Tarık Yılmaz Ankara’yı yazıyor: Ankara’daki yangın Yozgat’ı yakmaz mı?

Uyuşturucu nedeniyle huzuru kaçmış aileler, evlatlarıyla imtihan edilen anne babalar, gecenin bir yarısı alkolün veya uyuşturucunun etkisindeki gençlerle karşılaşan işletmeciler, ilgili kurumların temsilcileri ve devlet yetkilileri… Dinledikçe insanın boğazı düğümleniyor. Toplantıda anlatılanlardan biri beni özellikle etkiledi.

Bir anne baba… Üst düzey imkanlara sahipler. Tek evlatlarını hiçbir şeyden mahrum bırakmadan büyütüyorlar. İyi bir hayat, güzel bir gelecek… Final? Uyuşturucu batağı! Demek ki bu illet yalnızca fakirliği, parçalanmış aileyi, sahipsiz çocuğu seçmiyor.

Kapıyı bulduğu anda giriyor. Bir başka aile evladını üniversiteye gönderiyor. Evden ayrılırken pırıl pırıl bir genç. Üniversiteden dönerken uyuşturucunun girdabında! Çocuk cezaevine düşüyor. İnsan, “Belki ders olur, kurtulur” diye düşünüyor.

Ama anlatılan tablo daha vahim. Cezaevinde uyuşturucu ticaretinin içindeki insanlarla tanışıyor. Daha önce uyuşturucuya birkaç kanaldan ulaşabiliyorsa çıktıktan sonra çevresi genişlemiş olabiliyor. Burada ceza sistemini de, rehabilitasyonu da yeniden düşünmek zorundayız.

Biz bu insanları yalnızca cezalandırıyor muyuz, yoksa gerçekten kurtarıyor muyuz? Bir restoran işletmecisinin anlattıkları ise başka bir tokat gibiydi. Gece çorba içmeye, yemek yemeye gelen sarhoşların yaşı artık 15-16’lara kadar düşmüş!

Burada duralım. 15 yaşındaki çocuğun gece yarısı sarhoş halde sokakta ne işi var? Ailesi nerede? Okulu nerede? Biz neredeyiz? Devlet nerede? Toplum nerede? Şimdi gelelim bize… Ankara’yı etkisi altına alan uyuşturucu Yozgat’ın sınırına gelince geri mi dönüyor?

İnternet üzerinden birkaç dokunuşla ulaşılabilen yasa dışı bahis Yozgat’ta çalışmıyor mu? Foto Galeri Hizmeti Çamlık Gazetesi Aboneliği Gazeteler “Bir anda köşeyi döneyim, çalışmadan zengin olayım” hastalığı Yozgatlı gencimizi etkilemiyor mu?

Kendimizi kandırmayalım efendim! Yozgat’ta jandarmamızın, polisimizin yaptığı operasyonlara bakıyoruz. Uyuşturucu yetiştirmek için sera ortamları oluşturanlardan ticaretini yapanlara kadar karşımıza çıkan vakalar bize zaten tehlikenin kapımızda değil, içimizde olduğunu söylüyor.

Kolluk kuvvetlerimiz gerçekten büyük mücadele veriyor. Ama mesele sadece uyuşturucuyu yakalamak değil. Yılanın kuyruğuna basmak yetmez, başını ezmek gerekiyor. Bir siyasetçiyle yaptığımız sohbette söylediği söz hala aklımda: Uyuşturucu ticaretinden büyük paralar kazanan bir insan cezaevinden çıktığında neden tekrar aynı işe dönüyor?

Çünkü kısa sürede kazandığı o yüksek parayı normal hayatında kazanamayacağını düşünüyor. İşte tehlikenin başka bir yüzü burada. Uyuşturucuyla kumar, bahis ve kolay para tutkusu aslında aynı zihniyetten besleniyor: Emek vermeden kazanmak!

Bugün ekranındaki bahis uygulamasında “tek kuponla hayatımı değiştireceğim” diyen gençle uyuşturucu ticaretinden kısa yoldan servet peşinde koşan insanın düştüğü tuzağın kökünde aynı hastalık var. Sonra ne oluyor? Borçlar… Psikolojik çöküş… Anne babanın gözyaşı… Boşanmalar… Dağılan yuvalar… Kaybolan gençlik… Devletin kurumlarına burada büyük görev düşüyor.

Ama kusura bakmayın; birkaç seminer düzenleyip fotoğraf çektirmekle, sosyal medyada “farkındalık etkinliği gerçekleştirdik” paylaşımı yapmakla bu yangın sönmez. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a güzel faaliyet raporu göstermek için değil, o 15 yaşındaki çocuğu gece yarısı sarhoş halde restorana düşmeden yakalayacak projeler üretmek gerekiyor.

Riskli çocuk okulda tespit edilmeli. Ailesine ulaşılmalı. Bağımlı genç cezaevinden çıktığında kaderine terk edilmemeli. Spor, sanat, meslek ve istihdam gerçek bir rehabilitasyon sisteminin parçası hâline getirilmeli. Uyuşturucuyla mücadele kadar yasa dışı bahis ve kumarla mücadele de aile politikası olarak görülmeli.

Çünkü polis suçu meydana geldikten sonra yakalar. Asıl başarı, o suçun hiç doğmamasını sağlamaktır. Ankara’daki toplantıdan benim Yozgat’a taşıdığım en önemli mesaj budur: Ankara’nın yarası büyürken Yozgat’ın sağlam kaldığını düşünüyorsak yanılıyoruz.

Bugün tedbir almazsak yarın bir toplantı salonunda başkasının evladını değil, kendi evlatlarımızın hikayesini dinleriz. Ve korkarım ki o gün konuşmak için çok geç kalmış oluruz.