Yaş almak böyle bir şey ve son

Hayat öyle işlemiyor. Bir gün başarılarını anlattığında yüzü düşen arkadaşını fark ediyorsun.

Bir gün yardıma ihtiyacın olduğunda, yıllarca yardım ettiğin insanın telefonuna ulaşamıyorsun. Bir gün en güvendiğin kişinin, senin hakkında başkalarına neler söylediğini öğreniyorsun.

İşte o gün insanlara duyduğun güven değişiyor. Herkesten şüphelenmeye başlamıyorsun belki.

Ama artık herkese kalbinin kapısını açmıyorsun. Çünkü bir insanı hayatına almak kolay. Onun açtığı yarayı kapatmak yıllar sürebiliyor. Çünkü artık kendini ikinci plana atmıyorsun.

Yıllarca başkalarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarından önde tuttum.

Birinin canı sıkkınsa koştum. Paraya ihtiyacı varsa imkânımı zorladım. Derdini anlatacak birini arıyorsa saatlerce dinledim.

Sonra bir gün ben yoruldum. Bu kez kendim için bir şey yapmak istedim. Hayır demeye başladım. Ve şaşırtıcı bir şey oldu.

Beni çok seven insanların bir kısmı, ben hayır demeye başlayınca benden uzaklaştı. Önce anlam veremedim. Sonra fark ettim..Meğer beni değil, onlara sağladığım kolaylığı seviyorlarmış.

Sınır koymaya başladığımda değiştiğimi söylediler. Evet, değişmiştim. Artık kendi hayatımda kendime de yer açıyordum. Bugün telefonumda yüzlerce numara var.

Ama gerçekten içimi açabileceğim insan sayısı bir elin parmaklarını geçmez.

Eskiden bu durum beni üzerdi. Şimdi ise bunun eksiklik olmadığını düşünüyorum.

Bir insanın onlarca arkadaşı olabilir. Yine de en zor gününde kapısını çalacak kimseyi bulamayabilir.

Bir başka insanın yalnızca iki dostu vardır. Ama gece yarısı aradığında ikisi de telefonunu açar. Hangisi daha zengin?

Artık cevabını biliyorum. Kalabalık bir çevreye değil, güvenebileceğim insanlara ihtiyacım var.

Peki, gerçekten insanlardan nefret mi ediyorum? …HAYIR

Aslında insanlardan nefret etmiyorum. Hayal kırıklıklarından yoruldum. Verdiğim değerin karşılığını görememekten yoruldum.

Sürekli anlayış gösteren taraf olmaktan, kırıldığım hâlde hiçbir şey olmamış gibi davranmaktan yoruldum. Artık her tartışmayı çözmek, her uzaklaşanı geri getirmek, her yanlış anlaşılmayı düzeltmek istemiyorum.

Bir insan hayatımdan çıktığında eskisi gibi kendimi suçlamıyorum. Güzel anılarımız varsa onları saklıyorum. Ama sırf geçmişimiz var diye bugün bana iyi gelmeyen bir ilişkiyi sürdürmüyorum.

Yeni insanlara kapımı tamamen kapatmış değilim. Hâlâ güzel dostlukların kurulabileceğine inanıyorum. Yalnızca artık acele etmiyorum.

Birinin hayatımda yer edinmesi için zamana, güvene ve karşılıklı emeğe ihtiyaç duyuyorum.

Ve bugün geriye dönüp baktığımda şunu söyleyebiliyorum... Gençken hayatıma daha fazla insan almak için uğraştım. Yaş aldıkça hayatımda kimlerin kalmayı hak ettiğini öğrendim.

Eskiden kalabalık bir masada oturmak isterdim. Şimdi küçük bir masam olsun istiyorum. Üzerinde iki bardak çay bulunsun. Karşımda da beni gerçekten seven biri otursun. Konuşmasak bile birbirimizi anlayalım.

Gerisi eksik kalsın. Çünkü insan yaş aldıkça insanlardan değil, kendisini tüketen ilişkilerden uzaklaşmak istiyor. Belki de olgunlaşmanın en güzel tarafı şu…

Artık kimseyi kaybetmemek için kendini kaybetmiyorsun.