“Deme Gülşah’ım! Bunlar kapı eşiğinde konuşulacak şeyler mi?”

“Demek baba oluyorum hâ! Demek şimdiye kadar gizledin ha!.. Evet, Gülşah’ım beni çok mesut ve bahtiyar ettin.” Doğan Bey: “Gülşah’ım beni duymuyor musun yoksa?” “Heh! Duymasına duyuyorum da demeyi beceremiyorum.” “Dur sen zorlanma, ben tahmin edeyim.” “Evet evet bu çok daha iyi.

O zaman söyle, böyle mühim ne diyebilirim?” Doğan Bey, kaytan bıyıklarını büktü, başını kaşıdı. Gözlerini kapının dantel gibi oymalı sövelerinde dolaştırdı. Dudaklarını kemirir gibi yaparak: “Hüsnâ anamlar bize gelecek… Onun için de bir yere gitmek istemiyorsun.” “Cık!” “Konstantiniyye’ye gidecek elçiler arasında biz de varız.” “Hayır.” “Çelebi Mehmet Şehzade’mizle Amasya yolcusuyuz…” “Bilemedin.” “Başka… Başka ne olabilir?” “İyice düşün hele bir…” “Bildim!

Tamam, Yıldırım Han’ımız bize vezirlik verecek.” “O kadar da uçma…” “Peki, ne kadara müsaade var?” “Bırak şakayı da tahmin et!” “Emîr Sultan Efendimiz bize geliyor!” “Nerede o günler?” “Sabırsızlandım iyice. De hele neymiş?

“Sen istedin! Öyleyse bul!” “Pes, doğrusu bilemedim!” “Sıkı dur bakalım…” Doğan Bey, gözlerini kapayarak fısıltıyla söylendi: “Hadi de!” “Sen... Sen var ya...” “Evet ben... Ee söyle! Ne olmuş bana?" “Baba oluyorsun, baba!..” “Deme Gülşah’ım!

Bunlar kapı eşiğinde konuşulacak şeyler mi?” der demez belinden kavradığı gibi havaya kaldırdığı sevgili refikasını yukarıda defalarca döndürdü ve koşarak konaktan içeri süzülüp kaz tüyü şiltelerin üzerine düşüverdiler. “Dur, Doğan Bey’im dur!” “Demek baba oluyorum hâ!

Demek şimdiye kadar gizledin ha!” “İyice emin olmak istedim.” “Yok! Yok!” “Yapma! Bebeğe bir şey olur, bak üzülürsün!” “Demek sen de ana oluyorsun ha!” “Tamam! Tamam!” “Evet, Gülşah’ım beni çok mesut ve bahtiyar ettin.” “Senin huzurun benim huzurum demektir.” Sevgi tarif edilmez, gelmez kaleme dile, Gül, demişler bülbüle, ağlamış feryat ile.

Omuz omuza otururken Gülşah’ın kafasından neler geçmiyordu ki? Aklı erdiği günden bugüne her şey gözü önüne geldi tek tek. Çocukluğu, medreseye başlayışı, ferâceye ilk girişi, her biri birer edep abidesi güzel arkadaşları, gizli aşkı, kocaya varışı, mutlu günleri ve… Ve işte ilk bebeği… Bundan sonra onu neler bekliyordu kim bilir?

Düzineyle çocukları, hattâ ihtiyarlayışını hayal bile etti. Gülümsedi elinde olmadan. Daha sıkıca sarıldı yiğidine. Sevinçlerine, keyiflerine diyecek yoktu. Hayatlarında evlenmek kadar iz bırakacak mühim bir dönemi daha yaşıyorlardı şimdi.

Ana ve baba olmak. Başkaları için yaşamak, canlarından taze bir canı yaşatmak... Şimdiden o heyecan kaplayıvermişti bütün dünyalarını. Sevindikleri kadar da düşünmeye başlamışlardı bu yeni durumu, gelecek mühim misafirlerini.

“İyi bir evlât olarak nasıl yetiştireceklerdi?” Biraz da onu konuştular. DEVAMI YARIN Ragıp Karadayı'nın önceki yazıları...