Keratokonusta Yeni Bulgular: 12 Bin Gözde Astigmatizma Analizi

Mersin Üniversitesi ve Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi bünyesindeki uzmanlar, keratokonus hastalığının kornea yüzeyindeki astigmatizma dağılımı üzerindeki etkilerini inceleyen kapsamlı bir araştırmaya imza attı. Özer Dursun, Pınar Eröz, İsmail Türkmen, Ömer Özer, Levent Doğan ve Zeki Baysal tarafından yürütülen çalışma, Haziran 2022 ile Ağustos 2026 tarihleri arasındaki kornea tomografisi kayıtlarının geriye dönük analiziyle gerçekleştirildi.

Toplam 12 bin katılımcının birer gözünün dahil edildiği bu geniş çaplı araştırma, 6 Kasım 2026 tarihinde BMC Ophthalmology dergisinde yayımlandı. Araştırma kapsamında incelenen gözler; normal kornea yapısına sahip 9 bin 580 göz, keratokonus şüphesi taşıyan bin 696 göz ve kesin keratokonus tanısı almış 724 göz olmak üzere üç ana gruba ayrıldı.

Bilim insanları, korneanın merkezinden itibaren 3, 5 ve 7 milimetrelik alanları baz alarak, bu bölgeler arasındaki astigmatizma miktarlarını ve eksenlerini vektör analizi yöntemiyle karşılaştırdı. Bu analiz, kornea yüzeyindeki astigmatizmanın farklı bölgeler arasında ne kadar tutarlı olduğunu belirlemek amacıyla gerçekleştirildi.

Çalışmanın en dikkat çekici bulguları, 0,50 diyoptrilik vektör değişimi eşiği kullanıldığında ortaya çıktı. Analiz sonucunda, normal gözlerin yüzde 26,7'sinde bölgeler arası astigmatizma düzensizliği görülürken, bu oran keratokonus şüphesi olanlarda yüzde 58,4'e, kesin keratokonus tanısı konulan gözlerde ise yüzde 94,5'e kadar yükseldi.

İstatistiksel modellerde, keratokonuslu gözlerin düzensiz astigmatizma gösterme olasılığının, normal gözlere kıyasla 33,95 kat daha yüksek olduğu saptandı. Araştırmacılar, düzensizlik eşiğinin değiştirilmesinin sonuçlar üzerindeki etkisini de detaylıca inceledi.

0,25 diyoptri gibi düşük bir eşik kullanıldığında keratokonuslu gözlerin yüzde 99'unda düzensizlik tespit edilirken, eşik 1,00 diyoptriye çıkarıldığında bu oran yüzde 78,8 seviyesine geriledi. Bu veriler, kornea yüzeyindeki düzensizliğin şiddetinin, hastalığın evresi ve ölçüm hassasiyetiyle doğrudan ilişkili olduğunu kanıtlar nitelikte.

Keratokonus, kornea tabakasının incelerek öne doğru sivrileşmesiyle ışığın retina üzerinde düzgün odaklanmasını engelleyen ve ciddi görme sorunlarına yol açabilen bir hastalık olarak tanımlanıyor. Uzmanlar, bu araştırmanın keratokonusu doğrudan teşhis eden bir yöntem olmadığını, ancak mevcut kornea yapısındaki astigmatizma örüntüleri ile hastalık arasındaki güçlü istatistiksel ilişkiyi ortaya koyduğunu vurguluyor.

Elde edilen bulgular, gelecekte kornea tomografisi verilerinin klinik değerlendirmelerde daha etkin kullanılmasına olanak tanıyabilir.