Bu ülkede emekliye yer var mı? Büyük projeler, küçük vicdanlar

Türkiye’de bugün emekli olmak, yıllarca dökülen alın terinin ardından huzurlu bir yaşlılığa adım atmak demek değil maalesef.

Aksine… Her ayın başında yeniden başlayan, sonu gelmez bir hayatta kalma sınavına girmek demek.

Market rafındaki etikete bakarken yutkunmak, eczane kasasında ilaç katılım payını hesaplamak, kirayı ödedikten sonra elde kalan üç beş kuruşla ay sonunu getirmeye çalışmak… Yıllarca prim ödemiş, vergisini tıkır tıkır yatırmış, bu ülkenin fabrikasında, okulunda, hastanesinde ömrünü tüketmiş insanlar; bugün kendi memleketlerinde geçinebilmek için adeta bir matematik profesörüne dönüşmüş durumda.

Ancak mesele sadece maaşın azlığı, pazar filesinin boş kalması değil. Asıl acı olan, emeklinin bu hayatın dışına, şehirlerin çeperine doğru sessizce itilmesi.

Bakın etrafınıza… Büyükşehirler kimin için yeniden şekilleniyor? Milyonluk rezidanslar, lüks AVM’ler, yüksek gelir grupları, hırslı yatırımcılar…

Peki, sabahın köründe işe koşturmayan, üretim çarkının içinden çekilmiş olan emekli bu tablonun neresinde?

Sistem açıkça "Git!" demiyor belki. Ama yükselen kiralarla, astronomik ulaşım ücretleriyle, gıda fiyatlarıyla adeta fısıldıyor:

“Bu şehirde yaşayacak paran yoksa kusura bakma!”

Sonra birileri çıkıp çok büyük bir pişkinlikle akıl veriyor:

“Canım, büyükşehirde yaşamak zorunda değilsiniz ki! Anadolu’da küçük bir kasabaya yerleşin, kırsalda bu parayla gül gibi geçinirsiniz…”

Sanki insanın onlarca yılda kurduğu hayatı, mahalle dostluklarını, torununun kokusunu, alıştığı doktorunu ve anılarını bir bavula sığdırması o kadar basitmiş gibi! Kaldı ki kırsala gidince yaşlılığın en hayati ihtiyacı olan sağlık hizmetine ulaşım ne olacak? Kimse bunu sormuyor. Çünkü amaç sorunu çözmek değil; sorun çıkaranı gözden uzaklaştırmak.

Bunun adı kendi tercihiyle taşınmak değildir. Buna tatlı dille, ekonomik yöntemlerle şehirden tahliye edilmek denir!

Milyarlık Projeler Var da İnsanca Yaşam Nerede?

Şehirlerin betondan geleceğini milim milim planlarken, o şehirleri inşa eden insanların geleceğini neden planlamıyoruz?

Bir tarafta milyarlık bütçeler, diğer tarafta torununa bir külah dondurma alamadığı için gözleri dolan dedeler…

Bir tarafta şaşaalı ekonomik büyüme masalları, diğer tarafta akşam pazarının döküntülerinden sebze seçen nineler…

Demek ki mesele kaynak yokluğu değilmiş. Mesele, o kaynağın kimin için ve hangi öncelikle kullanıldığı meselesiymiş!

Emekli bu ülkeye yük değildir. Asıl yük, ömrünü bu vatana vermiş insanlara yaşlılığında bir bardak çayın hesabını yaptıracak kadar vicdanları nasır tutmuş anlayıştır!

Bir ülke, yaşlısına "Nerede daha ucuza ölürsün?" diye soruyorsa; durup önce şu soruyu sormak zorundadır:

"Biz bu insanları neden insanca yaşatamıyoruz?"

Gerisi boş laftır; büyük proje, küçük vicdan meselesidir!

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Profil, Boru, sac satışı yaptığımız firmamıza depo ve sevkiyat elemanı aranıyor. Çalışma saatlerimizHafta içi. 08:30-18:00Cumartesi 08:30-15:00Yol...

İzmit sanayi sitesinde yer alan firmamız için Şoför arıyoruz C sınıf ehliyete sahip 6 teker Isuzu kamyon kullanabilecek. Çalışma saatlerimizHafta içi...

AHŞAP PALET VE KERESTE FABRİKASINDA ÇALIŞACAK 20-45 YAŞ ARASI MARANGOZLAR PALET ÇAKIM USTALARI VE AHŞAP USTALARI ALINACAKTIR. KARTEPE+İZMİT+BAŞİSKELE...

Hızlıca eleman bulmak mı istiyorsunuz? Tam yerindesiniz. İlanınızın burada ve basılı gazetemizde çıkmasını ister misiniz? İlan metninizi ilanservis...