Beyaz’ın Kozası
- Sis, varoluşun en kadim saklanma biçimiydi
- Dağları, ağaçları, yolları, uçurumları örter; hiçbirini yok etmezdi
Sis, varoluşun en kadim saklanma biçimiydi. Dağları, ağaçları, yolları, uçurumları örter; hiçbirini yok etmezdi. O, yalnızca hedef aldıklarının görünürlüklerini ellerinden alır, bildiğimiz dünyayı bir anda bilmediğimiz bir yere dönüştürürdü.
İnsanı çoğu zaman huzursuz eden bu perde, o karanlık akşamüstü ihtişamlı bir gösteriye dönüşmüştü. Korkudan nefesimi kesen, kapı kilitlerinden süzülüp kaçtığım o kasvetli ev değişmiş, içeri ışık sızmıştı.
Odaları huzurluydu, insanları da öyle. Kimse kimseden bir şey istemiyor, kimse bir başkasının varlığından rahatsız olmuyordu. Herkes olması gerektiği yerde gibiydi. Sıradan, sakin bir selamlaşmanın ardından kendimi geniş pencerelerin önünde buldum.
Her yer beyazdı. Yoğun bir sisin içinde kar fırtınası başlamıştı. Yemyeşil ve güçlü gövdeli ağaçlar beyazlığın içinde önce belirdi, sonra aniden kayboldu.
Gökyüzü ve yeryüzü arasındaki sınır silindi. Dünyanın nerede başladığını, nerede bittiğini anlamak artık mümkün değildi.
Simyacıların dönüşüm tasavvurunda madde önce kararır, çözülür, eski biçiminden kurtulurdu. Nigredo’yu Albedo izlerdi. Fakat beyazlaşmak, her şeyin açıklığa kavuşması değil, henüz neye dönüşeceği bilinmeyenin arınmasıydı.
Eski biçim artık yoktu, yenisi ise henüz doğmamıştı.
Doğa tüm sakinliğiyle muazzam gücünü gösterirken bu sihirli felakete layık olabilmek için ne yaptığımı merak ediyordum.
Sis, ağaçların etrafında dönerken pamuksu bir dokuya bürünüyor, onları beyaz kozalara hapsediyordu. Önce biçimler, sonra anlamlar siliniyordu. Bildiğimiz manzara, bu görkemli meydan okumayla yavaş yavaş dağılırken sanki her şey kendisini yeniden yaratabilmek için bir süreliğine uykuya yatıyordu.
Koza, içine aldığı şeyi koruyacak ama eski biçiminden mahrum bırakacaktı. Bu hikâyenin tırtılları dimdik duran, uzun boylu ağaçlardı. Sis, ağaçları silmek yerine sonsuz ihtimallerin içine sarıyordu.
Dışarıda dehşet verici bir şey yaşanıyordu ama ürkmüyordum. Aksine, büyülenmiştim.
Odanın sol tarafında, tekli koltukta kahverengi giysiler içinde oturuyordu. Pantolonu, gömleği, kazağı, belki ayakkabıları da kahverengiydi. Aramızda ölçülebilse dahi tarif edilemeyecek bir mesafe vardı.
Bizi ayıran boşluğun bile bize ait olduğu bir mesafesizlik.
Ne kavuşmaya ne ayrılmaya benzeyen bir mesafesizlik.
İki ayrı varlığın aynı beyazlığa sığdığı bir mesafesizlik.
Birbirimize değil, dışarıya, aynı bilinmezliğe aynı huzurla bakıyorduk. Bu fırtınanın ne kadar süreceğini, buradan nasıl çıkacağımızı sorgulamıyorduk.
Bu ölüm beyazlığının içinde her şey kaybolmuştu. Sahabeye kıblesini şaşırtan o bulutlu gece, o ısrarlı sis, rüyanın tam ortasından geçiyordu.
İnsan en çok bu aralıktan korkardı. Yolun artık eskisi gibi olmadığını bildiği ama kendisini nereye götüreceğini henüz göremediği zamandan. Oysa dönüşümün en görkemli anı belki de buydu: yeni ortaya çıkmadan önce bütün bilinenler silinmişti.
Belirsizlik, hayatın henüz tüketilmemiş tüm imkânlarının diğer adıydı.
Karanlığın içinde kaybolmakla aynı şey değildi beyazlığın içinde kaybolmak. Beyazın kör edişi başkaydı; görmeden bilebilmekti.
Korkunun kaynağı gerçekten belirsizlik miydi yoksa belirsizliğin mutlaka kötü bir şey sakladığına dair inancımız mı? Bilinmeyen yalnızca tehlikenin değil, güzelliğin de evi olabilir miydi?
Tohumun toprağın altında ne yaptığını göremiyorduk. Tohum görülmediği, ellenmediği, sürekli yoklanmadığı zaman gelişiyordu oysa. Toprak sabretmeyi biliyordu.
Sanırım bu yüzden rüyamda kahverengi giyinmişti. Dışarıda her şey beyazken o kahverengiydi. Yerinden kalkmıyor, bir şey söylemiyor, yalnızca geniş pencerelerin ardından izliyordu.
Kar fırtınası bütün şiddetiyle sürüyor, sis biraz önce karşımızda duran dünyayı yutuyordu. Dışarıda olsak çoktan donmuş olacaktık. Pencerelerin önünde duyduğumuz şey korku değil, neredeyse coşkuydu. Doğanın insanı küçülten o heybetli gücüne bakmaktan ve hatta ona teslim olmaktan huzur duyuyorduk.
Ne zaman geçeceğini bilmiyorduk, ardından neyle karşılaşacağımızı da. Yalnızca geçeceğinden emindik. Fırtınanın şiddeti tam da bu yüzden göz kamaştırıcıydı artık.
Belki yüce dediğimiz şey, insanı aşan bir kudret karşısında korkuyla hayranlığın birbirine karıştığı o tarifsiz ürpertiydi.
Bizi kolaylıkla yok edebilecek bir güce sükûnetle bakabilmek. Ne büyük bir özgürlüktü bu.
Her şeyi bilmek zorunda olmamak. Her şeyi çözmek, düzeltmek, hızlandırmak zorunda olmamak. Henüz gelmemiş bir günü bugünden yaşamaya çalışmamak…
Ve belki de huzur, hayatın sakinleşmesi değil, hayat tüm hırçınlığıyla sürerken insanın içindeki fırtınanın dinmesiydi.
İnsan kurtulmak istediği belirsizliğin içinden özgürleşebiliyordu. Bütün yolların görünmez olduğu o an, hayatın en berrak sahnesiydi.
Kıbleyi şaşırtan sis, yolu nasıl kaybettirebilirdi?
Nihayetinde maşrık da mağrip de O’nun değil miydi?
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.

Kategori: Genel · Bölge: Giresun/Güce
Yayın: 20 Kasım 2026 21:23 · Kaynak: kisadalga.net