ölüm Sayesinde Yaşayan Zaman
Yakın zamanda Pascal Mercier’in “Lizbon’a Gece Treni” kitabını okudum. Kitabı çok sevdim ama itiraf edeyim ki ben de zorlanarak okudum. Çünkü bir romandan ziyade, adeta bir felsefe kitabı. Kitabı okumaya başlayan, okuyamayıp yarıda bırakan birkaç arkadaşıma sordum.
Söz ettiğim özelliğinden yakındılar. “Okurken eğlenemedik,” demediler ama çok yoğun felsefi dokunuşların olay örgüsünün önüne geçtiğinden dem vurdular. Aslında haklıydılar. Benim de en çok zorlandığım özelliğiydi. Tabii kitapları sadece eğlenmek amacıyla değil, bana bir şey katsınlar diye okuyorum.
Kattıkları da muhakkak. Ben 25-30 yıl önceki kişi değilim; olmadığım için de mutluyum. Ha, söz ettiğim yıllardaki kişiyi sevmiyorum, ona uzağım, küsüm anlamına gelmez bu. O kişiyle, o ‘ben’le de barışığım.
Felsefi dokunuşların olay örgüsünün önüne geçmesi, kitabın hızını düşürüyor ama okurun buralarda duraklaması, derin derin soluklanması, düşünmesi gerekiyor. Kitaptaki birkaç alıntıyla meramımı anlatayım: Alıntıladığım yerin sayfasını yazmayı unutmuşum ama kaynaklara ve sosyal medya sitelerine başvurursanız zaten hemen karşınız çıkıyor. “Bir yeri terk ettiğimizde orada bizden bir şey kalır. Ayrılmış olsak da orada kalırız.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Ekonomi · Bölge: Hatay/Antakya
Yayın: 21 Kasım 2026 06:01 · Kaynak: Hatay Antakya Gazetesi