Kendine Âşık Zavallı

Deneme Yaşamımızda işimiz ve sosyal ihtiyacımız gereği insanlarla kurduğumuz iletişimde farklı karakterlerle muhatap oluruz. Bu karakterlerden ilki; nezaket, dürüstlük, tevazuu gibi insani değerlerle mücehhezdir. Bu insanlarla birlikte iş yürütmek, sohbet etmek bizlere huzur verir.

Bazılarından ise bırakın huzur bulmayı, aynı ortamı paylaşmak bile özümüzü rahatsız eder. O şahıslardan bir an önce kurtulmak isteriz. Çünkü bu fertler kaba, nezaketsiz, ukala, küstah, bencil ve benzeri kötü davranışları taşıyan karakterdir.

Kıymetli okuyucularımız, “Küstah” dediğimiz karakterle, sizlerin sayısız defalar karşılaştığınızı düşünüyorum. Elbette bu saygısız bireyleri hemen fark edersiniz. Hayır hayır! Size gerek yok. Onlar zaten kendilerini hemen fark ettirirler.

Bulunduğunuz iş veya sohbet ortamında şahit olmuşsunuzdur. Konuyla alakası olmadığı halde sözü hemen kapar. Artık “nalına da vurur mıhına da.” Mıhın ucunun hangi masumun gönlüne battığını ve acı verdiğini bile bilmez. Bilse de umurunda olmaz.

Bu bencil için, sözünü kestiği insanın ilminin ve duygularının da önemi yoktur. Ortamdaki insanlar kendisi için “ötekidirler.” Yani kendisi söyleyecek ötekiler dinleyecektir. Çünkü her şeyi ve en doğrusunu O bilir (!) Bir başkası, söz söyleyecek olsa, ona hak tanımaz.

Üstelik insanların gözüne bakar ve “Öyle değil mi?” diyerek onay bekler. Onay alamazsa bayağı bozulur. Tekrarlar; “Niye doğru değil mi yani?” der. Çünkü ona göre; icraatı ve lafları “pek yerli yerindedir.” Kendini diğer insanlardan üstün görür. Yani “narsistir.” Bildiğimiz küstah işte!..

Çok banal bir sıfat olan küstahlık zekâ istemez. Terbiyesizliğin zekâya ihtiyacımı olur? Bu kötü özellik her düzeydeki insanda bulunabilir.

Küstah, kendini değerli hissetmek için karşısındakini küçümser. Hele de biraz makam veya maddi konum elde etmişse… Çevresindekilerin vay haline, kaba ve terbiyesizlik bombardımanı altındadırlar.

Bu karakter, ulaşılabilen insanlara karşı daha çok saygısızdırlar. Yani, mesafe koymayan, koyamayan; dostlarına, arkadaşlarına ve iyi niyetli insanlara karşı küstahlığı şaha kalkar. Çünkü küstah, “Kendine âşık kimsedir.”

Davranışının doğru olmadığı açıkça söylense bile kabullenmez. Hatta dinlemez. Dinlese de ikaz edeni küçümser. Haklı çıkmanın bir yolunu mutlaka bulur. Çünkü küstahlık bu şahsın karakteri haline gelmiştir. Bu durum ne kadar yorucu değil mi? İnsanın kendine yaptığı ne büyük bir işkence.

Küstaha haddini bildirmek gerekir mi? Elbette!.. Bu karaktere haddi bildirildiğinde ve araya mesafe konulduğunda çok pişman olur. Varsayalım ki kendisine tekrar fırsat verildi! Aynı küstahlığa devam eder. Çünkü bu zavallının psikolojisi bozuktur.

Dengeli bir psikolojiye sahip insan zaten küstahlık etmez…