Eğitimde Devrim Değil Sistem:

Bir ülkenin eğitimini iyileştirmek için;

Müfredat mı değiştirilmeli?

Sınav sistemi mi yenilenmeli?

Eğitim modeli yeniden mi düzenlenmeli?

Yoksa yine yanlış sorular ile yanlış yöne mi gidiyoruz!

Çünkü eğitimde asıl sorun, çocuklarımızı nasıl bir insan olarak yetiştirmek istediğimizi bilmememizdir.

Eğitim tek tip insan yetiştirmeyi sağlayan bir makina değildir,

Eğitim çocuklarımızın topluma ve ülkesine nasıl faydalı olabileceklerini bulma ve geliştirme yöntemidir.

Yıllardır çocuklarımızı aynı yarışlara sokuyoruz.

Aynı sınavlara hazırlıyoruz.

Aynı başarı ölçüleriyle değerlendiriyoruz.

Sanki biz çocuklarımızı eğitmiyoruz da onları kalıplara sokuyoruz?

Toplum hayatının sağlıklı yürümesi için yapılacaklar vardır ve bunları yerine getirecek yeterli sayıda bireyler olmalıdır.

Biz ülkenin farklı ihtiyaçlarını eksiksiz yerine getirecek bir nesil yetiştirmeliyiz!

Zaten her çocuk farklıdır, farklı öğrenir ve farklı düşünür.

Biz de gelecek nesillerdeki bu farklılıkları, ihtiyacımız olan farklı görevleri yerine getirecek şekilde yetiştirmemiz gerekiyor.

İnsanca yaşayacak bir geliri tüm insanımıza vermek ön şartı ile bu görevlerin hepsine eksiksiz ihtiyacımız var.

Ülkenin iyi mühendislere, avukatlara, doktorlara ihtiyacı olduğu kadar iyi teknisyenlere, ustalara, çiftçilere, sanatçılara, sporculara ve nitelikli meslek insanlarına da ihtiyacı vardır.

O zaman önceliğimiz;

Bu toplumsal fonksiyonlarımız için gerekli görevler nelerdir?

Bunlar için hangi yeteneklere ihtiyaç vardır?

Ve bu yetenekler nasıl eğitilmelidir!

Bunları tespit etmek ve bunları hayata geçirecek bir eğitim sistemi kurmak olmalıdır.

Doğru eğitimi doğru çocuğa verebilmek için, her çocuğun zaman içinde güncellenen bir yetenek ve gelişim haritası oluşturabilmeli ve bunu geliştirebilmeliyiz.

Yani, yeni neslin ne yapacağına ebeveynleri ve sosyal statüleri değil çocuklarımızın yetenekleri karar vermeli.

Yetmez, Üniversitelerin kontenjanları, mesleki eğitim kapasitesi ve insan kaynağı planlaması gelecekte ülkenin büyümesine ve dünyanın değişmesine paralel öngörülmeli ve planlanmalıdır.

Elbette bu planlama gençlerin tercihlerini ve özgürlüklerini ortadan kaldırmamalıdır.

Ama ülkenin ihtiyaçlarını hiç hesaba katmadan diploma üretmek de eğitim politikası değildir.

Çünkü mesleğin hiçbiri diğerinden daha değersiz olmadığı gibi eğitim sistemi ile ülkenin geleceği birbirinden kopuk düşünülemez.

Hangi alanlarda yetişmiş insanlara ihtiyacımız var?

Hangi meslekler gelişecek?

Hangi teknolojiler üretim biçimlerini değiştirecek?

Tarımda, sanayide, sağlıkta ve hizmet sektöründe nasıl bir insan kaynağına ihtiyaç duyacağız?

Bu soruların cevaplarını bugünden aramalıyız.

Bu kontenjanlar yarın çocuklarımızın işsiz kalmasının önündeki en büyük sigortadır.

İstatistikte normal dağılım diye değişmez bir kural vardır bu kuralı bu konu için özelleştirirsek;

Her zaman toplumdaki yetenek havuzu ve bu havuzdaki kişi sayısı ihtiyaç duyulan meslekleri ve bu mesleğe sahip olanları dengeler.

Bunlara dikkat etmez isek:

Yeteneğine uygun meslek seçmemiş başarısız ve mutsuz bir nesil,

İhtiyaçtan fazla o mesleği seçmiş eğitimli işsizler ordusu,

Ve toplumun ihtiyaçlarını yerine getirebileceği yeteneği olduğunun farkına bile varamayan pek çok insandan oluşan bir topluluk oluruz.

Biz bunu fark edecek sistemi kurmalıyız ve çocuklarımıza yeteneği ne ise o işin en iyisi yapacağı eğitimi vermeliyiz.

Bir gence yıllarını harcatıp sonunda kullanabileceği bir mesleki gelecek sunamamak, üzerinde düşünmemiz gereken ciddi bir sorumluluktur.

İhtiyacımız olan şey, siyasi tercihlerden bağımsız, uzun vadeli bir eğitim anlayışıdır.

Eğitimde fırsat eşitliğinin sağlandığı bir sistem.

Ve en önemlisi, hiçbir çocuğun ailesinin ekonomik gücü veya yaşadığı bölge nedeniyle yeteneğini geliştirme fırsatından mahrum kalmadığı bir ülke.

Bunun için yalnızca iyi niyet yetmez.

Çünkü bir ülkenin en büyük kaynağı yer altındaki madenleri, sahip olduğu binalar veya bankalarındaki paralar değildir.

En büyük kaynağı, henüz keşfedilmemiş insan gücüdür.

Fırsat eşitliğine, emek eşitliğine inanmayan, başarılı olmak için, güçlü olmak için gerekli olan şartlarını aileden veya içinde bulunduğu sosyal ve siyasal statüden alan adalete inanmayan insanlara bunu anlatamazsınız, yani önce bunu anlatacak inanan öncü bir nesil gerekli cumhuriyetin ilk yıllarındaki gibi.

Ortak akıl, herkesi aynı yoldan yürütmek değil, her insanın kendi yeteneğiyle ortak geleceğe katkı sunabileceği bir eğitim düzeni kurabilmektir.

Eğitimde aradığımız şey yeni bir devrim değil.

Çocuğu merkeze alan, insanı tanıyan ve geleceği planlayan doğru bir sistemdir.

İşin aslını bulmak için ortak aklı kullanmak lazım, aslını bulan huzuru bulur.

İki kasımda yazıldı on dört kasımda birlikte okunacak.