Usta ressam Süleyman Karakul’un sanat anlayışı: ‘Süs aracı değil mücadele silahı’

Toprak, yalnızca yaşamın üzerinde sürdüğü bir yüzey değil; insanın belleğini, emeğini ve varoluş mücadelesini taşıyan sessiz bir tanıktır. Usta ressam Süleyman Karakul’un, atölye öğrencileriyle birlikte Ankara’da sanatseverlerle buluşturduğu yeni sergisi, Anadolu’nun bu derin belleğini özgün bir görsel evrene dönüştürüyor.

“Süleyman Karakul ve Atölye Öğrencileri Resim Sergisi”, ARS Sanat Galerisi’nin Bilkent Center’daki mekânında 14 Kasım’da kapılarını açtı. 28 Kasım 2026 tarihine kadar gezilebilecek olan sergi, Karakul’un “Kırsal İmgeler” teması etrafında şekilleniyor.1952 yılında Sivas Şarkışla’nın E.

Hüyük Köyü’nde doğan ve ilkokulda kara tahtayı soba kurumuyla yumurta akını karıştırıp boyayarak resme başlayan Karakul, yarım asrı aşan sanat hayatında Anadolu insanının direncini tuvale aktarmayı sürdürüyor. Ceyhun Atıf Kansu’nun adlandırmasıyla “Kırçiçekleri” sınıfına giren bir çocuk olarak zor koşullara karşı direnerek hayatta kaldığını belirten usta sanatçı, bugün eserleriyle yöresellikten evrenselliğe uzanan güçlü bir köprü kuruyor.

PİYASACILIĞA KARŞI TAVIRSüleyman Karakul’un sanata bakışı, günümüzün piyasa odaklı, metalaşmış sanat anlayışına karşı net bir itiraz barındırıyor. Felsefesiz resim yapmanın moda haline getirildiğini vurgulayan Karakul, sanatın asıl sorumluluğuna ve kendi felsefesine şu sözlerle dikkat çekiyor: “Bir şeyi anlatmak çok önemli olmasa gerek, önemli olan; kendine özgü geliştirdiğin dille aktarabilmektir.

Sanatın sorunsalı da burada başlıyor kanımca. Resmi hiçbir zaman, bir süs unsuru olarak görmedim. Picasso’nun tavrını benimseyerek; resmi bir süs aracı olarak değil, mücadele silahı olarak ele aldım. Bu silahı; toplumsal gelişmenin önündeki tüm engellere karşı kullanmak, gerçek sanatçının en önemli görevidir diye düşünüyorum”.‘TÜRKÜNÜN RESMİ’ VE KÜÇÜMSENEN SAFLIKEserlerini “türkünün resmi ya da resimlerin türküsü” olarak tanımlayan sanatçı, beslendiği ana kaynağın türkülerimizin yapı taşları olan hasret, sevda, direnme ve hüzün olduğunu belirtiyor.

Kırsal yaşamın estetiğini tuvale taşırken bazı popülist önyargılara da meydan okuyan Karakul, sanatındaki evrensel iletiyi şu sözlerle ifade ediyor: “Tüm bu olumsuz koşullara karşı; türkülere tutunuyorum, türkülerle direniyorum, popülizme düşmemeye özen göstererek. Kimileri bunu köylü kültürü diye küçümseyebilir.

Yanıldıklarını görmeleri için kapılarını bu dünyaya açmalarını öneririm. Bu dünyada çok şey buluyorum. Yollarındaki umut yüklü kağnılar, kaya kovuklarında açan kır çiçekleri, tarlalarda kınalı ellerine diken dolan kadınlar, ışıksız-yolsuz-okulsuz köylerdeki tezek kokulu çocuklar...

Onlar ki; doğayı yaşanası kılan, halayları ve türküleriyle hayatı yeniden yaratanlardır. Bu kaynak kurumaz çünkü yöresellikle evrenselliğin iç içe geçtiği yerdir burası”.SERGİ BELGE NİTELİĞİ TAŞIYORSanatçının çocukluğundan beri bilincinde ve bilinçaltında taşıdığı sosyolojik, ekonomik ve kültürel yapının yansıması olan bu çalışmalar, aynı zamanda yarım asır öncesinin Anadolu’sunu anlatan birer belge niteliği taşıyor.

Biçim ve içeriği öznel bir üslupla birleştiren usta ressamın 59. kişisel sergisi niteliğindeki bu etkinlik, onun uzun yıllar sürdürdüğü eğitimci kimliğini de yansıtıyor. Karakul’un tecrübelerini aktardığı on iki atölye öğrencisinin (Berrin Varol, Birsen Kökver, Erdal Ardıç, İnsaf Erbudak, Meltem Uludağ, Nesrin Ertaş, Safigül Kurtyiğit, Sakine Canıtez, Selma Toprak, Sevda Kiper, Şener Boran, Uğur Halıcı) eserlerinin de yer aldığı sergi, geçmiş ile bugün arasında düşünsel bağlar kurarak Türk resim sanatının köklü birikimini yaşatıyor.