Bir Bayram Sabahı Pütürge Yolunda: Gazetecilik Böyle Bir Meslekti

Gazetecilikte bazı haberler vardır ki aradan yıllar geçse de unutulmaz. Haberin kendisinden çok, o habere ulaşmak için çekilen çile hafızanızda kalır. İşte Pütürge yolculuğum da benim için böyle bir anıdır.

Yusuf Ziya Varan, 25 Mart 1984 yerel seçimlerinde SODEP’ten Pütürge Belediye Başkanı seçilmişti. 1989 yılına kadar görev yapan Varan’la ilgili yaşanan bir olay, beni bayram sabahı erkenden yollara düşürecekti.

Sanırım 1988 yılıydı. Bayramın birinci sabahıydı. Daha annemin, babamın elini öpememiş, bayramlaşamamıştım. İstanbul Sabah Gazetesi’nden ev telefonuma gelen çağrı, bütün planlarımı değiştirdi.

Telefonun diğer ucundaki ses aceleyle, “Remzi, hemen Pütürge’ye git! Belediye Başkanı Yusuf Ziya Varan ile bir emniyet amiri arasında ciddi bir tartışma yaşanmış. İlçede gerginlik var, vatandaşlar karakolu basabilir. Olay büyümeden orada olmalısın” dedi.

Hiç düşünmeden harekete geçtim. Yakınım olan bir taksiciyi aradım. Sağ olsun, hemen geldi. Renault marka taksiyle Pütürge yoluna koyulduk.

O yıllarda Pütürge yolu bugünkü gibi değildi. Virajlar, rampalar, dar yollar … Hele yaz sıcağında küçük araçlarla yolculuk etmek ayrı bir meseleydi. Kubbe Dağı’na vardığımızda aracın harareti yükselmeye başladı. Bir süre durup motorun soğumasını bekledik.

Ardından yeniden yola çıktık. Gözüm sürekli hararet göstergesindeydi. Bir yandan haberin heyecanı, diğer yandan aracın yolda kalma korkusu…

Yaklaşık bir saatlik bekleyişin ardından yolumuza devam ettik. Pütürge’ye vardığımızda içimde hem merak hem de heyecan vardı. Çünkü ilçede gerginlik yaşandığı söyleniyordu. Jandarmalar vardı yol kontrolleri sıkı yapılıyor. ilçede girişte ilçe merkezinde de jandarmaları görüyorduk

Bir kahvenin önünde durduk. İçeride oturanlar yabancı olduğumuzu fark etmiş, meraklı gözlerle bize bakıyordu. Kendimi tanıttım, gazeteci olduğumu söyledim ve yaşananları sordum.

“Doğru,” dediler. “Sabah olay büyüdü. Bir helikopter geldi, emniyet amirini alıp götürdü. Ondan sonra ortalık biraz sakinleşti.”

Hemen Pütürge’de tanıdığım tek kişi olan gazete bayisi Ramazan Bey’i aramaya koyuldum. Onu bulunca olayın ayrıntılarını sordum. Anlattığına göre tartışma, sabah namazı sonrası cami çıkışında başlamıştı. Emniyet amiri ile Belediye Başkanı Yusuf Ziya Varan arasında yaşanan tartışma büyümüş, karşılıklı gerginlik yaşanmıştı.

Vatandaşlar da olayın büyümesinden endişe etmişti. Daha sonra güvenlik güçleri devreye girmiş, emniyet amiri helikopterle ilçeden götürülmüştü.

Ramazan Bey’in anlattıklarını dinledikten sonra kahvenin önünde bekleyen vatandaşların fotoğraflarını çektim. Belediye Başkanı Yusuf Ziya Varan’a da ulaşmaya çalıştım. Sonunda kendisiyle görüşebildim ancak konuşmak istemedi. “Konuyu kapattık” demekle yetindi.

Bayramın birinci günüydü. Herkes ailesiyle bayramlaşırken biz Pütürge yollarında haber peşindeydik. Ne bayramın tadını çıkarabilmiştim ne de annemin babamın elini öpebilmiştim. Dönüşte aracı sık sık durduruyor, dinlendiriyor, yeniden yola çıkıyorduk. Tek korkumuz, taksinin yolda arıza yapmasıydı.

Ne bayram dinlerdi ne tatil, ne gece tanırdı ne gündüz. Hele mesleğe yeni başlamışsanız, verilen görevin heyecanı her şeyin önüne geçerdi. Çünkü size bir görev verilmişti. O kadar yol gidecek, masraf yapacak, zorluk çekecektiniz ama eliniz boş dönmek olmazdı.

Bugün geriye dönüp baktığımda Pütürge yolculuğunu sadece bir haber olarak hatırlamıyorum. O yol, bana gazeteciliğin ne demek olduğunu bir kez daha öğretmişti.

Gerçek gazetecilik, bazen bayram sabahı anne babanızın elini öpemeden yola çıkmak, bazen hararet yapan bir takside saatlerce yol gitmek, bazen de herkesin sustuğu yerde gerçeğin peşinden koşmaktır.

Yıllar geçti, yollar değişti, şartlar değişti. Ama gazetecilik aşkı değişmedi.

Çünkü gazetecilik, yalnızca haber yazmak değil; haberin peşinden gitmek için gerektiğinde her şeyi geride bırakabilmektir.

Beni yeni yazılarda e-posta ile bilgilendir.