Koltuklar değil, şehir konuşulmalı

Kocaeli siyasetinde yine hareketli günler yaşanıyor. Ancak değişmeyen bir gerçek var: Siyasi partiler konuşuyor, siyasetçiler konuşuyor, kulisler konuşuyor; fakat Kocaeli'nin gerçek sorunları yeterince konuşulmuyor.

Yerel siyasetin en büyük açmazı da burada başlıyor. Bir yanda yaklaşan seçim hesapları, diğer yanda teşkilat içi dengeler, adaylık senaryoları ve makam mücadeleleri. Oysa vatandaşın gündemi çok farklı. Emekli maaşıyla geçinmeye çalışan insanlar, her gün yükselen yaşam maliyeti, trafik çilesi, kentsel dönüşüm belirsizliği, çevre kirliliği ve deprem korkusu ile yaşamını sürdürüyor.

Kocaeli, Türkiye'nin sanayi başkenti olarak gösteriliyor. Ürettiği katma değer, ödediği vergi ve ihracata yaptığı katkıyla ülke ekonomisinin lokomotiflerinden biri. Fakat aynı Kocaeli, yıllardır çözüm bekleyen sorunlarıyla da dikkat çekiyor.

İzmit Körfezi'ni çevreleyen ilçelerde trafik artık günlük yaşamın olağan bir parçası haline geldi. Sabah ve akşam saatlerinde yaşanan yoğunluk, vatandaşların hayatından saatler çalıyor. Buna rağmen kalıcı ve bütüncül ulaşım politikalarının üretilemediğini görüyoruz.

Bir başka mesele ise deprem gerçeği.

17 Ağustos 1999'u yaşamış bir şehir olarak Kocaeli'nin deprem konusunda Türkiye'nin en hazırlıklı kentlerinden biri olması gerekirdi. Ne yazık ki aradan geçen yıllara rağmen halen riskli yapı stokunun önemli bir bölümü yerinde duruyor.

Kentsel dönüşüm projeleri yeterli hızda ilerlemiyor. Vatandaş ise her yaşanan depremde aynı soruyu soruyor:

"Acaba biz hazır mıyız?"

Bu sorunun cevabı siyasi sloganlarla verilemez. Bilimle, planlamayla ve kararlılıkla verilmelidir.

Siyasi partiler açısından bakıldığında durum farklı değil.

İktidar partisi uzun yıllardır yerel yönetimlerde güçlü bir hakimiyet sürdürüyor. Bu durumun avantajları olduğu kadar dezavantajları da bulunuyor. Uzun süreli iktidarlar zamanla bürokratik alışkanlıklar oluşturabiliyor, eleştiriye karşı duyarlılığı azaltabiliyor.

Dolayısıyla iktidarın en büyük rakibi çoğu zaman muhalefet değil, kendi yorgunluğu oluyor.

Muhalefet cephesinde ise başka bir sorun var.

Muhalefet partileri çoğu zaman iktidarı eleştirmekle yetiniyor. Vatandaş artık sadece eleştiren değil, çözüm öneren bir muhalefet görmek istiyor. İnsanlar "neyin yanlış olduğunu" zaten görüyor. Onlar, "doğrusu nasıl yapılacak?" sorusunun cevabını duymak istiyor.

Bu nedenle Kocaeli siyasetinin önünde yeni bir dönemin kapısı bulunuyor.

Artık projeleri yarıştırma zamanı gelmiştir.

Kim daha fazla afiş astı değil, kim daha fazla çözüm üretti?

Kim daha yüksek sesle konuştu değil, kim daha doğru tespit yaptı?

Kim daha sert eleştirdi değil, kim daha gerçekçi proje hazırladı?

İşte seçmenin görmek istediği tablo budur.

Özellikle gençler siyasi tartışmalardan giderek uzaklaşıyor. Bunun temel sebebi siyasetin günlük hayatlarına dokunan çözümler üretemediğine inanmalarıdır. Üniversiteyi bitiren genç iş bulamıyorsa, kiralar karşısında çaresiz kalıyorsa, geleceğini başka şehirlerde veya başka ülkelerde arıyorsa, siyaset burada başarısız olmuş demektir.

Kocaeli gibi güçlü bir ekonomik potansiyele sahip şehirde gençlerin umutsuzluğu kabul edilemez.

Siyasetin asli görevi umut üretmektir.

Ancak umut, sloganlarla değil icraatlarla ortaya çıkar.

Kocaeli'nin bugün ihtiyaç duyduğu şey daha fazla kutuplaşma değil, daha fazla akıldır. Daha fazla polemik değil, daha fazla projedir. Daha fazla propaganda değil, daha fazla şeffaflıktır.

Şehirlerin kaderi seçim dönemlerinde atılan sloganlarla değil, yıllar boyunca sürdürülen doğru politikalarla şekillenir.

Bu yüzden Kocaeli'nin siyasi aktörlerine düşen görev açıktır:

Depremi konuşmak...

Ulaşımı konuşmak...

Çevreyi konuşmak...

Gençliği konuşmak...

Üretimi konuşmak...

Ve en önemlisi, geleceği konuşmak...

Çünkü siyaset, koltukları koruma sanatı değil; şehirlerin geleceğini inşa etme sorumluluğudur.

Kocaeli'nin beklentisi de tam olarak budur. Siyasi çekişmelerin gölgesinde kaybolan bir şehir değil, ortak akılla büyüyen ve geleceğe güvenle yürüyen bir Kocaeli...

Bugün vatandaşın duymak istediği tek soru vardır:

"Kim kimi eleştirdi?" değil,

"Kocaeli için kim ne yaptı ve ne yapacak?"

İşte gerçek siyasetin başlayacağı yer de tam burasıdır.