Eksik bırakan ekimler

Toprağın son sıcaklığı ile göğün ilk soğuğu arasına sıkışmış bir hafıza. Ne yazın coşkusunu taşıyor ne de kışa tam teslim olmuş bir kabullenişi benimsiyor. Yarım kalmışlık denilince akla ilk gelen ekimdir. Gitmemeye karşı dirense de ‘gözbebeklerinize bıraktığım manzarayla yahut çektiğiniz fotoğraflarla bitmem ben’ dese de yapraklarını dökeceği yine de kesindir.

Ne yok olur ne de tam var olabilir. Şartların itmesine dayanamayarak kırık bir duygu ve sararmış yapraklarla toprağına tutunmaya çalışır. Bulunduğu yere kök salmak ister. Bir güneş gibi doğamazken kendi mevsimine, ölmek de istemez arada sıkışmışlığın çaresizliğiyle.

Nereye ait olduğunun bocalaması ile gelene direnen, geçmişe tutunamayan bir zamandır ekim günleri.

Adını koymuş olsa da tamamlanmamış ve bir türlü söylenmemiş sözlerin yorgunluğu vardır üzerinde. Yoğun bir duygunun ortasında kalmışlığın izlerini taşır kocaman gövdesinde. Yenilmemek için hayatın ağır şartlarına direnen, pes etmemiş bir onurla yaralarını sarmanın çabasındadır.

Bir ağaç dökerken yapraklarını, içten içe bir gürültüyle yanar. Dışarıdan görenler onun bu durumundan sessiz ve romantik bir haz alırlar. Bu haliyle Ekim, kırılıp dökülürken dahi insana, kaybetmenin edebini ve estetiğini sunar.

Eksilmiş olsak da ekimlerde, kalbin rikkatini terk edemeyiz. Kırıp döksek de kendimizi, ağır ve ağdalı laflarla kıramayız çevremizi. Varlığımızdan bir şeyler eksilse de bazı kıymetlerimizi yitirsek de yine de güzelliğimizden ödün vermeyiz.

Azaldıkça derinleşen kederin hüznüyle, bir resmin kenarında kalmış gibi hissetsek de kendimizi, hayatın merkezinde olmaktan da geri kalmayız hiç. Bu yüzden bir resimden daha çok şey ifade eder kapladığımız varlık alanı. Terk etse de mevsimimiz bizi, bitmeyiz fotoğraf karelerinde öyle...

Kırık ve yorgun cümleler kurulur ekimlerde. Bir yüz silüeti belirir hayal meyal. Bir çift göz eksik kalır sonu gelmez cümlelerin sukutunda. Bir şarkı, bitmesini istemediğiniz en keskin yerinde susar. Devamı gelmez sevdiğiniz mısraların.

Bitmemeye dair ortaya koyduğunuz direnç, henüz kabullenilmemiş bir sonsuzluk sunar sadrınıza. Tamam olan şeylerin artık değişme şansının olmayacağı bilinciyle beyniniz; sizi yarım kalmanın özgürlüğüne inandırır. Zira eksik kalan ve bitmeyen her şey yeniden doğmaya gebedir.

Tamamlanmak dediğimiz hadise ise bize göre bir şey değildir. Çünkü takvimlerin sayamadığı günlerde yaşadık çocukluğumuzu. Günün ortasındaki aydınlıklarda, geceye benzeyen bir zamanın içinde yaşadık ayrılıklarımızı. Yarım kalmış sevdaların, unutulmuş cümlelerin, adresi olmayan yazıların, muhataplarınca anlaşılmamış duyguların ve okunmamış mektupların yazarlarıydık biz.

Bu dünyada, en çok ekime benziyordu ruhumuz. Çünkü ekim, ait olunmamışlıkların evinden kovalıyordu bizi. Ne denize ait olabildik ne dağa. Ne geçmişe yürüyebildik ne de geleceğe koşabildik. Sadece şimdiye, sadece anın ışığına tutunabildik.

Ekim insanı olmak zordur bu yüzden. Sancılıdır. Bir yanıyla kök, bir yanıyla rüzgâr. Bir gözü hep gökyüzünde, diğeri toprağın derininde. Bir tarafı inanmaktan diğer yanı kuşkudan beslenir. Kalbi sevgiyle yanarken aklı hep ürkek ceylan gibidir.

Kendiyle barışık olsa da kavgalarıyla dalgalanmayı da sever bu kimseler. Eksikliği ile mutlu, tamamlanmakla durağan ve ölü bir suya döneceğim korkusuyla temkinlidir. Sarsılmayı, kırılmayı, yeniden başlamayı öğrenmiş, eksik kalmalarını bir tür yaşama biçimine dönüştürmüş ruh insanıdır onlar... Yine de sağlıkla ulaşacağınız nice ekimleriniz olsun.

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Kastamonu Güncel, Kastamonu ile özdeşleşen markaları ağırlıyor.