James Bond filmleri: Serinin 25 filmi en kötüsünden en iyisine sıralandı
- Bond dünyası için ne hafta ama...Artık yeni 007’miz var; 40 yaşındaki İngiliz oyuncu Robert Pattinson’ın Daniel Craig’den devraldığı smokini giyeceği resmen doğrulandı
Bond dünyası için ne hafta ama...Artık yeni 007’miz var; 40 yaşındaki İngiliz oyuncu Robert Pattinson’ın Daniel Craig’den devraldığı smokini giyeceği resmen doğrulandı.40 yaşındaki oyuncu artık, SPECTRE suikastlarından, köpekbalığı saldırılarından, stüdyo iflasından, COVID’den, alkolizmden ve muhtemelen birkaç cinsel yolla bulaşan hastalıktan sağ çıkmış bir karakteri oynayan seçkin bir kulübün üyesi. Üstelik serinin, 2007’de bir Bond filmi çıkaramamış olmasına rağmen varlığını sürdürmeyi başardığını da unutmayalım; o yılın pazarlama kampanyası kendini yazdı zaten...Pattinson’ın 007’ye nasıl damgasını vuracağını ve Amazon yapımı bir Bond filminin nasıl görüneceğini söylemek için henüz çok erken.
Bu yüzden, gelmiş geçmiş en uzun soluklu film serisinin mirasına dönüp bugüne kadarki 25 Bond filmini bir kez ve herkes için sıralamanın tam zamanı gibi görünüyor.(Aranızdaki titiz okurlar için not: Evet, teknik olarak en uzun süren film serisi Godzilla; ancak kesintisiz ana seri olarak bakıldığında Bond hâlâ birinci sırada.)Dr. No’dan No To Time To Die’a, kanonik olmayan Casino Royale (1967) ve Never Say Never Again (1983) filmlerini dışarıda bırakarak, işte sonuçlar, ki bazı Bond hayranlarını kaçınılmaz olarak çileden çıkaracaklar...25.
Diamonds Are Forever (1971) Özetle: Sean Connery’nin son (resmi) görevi, elmas kaçakçılarının izini sürmek, Las Vegas’a gitmek ve Blofeld’in bir petrol platformundaki planlarını bozmayı denemekle geçiyor. Baştan sona tam bir felaket.
Artıları: Parlak bir jenerik şarkısı; Charles Gray fena olmayan bir Blofeld... Aşağı yukarı bu kadar. Eksileri: Aşırı kamp ama bir şekilde ruhsuz; Connery formdan düşmüş ve peruk neredeyse tüm oyunculuğu üstleniyor; tamamen boş kadın karakterler; son derece saldırgan klişelere dayanan eşcinsel tetikçiler Mr.
Wint ve Mr. Kidd; serinin gördüğü en kötü senaryo. Önemli an: Shirley Bassey’nin seslendirdiği jenerik şarkı.24. Die Another Day (2002) Özetle: Pierce Brosnan’ın 007 olarak dördüncü ve son filmi, serideki en çok homurdanmaya sebep olan Bond maceralarından biri.
Bond, gene terapisiyle Batılı görünüme kavuşan ve elmaslara kafayı takmış Kuzey Koreli general Gustav Graves (Toby Stephens) ile karşı karşıya geliyor. Cidden, elmaslar Bond için ölüm öpücüğü gibi. Artıları: Bond’un Kuzey Kore’de yakalanıp işkence görmesi; Die Another Day’in o kadar kötü olması ki yapımcıları aynaya uzun uzun bakmaya ve seriyi Casino Royale ile baştan başlatmaya zorlaması.
Eksileri: Nereden başlasak? Görünmez araba; tartışmalı beyazlatma; buz sarayı; dev lazerler; berbat CGI; Bond’un buzdağı üzerinde sörf yaptığı sahne; Madonna’nın rezalet jenerik şarkısı ve yüz kızartıcı cameo’su; Halle Berry’nin diyalogları...
Kurtarıcı yanı çok az. Önemli an: Judi Dench’in M’i, Bond’u görevden alıp ona artık "kimseye bir faydan yok" demesi. Ne kadar yerinde.23. The Man With The Golden Gun (1974) Özetle: Roger Moore’un James Bond’u, dünyanın en ölümcül suikastçısı Scaramanga ile, Solex adında maceracı bir isim verilmiş güneş enerjisi cihazını da içeren bir plan çevresinde karşı karşıya geliyor...
Biraz da dövüş sanatları var. Artıları: Scaramanga rolündeki Christopher Lee, Bond olarak Moore’un ikinci filmine sıkışmaktan daha iyisini hak ediyordu. Eksileri: Önemli bir olay örgüsü unsurunun üçüncü meme olması; Britt Ekland’ın karakter gelişiminin sürekli bikini giymeye indirgenmesi; zaten ilk kez Live And Let Die’de sıkıcı olan Sheriff Pepper’ın geri dönüşü; son bölümde adada geçen ve Scaramanga’nın uşağı Nick Nack’i canlandıran Hervé Villechaize’in de olduğu hikaye, yani özünde 007’nin "Fantasy Island"’a uğrağı.
Önemli an: Christopher Lee’nin altın tabancasını parçaları birleştirerek hazırlaması ve akşam yemeği masasında Bond’u gölgede bırakması.22. Quantum Of Solace (2008) Özetle: Casino Royale’in bittiği yerden devam eden hikayede, Daniel Craig intikamla beslenen bir görevde 007 olarak geri dönüyor; Quantum adlı karanlık bir örgüt, Güney Amerika’daki su kaynaklarını kontrol etmeye çalışıyor.
Bond hayranları arasında bu filmi yeniden itibar kazandırma çabaları olsa da, Craig’in 2006’daki Bond başlangıcının ulaştığı zirveye kıyasla hâlâ belirgin bir düşüş. Artıları: Craig harika ve tam rolün adamı; yalın ve saldırgan anlatım tarzının bir çekiciliği var; filmin birçok kusuru, senaryonun 2008 yazarlar grevi nedeniyle tamamlanmamış olmasına bağlanabilir (bağışlanabilir?).Eksileri: Jack White ve Alicia Keys’in pek işe yaramayan jenerik şarkısı; açılıştaki araba kovalamacasını ve at yarışı sırasında geçen umut verici yüzleşmeyi bile mahveden, nöbet geçirtecek türden çılgın kurgu; Mathieu Amalric’in canlandırdığı kötü adama ne yapacağını bilemeyen hantal senaryo; çölde geçen sönük final.
Önemli an: Filmin kapanışında Vesper Lynd’e yapılan son veda.21. Octopussy (1983) Özetle: Roger Moore’un sondan bir önceki filmi Octopussy’ydi (arka sıralarda gülmeyi bırakın), Bond bu kez Hindistan ve Batı Almanya’ya giderek nükleer bir silahın çalınmasını engellemeye çalışıyor.
Fabergé yumurtası da bir yerlerde önemli bir rol oynuyor. Artıları: Öldürülen bir 00 ajanını merkeze alan sağlam bir başlangıç fikri; Louis Jordan ve Steven Berkoff’un canlandırdığı antagonistlerin büyük keyif vermesi; Maud Adams’ın kusursuz performansı.
Eksileri: Dönemine özgü egzotizm; Roger Moore’un asma dallarında sallanarak Tarzan çığlığı atması; timsah kostümlü Roger Moore; goril kostümlü Roger Moore; palyaço kostümlü Roger Moore. Önemli an: Octopussy’nin sarayındaki final.
Gülmeyi gerçekten bırakın artık.20. Spectre (2015) Özetle: Başlığın da ima ettiği gibi, yüzük takan İlluminati geri dönüyor; dünya çapında istihbarat teşkilatlarının kalbine ajanlar yerleştirerek bilgi akışını kontrol etmek istiyorlar.
Dünya hakimiyetini sağlamak için terör saldırıları da düzenliyorlar. Bu kadar umut verici bir fikir nasıl bu kadar kötü gidebildi? Artıları: Ölüler Günü’nde geçen açılış sahnesi; güçlü bir ilk yarı. Eksileri: Daniel Craig’li önceki filmleri kaba saba bir şekilde geriye dönük olarak birbirine bağlayıp Bond sinematik evreni yaratmaya çalışırken, Blofeld (Christoph Waltz) karakterini Bond’un evlatlık kardeşi haline getirerek heba etmesi gibi tüm umut verici unsurları mahvetmesi; dahası, Blofeld’in motivasyonunun çözülememiş baba sorunlarına indirgenmesi.
Tam bir "Austin Powers" karikatürü. Belki tek kurtuluş yolu, Waltz’ı SPECTRE’ın "Bir Numara"sı yapıp, filmde heba edilen Monica Bellucci’nin aslında SPECTRE’ın gerçek lideri olduğunu, iplerin onun elinde olduğunu ortaya çıkarmak olurdu.
İşte o gerçek bir sürpriz olurdu. Bir de, jenerik şarkıyı aslında Radiohead’in yapması planlanmıştı ve onların müthiş çalışması, yerini Sam Smith’in akılda kalmayan baladına bırakmak üzere çöpe atıldı. Önemli an: Meksika’daki o "tek plan" gibi çekilmiş açılış ve ardından gelen helikopter dövüşü harika.
Ne yazık ki geri kalanı, karmakarışık saçmalığa yuvarlanıyor.19. Moonraker (1979) Özetle: Bond’un uzaya çıktığı, Star Wars etkili bu macerada bir uzay mekiği hırsızlığı ve üstün bir ırk yaratma planı anlatılıyor. Sıklıkla en kötü Bond filmlerinden biri olarak anılsa da, aslında keyifli bir "köprüden önce son çıkış" eğlencesi.
Artıları: Megalomanyak Hugo Drax rolünde Michel Lonsdale; kamp tonunun çoğu doğru; sadece Venedik’teki gondol kovalamacası düpedüz "Looney Tunes" havasında. Eksileri: Uzaydaki lazer savaşı; Jaws’ın (Richard Kiel) bir sevgili edinmesi (Blanche Ravalec); Bond’un MI6 ajanı olduğu gerçeğini tamamen unutan uçuk kaçık bir hikaye, sanki Luke Skywalker’ın karşı numarasıymış gibi davranıyor.
Önemli an: Boş verin, Jaws ve yeni sevgilisi için gerçekten seviniyoruz. İkisi adına iyi olmuş.18. You Only Live Twice (1967) Özetle: Bond, Amerikan ve Sovyet uzay araçlarının yörüngeden kim tarafından çalındığını bulmaya çalışıyor.
İpucu: suçlu, devasa bir yanardağ üssünde yaşayan Blofeld. 007, kedisini okşayan bu çılgın adamı durdurmak için Japonya’ya gidip ninja müttefikleriyle güçlerini birleştiriyor. Artıları: Bond’un kendi ölümünü sahtelemesi; Ken Adam’ın tasarladığı volkan üssü; Blofeld rolünde Donald Pleasence.
Eksileri: Sean Connery’nin "yellowface" makyajı; Martini çalkalayıcıyla sallayabileceğinizden bile fazla sayıda ırkçı karikatür ve cinsiyetçi klişe; Connery’nin Dr. No, From Russia With Love, Goldfinger ve Thunderball ile yakaladığı dört filmlik muhteşem serinin ardından, Bond serisinin gücünü kaybetmeye başladığı hissini veren film olması.
Önemli an: Blofeld’in ajanlarından birini, piranha dolu bir kazana atarak öldürmesi. İç mimarlık anlayışının içkin kötücüllüğünü takdir etmemek elde değil.17. The World Is Not Enough (1999) Özetle: Pierce Brosnan’ın üçüncü Bond filmi, serideki performansının giderek kötüleştiğini doğruladı.
Yine de tamamen başarısız değil; zira terörist Renard (hakkı yenen Robert Carlyle), petrol boru hatlarını havaya uçuruyor, geçmişte kaçırdığı Elektra’yı (Sophie Marceau) hedef alıyor ve plütonyumun peşine düşüyor. Artıları: Stockholm sendromu yaşayan gerçek kötü karakter olarak Sophie Marceau’nun açığa çıkması ve serinin ilk kadın "büyük kötü"sü olması; Garbage’ın jenerik şarkısı; ciddiyetle kamp arasındaki dengeyi tutturan güçlü açılış.
Eksileri: Nükleer fizikçi Dr. Christmas Jones rolünde Denise Richards; Brosnan’ın işi ciddiye almaya çalışırken senaryonun buna izin vermemesi hissi; film bitmeden önce gelen o son şaka, en sadık Bond hayranını bile Blofeld’in piranha kazanına kafadan atlamaya teşvik edecek kadar rahatsız edici.
Önemli an: 1963’ten 1999’a kadar Q’yu canlandıran Desmond Llewelyn’e yakışır veda.16. A View To A Kill (1985) Özetle: Roger Moore için pek iyi bir veda sayılmaz; sık sık serinin en kötü bölümlerinden biri olarak gösterilen A View To A Kill ile oyuncu Bond’a veda ediyor.
Yine de o kadar da kötü değil; 80’ler kitsch’iyle dolu bir geri dönüş olarak çalışıyor. Bond, Nazi öjenik deneyi sonucu ortaya çıkmış, Ruslar hesabına çalışan kötü mikroçip patronu Max Zorin’i (Christopher Walken) durdurup Silicon Valley’i yok etmesini engelleyebilecek mi?
Artıları: Walken ve Grace Jones sayesinde iki aşırıya kaçan, sahneyi yiyip bitiren kötü karakter; Duran Duran şarkısı hatırladığınızdan daha iyi; kendinizi Silicon Valley soykırımının başarıya ulaşmasını isterken buluyorsunuz. Eksileri: Moore yorgun ve yıpranmış görünüyor, dublörlerin işi devraldığı çıplak gözle görülüyor; snowboard sahnesinde çalan Beach Boys şarkısı; Tanya Roberts’ın bitmeyen çığlıkları; genel olarak düşük enerji seviyesi.
Önemli an: Christopher Walken’in serinin en iyi antagonistlerinden biri olarak sergilediği çılgın performans.15. Live And Let Die (1973) Özetle: Moore’un 007 olarak ilk filmi o dönem için fena sayılmazdı ama bugün çok kötü yaşlanmış durumda.
Oyuncu, Bond’u daha rahat ve daha oyuncu bir karakter olarak yeniden tanımlıyor; ancak Harlem’e giderek bir eroin operasyonunu ortaya çıkarmaya çalışıyor... Sonuç: Dönemin ruhunu yansıtan bir bölüm, ayrıca tarot kartlarıyla fal bakan Jane Seymour’u da içeriyor.
Artıları: Moore için umut verici bir başlangıç; uyuşturucu kaçakçılığı ve dağıtımının, voodoo temasıyla perdelenmesi; müzik şahane; bazı yaratıcı ölüm sahneleri; Yaphet Kotto harika bir kötü adam. Eksileri: Yanlış yönlendirilmiş "blaxploitation" yaklaşımı sonucu ortaya çıkan rahatsız edici ırkçı stereotipler; Louisiana şerifi J.W.
Pepper’ın (Clifton James) seriye girişi; Bond’un kart destesini hileyle düzenleyerek Solitaire’in bekâretini "çalması"; 007’nin tartışmalı standartlarıyla bile karakter için ürpertici bir dip nokta. Önemli an: Baron Samedi rolünde Geoffrey Holder’ın uğursuz varlığı ve Yaphet Kotto’nun döktürdüğü performans.14.
Tomorrow Never Dies (1997) Özetle: Brosnan’ın ikinci Bond filmi, Titanic ile aynı dönemde gösterime girdiği için gişede darbe yedi. Ancak Tomorrow Never Dies, suçları organize edip manşetleri manipüle ederek dünyanın haber akışını belirlemek isteyen kötü medya patronu Elliot Carver’ın (Jonathan Pryce) hikayesini anlatırken yıllar içinde oldukça iyi yaşlandı.
Özünde Bond’a karşı Rupert Murdoch hikayesi. Artıları: "Sahte haber" kavramı ortaya çıkmadan önce medya manipülasyonunu ve Çin’in yayılmacı planlarını anlatan öngörülü bir hikaye; Wai Lin rolünde 007’den daha çok tekme tokat atan benzersiz Michelle Yeoh; Dr.
Kaufman ve Jaws’ı hatırlatan Stamper dahil eğlenceli bir kötü adam kadrosu. Eksileri: Sheryl Crow’un yeterince etkili olmayan jenerik şarkısı; Anthony Hopkins’in oynaması planlanırken rolün Jonathan Pryce’a verilmesiyle ortaya çıkan hatalı oyuncu seçimi; Teri Hatcher’ın elinden geleni yapmasına rağmen rolün pek işlememesi.
Önemli an: Dr. Kaufman (Vincent Schiavelli), Bond’u "Stuttgart’tan vurup yine de gereken etkiyi yaratabileceğini" iddia ederken sahneyi tek başına çalıyor.13. Thunderball (1965) Özetle: Dördüncü Bond filmi, Bond çılgınlığının zirvesinde gösterime girdi.
Skyfall gelene kadar, enflasyona göre ayarlanmış rakamlarla bakıldığında Thunderball en çok hasılat yapan 007 filmiydi ve hâlâ sıkı tempolu bir gerilim olarak ayakta duruyor. Bond, göz bandılı SPECTRE üyesi Largo’nun nükleer başlıklar çalıp ABD ve İngiltere’deki büyük kentleri havaya uçurma planını durdurmaya çalışıyor.
Ofiste sıradan bir gün daha...Artıları: İkonik jetpack kaçışı; SPECTRE’ın patlayıcılarla dolu toplantı sahneleri; tüm 00 ajanlarını ilk kez aynı odada görüyoruz; Domino rolünde Claudine Auger ve Fiona Volpe rolünde Luciana Paluzzi’nin Bond’a karşı tutunması ve erkeksi şovmen egosunun bir yere kadar işe yaradığını göstermesi; KÖPEKBALIKLARI!Eksileri: Son bölümdeki tüm sualtı sahneleri bir noktadan sonra sıkıcı hale geliyor; Tom Jones’un bombastik ama sinir bozucu jenerik şarkısı; Moneypenny ile sürekli flört, MI6’ın düzgün bir insan kaynakları departmanı olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Önemli an: Domino’nun, seride kötü adamı öldürüp Bond’u kurtaran ilk kadın başrol olması.12.
No Time To Die (2021) Özetle: COVID nedeniyle defalarca ertelenen Daniel Craig’in son Bond filmi, beklemeye değdi.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.


Kategori: Kültür-Sanat
Yayın: 20 Kasım 2026 09:24 · Kaynak: tr.euronews.com