Villa Apo!/'Lösev

Barışın adı Adalet olmalıdır. Adaletin olmadığı yerde barış değil, vicdanların isyanı büyür.

Bu ülkenin hafızasından silinmeyen acılar var. Evladının tabutuna sarılan analar, eşinin yolunu beklerken dul kalan kadınlar, babasız kalan evlatlar. Ve bir daha asla geri dönmeyecek binlerce şehitlerimiz.

Şimdi bu acıların sorumlusu olarak görülen -ki öyle- Abdullah Öcalan’ın yaşam koşullarının iyileştirildiği, kendisine özel imkanlar sağlandığı ve kamuoyuna yansıyan villa meselesi konuşuluyor.

İnsan sormadan edemiyor. Bu ülkede Adaletin terazisi kimin için, neye göre tartıyor?

Bir tarafta yıllarca terörün hedefi olmuş, evladını toprağa vermiş şehit aileleri. Diğer tarafta ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkum edilmiş bir terör örgütünün liderine sağlandığı ileri sürülen yaşam koşulları ve verilmek istenen'statü!'

Gencecik öğretmenlerimizi hatırlayın. Neşe öğretmenimizi, yolunu kesip katledilen insanlarımızı, köylerde hayatı söndürülen masumları… Onların suçu neydi? Bu ülkeye hizmet etmek, çocuklara eğitim vermek, evine ekmek götürmek miydi? Şimdi onların aziz hatırası karşısında insanın içi yanıyor!

Elbette barış istiyoruz. Elbette silahlar sussun, analar ağlamasın, gençler ölmesin. Ancak barış adına geçmişin acılarını yok sayamayız. Şehitlerimizin hatırasını bir siyasi pazarlığın gölgesinde bırakmamalıyız.

Devletin büyüklüğü, en ağır suçları işleyenlere sağladığı ‘konforla’ değil, adaleti herkese eşit uygulamasıyla ölçülür.

Kürt vatandaşlarımız bu ülkenin eşit ve ayrılmaz parçasıdır. Onların hakları, huzuru ve güvenliği hepimizin ortak meselesidir. Terörle mücadele etmek, Kürt vatandaşlarımızla mücadele etmek değildir. Kardeşliğin yolu ayrımcılıktan değil, eşitlikten geçer. Ancak kardeşlik adına şehitlerin aziz hatırasını incitmek de kabul edilemez.

Devlet devletliğini göstermelidir. Hukuk, siyasi hesapların üzerinde tutulmalıdır. Terörün sona ermesi için atılan her adım, milletin vicdanında karşılık bulmalıdır.

Şehit ailelerinin gözlerine bakarak açıklayamayacağımız bir karar, hangi siyasi gerekçe ile alınırsa alınsın, toplumda derin bir yara açar.

Bugün sorulması gereken soru şudur: Bu ülkenin şehitleri unutulacak mı, yoksa onların kanıyla yazılan tarih, bir villa/ev tartışmasının gölgesinde mi kalacak?

Ben bir vatandaş olarak bunu kabullenemiyorum. Adına barış denilse de, kardeşlik denilse de adalet duygusunu ciddi şekilde yaralayan hiçbir uygulama yüreğimizi soğutmaz!

Ve unutulmasın; ‘Bir devlet, katilin konforunu değil, şehidin hatırasını korumak zorundadır.’

LÖSEV Kasım ayının ilk haftası, ‘Lösemili Çocuklar Haftası’… İnsanlığın vicdanını, merhametini ve dayanışmasını hatırlatan çok özel bir hafta.

LÖSEV, yalnızca bir kuruluş değil, minicik yavrularımızdan büyüklere kadar kanserle mücadele eden insanlara umut, yaşam ve mutluluk katan gönülden bir iyilik hikayesidir.

Hiçbir kâr amacı gütmeden, bağışlarla ve büyük fedakarlıklarla yürüttüğü çalışmalar, takdirin çok ötesindedir. Bırakın ülkemizi, dünyada bir örneğinin olduğunu sanmıyorum.

Böyle samimi, özverili ve insan merkezli bir kuruluşun varlığı, ülkemiz adına büyük bir gurur kaynağıdır. LÖSEV’in emeğini, mücadelesini ve insanlığa kattığı değeri anlatmak kolay değil.

Bu güzel kuruluşun başkanı sayın Dr. Üstün Tezer ve bu uğurda fedakarca çalışan güzel insanları gönülden kutluyorum. Her türlü takdirin üzerindesiniz.

Bu haberi kaçırmayın Lösemiyle mücadele etti: Şimdi umut oluyor! Devamını Oku

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Kastamonu Güncel, Kastamonu ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.