Ev neresiydi?

Ev… Ev demek ne demekti? Bu soruyu günlerdir, hatta itiraf etmekte zorlansa da yıllardır soruyordu kendine. Cevabını bulmaktan korktuğunu itiraf edemese de… Sahi, neresiydi ev? Dört duvarla çevrili, tepesinde bir çatı, içinde bilmem kaç odalı, şanslıysan iki tuvaletli bir alan mıydı sadece?

İçinde yaşayan insanların sayısı, kim oldukları, birbiriyle ilişkileri, mutlu olup olmadıkları evin tanımında yok muydu? Ya da nasıl dekore edildiği o evi kendi başına eşsiz yapmıyor muydu? O eşyaları seçenin kişiliği de o evi değiştirmiyor muydu?

Yani her evin aslında kendi kişiliği olmuyor muydu? Peki, ya o evde yaşananlar? Kavgalar, mutluluklar, davetler, televizyon karşısında geçen sakin akşamlar, sevişmeler, kimi zaman derin kimi zaman bölünmüş uykularla o ev de genişlemiyor muydu kendi içinde?

Dış dünyanın acımasızlığı yahut tekinsizliğine karşı insanı koruyan bir kale de değil miydi ev? Güvende hissedilen ya da en azından öyle hissetmek istenilen? Yoksa ev, dört duvardan ötesi de olabilir miydi? Belki sınırsız bir yerdi, sınırlar sadece insanların çizdiği çizgilerdi?

Kimi zamansa sınırlar belki sadece insanların zihnindeydi? Kendine bir kahve koydu. Cam kenarındaki sallanan koltuğuna oturdu. Dışarıda puslu bir hava vardı, lodos camları tıklatıyor, sonbaharın eseri sararmış yapraklar ağaçlardan yere düşüyordu.

O kaldırımın her taşını bilirdi, bakkalın tentesinin hangi köşesinin yırtık olduğunu, otobüsün durağa kaçta yanaştığını da. Hepsini buradan, bu camın ardından ezberlemişti. Pikapta Fauré'nin Pavane adlı eseri çalıyordu. Kafası sorularla dolduğunda hep onu koyardı, zihnini bir tek o yavaşlatabiliyordu.

Sütlü kahvesinden bir yudum aldı, sorular yine kapısını çaldı. Ev ne demek, anlat bize diyorlardı. O ise bunun tek bir cevabı olduğundan emin değildi. Şu anda evdeydi mesela, burası onun eviydi. Her şeyini kendi seçmişti, kişiliğini birebir yansıtıyordu, içinde iyi hissediyordu.

Ama iyi hissetmek ait olmak mıydı, fiziken evde olmak evde olmak mıydı, bilmiyordu, hiç bilmemişti. Yaşadığın, anılar yarattığın, bağ kurduğun, sıcak bir tencere yemeğini paylaştığın, aynı dili konuştuğun her yer de ev değil miydi?

Doğduğun kent, okuduğun, evlendiğin, çalıştığın kentler? Ya da bir insan; iç içe geçtiğin, sarmalandığın, bütün olduğun bir insan? Kapı zili çaldı. Kalkmadı. Merdivendeki ayak sesleri uzaklaşana kadar bekledi, sonra kapıyı aralayıp paspasın üstündeki market poşetini içeri çekti.

Dresuarın dibinde duran spor ayakkabılarının üstüne ince bir toz çökmüştü. Bakmadan geçti. Pikabın cızırtısıyla kendine geldi. İğneyi yeniden plağın başına koydu, müzik baştan başladı. Bu kez sorular gelmedi. Bir insanın ömründe sayısız evi olabilir diye düşündü.

Kimi zaman bir şehir, kimi zaman bir ülke, kimi zaman bir insan, kimi zaman aynı dil, kimi zaman bir yemek, kimi zaman bir koku… Ev bunların hepsi demekti. Ama ev, ona göre, en çok insanın kendisi demekti. O hiçbir zaman kendini hiçbir yere ait hissetmemişti.

Orta yaşının ortasında, nihayet şunu idrak etti: Onun evi, kendisiydi, sahiden de evdeydi…Antrede duran çok sevdiği aynasının karşısına geçti. Bunca yıl aradıktan sonra sonunda evini bulmuştu, gülümsedi. Sonra eğildi, spor ayakkabılarının üzerindeki tozu eliyle sildi, ayağına geçirdi.

Dresuarın üzerinden anahtarlığını aldı ve kapıyı açtı. Ve on yıl sonra ilk kez sokağa çıktı…