sorunlarını kısa süreliğine görmezden geliyordunuz.

İyi tasarlanmış oyunların ortak özelliklerinden biri oyuncuya sürekli “bir tane daha” dedirtebilmesi. Gwent bunu son derece başarılı şekilde yapıyordu.

Bir maçı kaybettiğinizde çoğu zaman mağlubiyetin nedenini anlayabiliyordunuz. Belki ilk raunda gereğinden fazla kart harcadınız, rakibin Scorch kartını hesaba katmadınız veya kötü bir başlangıç eli geldi. Bu da oyuncuya “bir daha oynarsam kazanabilirim” hissi veriyordu.

Kazandığınızda ise yeni kart ödülü başka bir döngüyü başlatıyordu. “Bu kartı desteye koyarsam az önce yenemediğim rakibi geçebilir miyim?” sorusu ortaya çıkıyordu.

Böylece kazanmak da kaybetmek de yeniden oynamak için sebep haline geliyordu.

Maçların kısa olması bu döngüyü daha da güçlendirdi. Bir Gwent maçı, uzun bir Witcher kontratı gibi büyük zaman yatırımı istemiyordu. Bu nedenle “son bir maç” demek çok kolaydı. Sorun, son maçın çoğu zaman gerçekten son maç olmamasıydı.

Gwent yalnızca tek bir deste üzerinden ilerlemediği için kart toplama süreci ilerledikçe strateji de değişiyordu. Northern Realms, Nilfgaardian Empire, Scoia'tael ve Monsters gibi grupların farklı özellikleri bulunuyordu. Daha sonra eklenen Skellige destesi de bu çeşitliliği artırdı.

Northern Realms daha dengeli ve kart çekme avantajlarına dayanan bir yapı sunarken Nilfgaard, Spy ve Medic kartlarıyla rakibin elini tüketmeye odaklanabiliyordu. Monsters destesi ise Muster yeteneği sayesinde kısa sürede savaş alanını çok sayıda birimle doldurabiliyordu.

Bu farklılıklar sayesinde tek bir doğru oynama biçimi oluşmadı. Bir desteyle çok iyi çalışan strateji başka bir destede tamamen anlamsız hale gelebiliyordu.

Oyuncunun koleksiyonu geliştikçe mevcut desteyi değiştirmesi veya tamamen farklı bir gruba geçmesi de mümkündü. Böylece Gwent ilerledikçe yalnızca rakipler değil, oyuncunun kendi yaklaşımı da değişiyordu.

Bu çeşitlilik mini oyunun birkaç saat içerisinde tüketilmesini engelleyen önemli unsurlardan biriydi.

Gwent'in başarısında yalnızca rastgele NPC'lerle oynanan maçlar yoktu. “Gwent: Velen Players”, “Gwent: Big City Players” ve benzeri görev zincirleri kart oyununa açık bir ilerleme sistemi kazandırıyordu.

Bu görevlerde belirli rakiplerin izini sürüyor ve onları tek tek yenmeye çalışıyordunuz. Her galibiyet yeni bir kart ve bir sonraki rakibe giden yol anlamına geliyordu.

Özellikle Novigrad'daki High Stakes turnuvası Gwent'in sıradan yan etkinlikten ne kadar uzaklaşabildiğinin en iyi örneklerinden biriydi. Burada kart oyunu doğrudan bir görev hikâyesinin merkezine yerleşiyor ve ciddi ödüller için daha güçlü rakiplere karşı mücadele ediliyordu.

Bu noktada oyuncunun haftalardır topladığı kartlar gerçek anlamda sınava giriyordu. Daha önce köylerde, hanlarda ve tüccarlardan kazandığınız kartların tamamı büyük turnuvada işe yarayabiliyordu.

Yani oyun, kart toplamayı yalnızca koleksiyon uğruna yapılan bir faaliyet olarak bırakmadı. Oyuncuya sonunda bu koleksiyonu kullanabileceği daha büyük hedefler verdi.