Çocuğunuz Neden Başkası Gibi Değil? Çünkü O, Başkası Değil

Geçtiğimiz günlerde bir anne bana şöyle dedi: "Hocam, benim çocuğum onunki gibi değil." Aslında bu cümleyi o kadar sık duyuyorum ki…"Arkadaşının çocuğu üç yaşında okumaya geçti.", "Kuzeni çok sosyal ama benimki çekingen.", "Onun dikkat süresi çok iyi.", "Bizimki hâlâ öfkeleniyor.", "Diğer çocuk piyano çalıyor, benimki beş dakika yerinde oturamıyor."Bir süre sonra fark ettim ki anne babalar çocuklarını anlatmıyor; çoğu zaman onları bir başkasıyla karşılaştırıyor. Ve ne yazık ki bu karşılaştırmanın sonunda çocuk, kendi hikâyesini kaybediyor.

Bir an hayal edin…Bir ormandasınız. Yan yana duran bir çam ağacı, bir zeytin ağacı, bir meşe ve rengârenk açan bir kiraz ağacı…Hiç kimse dönüp meşeye, "Neden kiraz vermiyorsun?" diye sormaz. Ya da zeytin ağacına, "Çam kadar hızlı büyüyemiyorsun." demez.

Çünkü biliriz ki her ağacın toprağı kullanma biçimi farklıdır. Kök salma süresi farklıdır. Meyve verme zamanı farklıdır. Güzelliği de farklıdır.

Peki aynı anlayışı neden çocuklarımız için göstermekte zorlanıyoruz?

Psikolojisi bize çok önemli bir şey söylüyor: Çocuklar aynı yaşta olsalar bile gelişim hızları, ilgi alanları, öğrenme biçimleri, mizacı ve güçlü yönleri birbirinden farklıdır. Bu farklılık bir eksiklik değil, insan gelişiminin doğal bir parçasıdır.

HowardGardner başarının tek bir ölçüyle değerlendirilemeyeceğini; çocukların dilsel, mantıksal, bedensel, müziksel, kişilerarası ya da doğaya yönelik çok farklı güçlü alanlara sahip olabileceğini vurgular.

Ama biz bazen yalnızca eksik olduğunu düşündüğümüz yere bakıyoruz. Çok güzel resim yapan çocuğun matematik notunu…Empati duygusu çok güçlü olan çocuğun çekingenliğini…Saatlerce hayal kurabilen çocuğun hareketliliğini…Merak duygusu yüksek olan çocuğun çok soru sormasını…Oysa belki de tam o özellik, onun gelecekte en güçlü yönü olacak.

Bugün "Çok konuşuyor." dediğimiz çocuk, yarın insanlara ilham veren bir öğretmen olabilir."Yerinde duramıyor." dediğimiz çocuk, enerjisini doğru yönlendirdiğinde başarılı bir sporcu olabilir."Sürekli bir şeyler kurcalıyor." dediğimiz çocuk, yarının mühendisi olabilir. Elbette burada bir yanlış anlaşılma olmasın.

Bir çocuğun gelişiminde zorlandığı alanları görmezden gelmek doğru değildir. Gelişimsel gecikmeler, dikkat güçlükleri, öğrenme sorunları ya da duygusal zorlanmalar erken fark edildiğinde desteklenmelidir. Ancak desteklemek ile sürekli eksik tarafına odaklanmak aynı şey değildir.

Çünkü çocuklar, kendilerine nasıl bakıldığını zamanla kendi iç seslerine dönüştürürler. Sürekli "Yetersizsin." mesajını alan bir çocuk, bir gün gerçekten yetersiz olduğuna inanabilir. Ama güçlü yönleri de görülen bir çocuk, zorlandığı alanlarda mücadele etme cesaretini daha kolay bulur.

Belki de ebeveynlikte kendimize şu soruyu daha sık sormalıyız: Bugün çocuğumun düzeltmeye çalıştığım yönünü mü gördüm, yoksa parlayan yönünü mü? Çünkü hiçbir çocuk sadece eksiklerinden ibaret değildir. Her çocuğun içinde keşfedilmeyi bekleyen bir yetenek, görülmeyi bekleyen bir duygu ve büyümeyi bekleyen bir potansiyel vardır.

Biz yetişkinlerin görevi ise bütün çocukları aynı ağaca tırmandırmaya çalışmak değil; her birinin kendi toprağında, kendi mevsiminde ve kendi hızında büyümesine eşlik etmektir.

Çocuklarımızın birbirine benzemesine değil, kendileri olabilmelerine ihtiyacımız var. Çünkü dünya, birbirinin aynısı ağaçlardan oluşan bir bahçe değil; her biri farklı güzellik taşıyan kocaman bir ormandır

702px)" srcset=" Yeni İşe Başlayan Gençlere 11.010 TL Yardım: Başvurular Başlıyor 702px)" srcset=" Ailekart İhtiyaç Sahiplerinin İmdadına Yetişti: Nasıl Başvurabilirsiniz? 702px)" srcset=" Maaşını Geç Alan İşçi Tazminat Talep Edebilir Mi?