Menfaatin Olduğu Yerde Dostluk Mu Kaldı?

Neden böyle olduk, niçin menfaat olmadan birbirimize bir selam bile veremez hâle geldik? Hatta menfaatimiz varsa ona göre selam veriyor, yoksa karşımızdakini görmezden geliyoruz!

Evet, değerli okurlarımız, şöyle bir çevremize bakalım. Son yıllarda mantar gibi türeyen sözde zenginleri, kimseye selam vermeyen, insanları servetine ve makamına göre değerlendiren kişileri mutlaka görürsünüz.

Öyle ki bazı insanlar yaşarken çevresine bir fayda sağlamaz, bir gönül kazanmaz ama hayatını kaybettiğinde ardından okunan selalarla herkesin dikkatini çeker.

Peki, bu mudur insanlık? Zengin olmak, insan olmaktan daha mı önemli hâle geldi?

Bir de şu açıdan bakalım: Madem bu kadar zengin olduk, neden memleketimize yatırım yapmıyoruz? Neden bir fabrika açıp en azından 100 kişiye istihdam sağlamıyoruz? Gençlerimize iş imkânı sunmuyoruz?

Ama nerede! Başta da söylediğim gibi, bazıları için önemli olan yalnızca kendi servetini büyütmek.

İşin bir başka düşündürücü yanı da şu: Güzel devletimiz, kazancın nasıl elde edildiğini ve ekonomik faaliyetlerin ne kadar şeffaf yürütüldüğünü elbette sorgulamalıdır. Vergisini zamanında ödeyen, kazancını kurallara uygun elde eden ve ülkesine katkı sağlayan herkesin başımızın üstünde yeri vardır.

Ancak servetin büyüklüğü değil, nasıl kazanıldığı ve nasıl kullanıldığı önemlidir.

Şimdi geçenlerde okuduğum, insanı derinden düşündüren bir anlatıyı sizlerle paylaşmak istiyorum, değerli okurlarımız.

Fransa'da bir genelevde uzun yıllar çalışan bir kadınla ilgili kara mizah niteliğinde bir hikâye anlatılır. Hikâyenin en çarpıcı cümlesi şudur:

"Ben diğer kadınların bu işi para karşılığında yaptığını yeni öğrendim."

Yazar Nihat Genç'in, 12 Eylül 1980 askerî darbesi öncesinde içinde bulunduğu Ülkücü hareketten kopuşunu ve yaşadığı büyük hayal kırıklığını anlatırken bu hikâyeye yer verdiği aktarılır.

İlk duyulduğunda insanı şaşırtan bu anlatının altında çok derin bir mesaj vardır: İnsan bazen yıllarca inandığı bir düşüncenin, savunduğu bir değerin veya bağlı olduğu bir çevrenin gerçek yüzüyle karşılaştığında büyük bir hayal kırıklığı yaşayabilir.

Burada asıl mesele, insanın inandığı değerlerle menfaat uğruna yapılan davranışlar arasındaki uçurumdur.

Evet, değerli okurlarımız...

Şimdi dönüp çevremize baktığımızda kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Kaç insan menfaat beklemeden bir iyilik yapıyor? Kaç kişi karşılık beklemeden bir dostunun kapısını çalıyor? Kaç kişi makamı, parası veya mevkii olmayan insanlara da aynı saygıyla yaklaşıyor?

Başta da söyledim: Her şey menfaate mi dönüştü?

Dostluk menfaate, selam çıkara, iyilik beklentiye bağlanmışsa burada ciddi bir toplumsal sorun var demektir.

Unutmayalım arkadaşlar; para kaybedilir, yeniden kazanılır. Makam gelir, geçer. Servet bugün vardır, yarın olmayabilir. Ama insanın onuru, gururu ve karakteri parayla satın alınamaz.

İnsanın gerçek zenginliği cebindeki parayla değil, gönlündeki insanlıkla ölçülür.

Menfaat için eğilen başlar değil, doğruluktan ayrılmayan insanlar kazanmalıdır.

Saygılarımla...