Bu hikayeyi biliyor musunuz? Mutlaka yakınınızda bir Hanife Teyze vardır

Ben oldum olası geniş bir aileye sahibim çok şükür ki. Çocukken de, evlendikten sonra da soframız hep kalabalık, evimiz her zaman coşkuluydu. Bu hayata bakış açım yardımlaşma amacıyla kurduğumuz derneğimizle büyüyerek devam etti.

Böylece babamızın ve diğer büyüklerimizin bize miras bıraktığı yardımlaşma, darda olanın yardımına koşma, bölüşme gibi manevi duygular her zamankinden bir adım daha öne çıktı. Yüzlerce aileyle yardımlaştık. Onlarca Hanife teyzeyle bütünleştirdik yüreklerimizi.

İşte o gün, bu gün devam ediyoruz yardımlaşmaya. El tutup yüz güldürmeye. Vee Hanife teyzeleri bulmaya. Dile kolay tam 37 koca yıl.

Geçen gün arkadaşım bana çok güzel bir kıssadan hisse anlattı. Hem de yaşanmış bir trajedi. Tam da bu günü anlatıyor. Vefayı ve ana fedakarlığının yüceliğini anlatıyor. Ben yine bu anlamlı kıssadan hisseyi sizlerle paylaşmak arzusundayım. Bir bakın etrafınıza. Dediğimiz gibi. Sizin de yakınınızda bir Hanife teyze olabilir...

“Hanife Teyze adında yaşlı bir komşumuz vardı. Uzun bir süredir konuya, komşuya ‘Bayat ekmeğiniz var mı? Varsa verin kuşlar cama geliyor ıslayıp onlara veriyorum’ diyordu. Çok da zayıftı. Kiracıydı oturduğu evde. Çok ucuza oturuyorum diye rutubetini de çekiyorum diyordu.

Geliri eşinden aldığı dul maaşıydı. Komşuların dikkatini çeken bu ara yüzü gülen, şaka yapan Hanife teyzenin yerine suskun, düşünceli birisi gelmiş olmasıydı. Bir gün annem dolma yapmıştı. Bir tabak dolmayı bana uzatarak ‘Hadi götür bunu Hanife teyzene sıcak sıcak yesin” dedi.

Kapısını çalarak “Benim Hanife teyze Zeynep’ deyince kapıyı açtı. ‘Teyzeciğim annem dolma yolladı’ dedim.

Tabağı elimden aldı, yüzüme baktı, yutkundu. ‘Teşekkür ederim kızım. Allah razı olsun, ben de yemek yiyecektim. Şimdi yerim’ dedi. Bana tabağı geri vermek için mutfağa gitti. Kapı aralıktı. İçeriye doğru eğilip baktım. Karanlık odada ki masasını gördüm.

Masanın üzerinde bir bardak su ve ıslatılmış ekmekler tabağa doğranmıştı. Hanife teyzenin ayak sesini duyunca hemen dışarıya çekildim. Elindeki tabağı uzattı ve ‘İki cihanda aziz olun evladım’ dedi. Eve geldiğimde anneme durumu anlattım.

‘Anne Hanife Teyze tabağa doğradığı bayat ekmekleri ıslatarak yiyordu” dedim. Annem “Olur mu kızım. Baban da emekli. O da eşinden emekli maaşı alıyor. Sen yanlış görmüşsündür, o ekmekler kuşlar içindir’ dedi. Ertesi akşam anneme ne pişirdiğini sordum.

Etli kuru fasulyemiz olduğunu söyledi. Benim içim içimi yiyordu. Aklım hep Hanife teyzedeydi. Anneme bir tabakta Hanife teyzeye götürebilir miyim diye sordum. Götür tabi dedi. Sıcak tabağı elime aldım ve Hanife teyzeye gittim.

Kapıyı açan Hanife teyze gülümsedi. Ona kuru fasulye tabağını verdim. O mutfağa gitti. Bu defa ben de içeriye girdim. Hanife teyze beni kapıda göremeyince içeriye geldi. Yemek yiyordu. Ve tabağa kuru ekmekleri basmış, yarısını da yemişti.

Dün getirdiğim dolmaların üçü kalmış tabakta duruyordu. Göz göze geldik. Bana “Hadi sor” der gibi bakıyordu. Hanife teyze dedim “Bu ıslak ekmekleri sen mi yiyorsun. Hani kuşlara verecektin”? Buğulu gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.

‘Evet ben yiyorum canım kızım’ dedi. “Benim başka şehirlerde oturan bir oğlum, bir kızım var. Bana kredi çektirdiler. Kalan paraysa elektrik, suya gidiyor. Üç beş kuruşum ya kalıyor, yada kalmıyor elimde. Evlat işte. Ben böyle idare edeceğim.

Sen kimseye söyleme emi” dedi. O kadar üzülmüştüm ki. Eve gelince bağıra, bağıra ağlamaya başladım. Dayanamayıp olanları anneme anlattım. Kendime böyle evlat olmayacağım diye söz verdim. 3 yıl boyunca hiç sezdirmeden mahalleli olarak Hanife teyzeye yemek falan götürerek sahip çıktık.

Bir gün yine Hanife teyzeye uğradım. Bana sevinçle “Borç bitmiş benim iyi kalpli meleğim. Şükürler olsun Allah’a” dedi. Meğer bu Hanife teyzemi son ziyaret edişimmiş. İki gün sonra vefat etmiş. Allah gani gani rahmet eylesin.

Çevremizde böyle Hanife teyzeler olabilir. Lütfen onlara daha dikkatli bakın, arayıp bulun ve elinden tutun. Allah bütün kullarına vicdanlı evlatlar, merhametli komşular nasip etsin inşallah.”

Evet, işte arkadaşın asla unutamayacağı bir hayat dersiydi bu. Ancak bu ders hepimize lazım dostlar. Unutmayın. Ne ekersek onu biçeriz...

Yorumunuz için teşekkürler, en kısa sürede gözden geçirilip yayınlanacaktır

Kamyon galerisinde çalışacak, C ve E sınıfı ehliyetli, kamyon kullanmayı bilen, 55 yaşını geçmemiş, referans verebilecek, diksiyonu düzgün ELEMAN ARAN...

Çatı yapımı Teras kapatma Kiremit aktarımı ve tadilatı özenle yapılır Hüseyin usta Tel: 0544 655 23 40

Sanayi Mah. Kuzey Sokakta bulunan 1000+134 M2 işyeri kiralıktır. 10 tonluk vinç mevcuttur. Tel: 0532 242 79 87

İlanlarınız hem gazete hem de internet sitemizde eş zamanlı yayınlanmaktadır. * Gün sayısı artıkça indirimlerimiz mevcuttur. * İlan metninize en uygun ebat için tarafınıza en kısa sürede geri dönüş sağlanacaktır.