Trafik polisinden cezayı yedik, parayı Emniyet Müdürü’ne ödettik!

Bir trafik cezasıyla başlayan, dostluk, samimiyet ve insanlıkla hafızama kazınan unutulmaz bir anı…

Gazetecilik mesleğinin insana kazandırdığı en güzel şeylerden biri de yıllar sonra dönüp baktığınızda yüzünüzde tebessüm oluşturan anılardır. Kimi zaman bir haberin peşinde koşarken, kimi zaman hiç beklemediğiniz bir olayın içinde bulursunuz kendinizi. Aradan yıllar geçer ama yaşadığınız o küçük olaylar hafızanızda ilk günkü gibi kalır.

Bugün sizlere hem güldüren hem de sonunda güzel bir insanı yeniden hatırlamamıza vesile olan bir anımı anlatmak istiyorum.

Yıl 1999… Bahar aylarıydı. Şubat mıydı, mart mıydı tam olarak hatırlamıyorum. Gazeteci arkadaşım Kayhan İnceoğlu, yanımda çalışan Filiz Berktaş ve Ahmet ile birlikte bir haber için Yazıhan’a gitmiştik.

Kayhan’ın kendisine ait Murat 124 marka otomobili vardı. Ancak Kayhan araba kullanmayı bilmiyordu. Bu nedenle direksiyonda ben vardım. Yani otomobil Kayhan’ındı ama şoförü bendim.

Yazıhan’a vardık. Belediye Başkanı ile görüşmemizi yaptık, haberimizi hazırladık. Yanımızda çalışan Ahmet’in Yazıhanlı olması nedeniyle ilçede tanıdıkları da vardı. İşimizi bitirdikten sonra biraz gezdik, dostlarla sohbet ettik. Hem görevimizi yapmış hem de güzel bir gün geçirmiştik.

Ancak Malatya’ya dönüş yolunda başımıza geleceklerden henüz haberimiz yoktu.

Özka Petrol’ün önüne geldiğimizde trafik kontrolü olduğunu gördük. Önümüzde birkaç araç vardı. Onların kontrolleri tamamlandıktan sonra trafik polis memuru bizim otomobile yaklaştı.

Ben de ehliyetimi ve otomobilin ruhsatını uzattım. Tam o sırada otomobilin içindeki arkadaşlardan biri bir şey söyledi. Kendi aramızda gülüştük. Ne söylediğini bugün hatırlamıyorum ama trafik polisinin dikkati hemen bize çevrildi.

Ben de gayet sakin bir şekilde, “Memur bey, arkadaşlardan biri bir şey söyledi, ona güldük. Sizinle hiçbir ilgisi yok.” dedim.

Ancak memur bey bizim gülüşmemizden pek hoşlanmamıştı. Yüzü bir anda ciddileşti.

Hayda! İşte o anda neye uğradığımı şaşırdım. O güne kadar araç kullanırken emniyet kemeri takmak hiç alışkanlığım olmamıştı. Açıkçası Kayhan’ın Murat 124’ünde emniyet kemeri var mı, yok mu, onu bile bilmiyordum. Çünkü kendi otomobilim olmadığı gibi emniyet kemeri kullanmak da o dönem benim için alışılmış bir şey değildi.

“Kayhan bu arabada emniyet kemeri var mı?” diye sordum.

Ben de trafik memuruna dönerek, “Memur bey, kusura bakmayın. Vallahi bilmiyordum, özür dilerim.” dedim.

Ama nafile! Memur bey kararını vermişti. Gazeteci olduğumuzu söyledik, basın mensubu olduğumuzu anlattık ama hiçbir faydası olmadı.

“Size ceza yazacağım!” diyerek kararını bildirdi.

Ben de artık uzatmanın anlamı olmadığını düşünerek, “Yaz artık memur bey, ne yapalım, olan oldu.” dedim.

Ceza makbuzu kesildi. O günkü cezanın 30 lira civarında olduğunu hatırlıyorum. Aradan 27 yıl geçtiği için miktarında yanılıyor olabilirim.

Makbuzu elimize aldık, oradan ayrıldık. Otomobilde bir yandan şaşkınlık yaşıyor, bir yandan da gülüyorduk.

Düşünsenize, kendi aramızda bir şeye gülmüştük. Trafik memuruyla hiçbir ilgisi yoktu. Ama gülüşmemizin bedelini trafik cezasıyla ödemiştik!

Üstelik o güne kadar emniyet kemeri nedeniyle ceza yazılabileceğini de bilmiyordum. Ön camın kenarlarının kirli olması da konuşulmuştu. Anlaşılan memur bey ceza yazmaya iyice niyetlenmişti.

Ertesi gün olayı tekrar düşündüm. Bir türlü kendime yediremedim. Sonunda Kayhan’ı aradım.

“Kayhan, gel seninle Emniyet’e gideceğiz.” dedim.

O da hiç tereddüt etmeden, “Tamam patron, geliyorum.” diye cevap verdi.

Kayhan’ı aldım ve doğruca Malatya İl Emniyet Müdürü rahmetli Sayın Kemal İskender’in yanına gittik.

Kemal İskender Müdürümüz o dönemde Malatya İl Emniyet Müdürüydü. Kendisiyle aramız çok iyiydi. Beni severdi, ben de kendisini çok severdim. Evine defalarca misafir olmuşluğum vardı. Makamının ağırlığını taşıyan ama insanlarla ilişkilerinde son derece samimi ve mütevazı bir insandı.

Makamına girdiğimizde bizi güzel karşıladı. Oturduk, çaylarımızı içmeye başladık. Biraz sohbet ettikten sonra sözü hiç beklenmedik bir yerden açtım.

“Sayın Müdürüm, bana 30 lira lazım.” dedim.

Şimdi düşünün, karşınızda bir il emniyet müdürü var. Siz de hiçbir açıklama yapmadan kendisinden para istiyorsunuz.

Rahmetli Kemal İskender Müdürümüz hiç sormadı. “Ne yapacaksın, neye lazım?” demedi. Elini cebine attı, parayı çıkardı ve bana uzattı.

Ben de parayı aldım. Ardından cebimdeki trafik cezası makbuzunu çıkardım. Makbuzla birlikte parayı masanın üzerine bıraktım.

“Sayın Müdürüm, dün boş yere bir ceza yedik. Gazeteci olduğumuzu söylememize rağmen bu cezayı yazdılar. Ben bu cezayı ödemek istemedim. Onun için parayı sizden istedim. Buyurun, cezayı siz ödeyin!” dedim.

Rahmetli Müdürümüz önce şaşırdı. Ne olduğunu anlamaya çalıştı. Ardından yüzünde tatlı bir tebessüm belirdi.

Biz de teşekkür ederek makamından ayrıldık.

İşte böyle can dostlar… Trafik polisinden cezayı yemiştik, ertesi gün de parayı Emniyet Müdürü’ne ödettirmiştik!

Aradan 27 yıl geçti. O gün yaşadığımız bu olay hâlâ aklıma geldikçe yüzümde bir tebessüm oluşturur. Ama bu anının benim için asıl anlamı 30 lira değildir. Asıl unutamadığım, Sayın Kemal İskender’in hiçbir şey sormadan, hiç tereddüt etmeden cebinden para çıkarıp bana vermesidir.

İşte dostluk, samimiyet ve güven bazen böyle küçük bir davranışta kendini gösterir.

Rahmetli Kemal İskender’in nasıl bir insan olduğunu anlatan yalnızca benim yaşadığım bu olay değil. Onunla aynı kurumda görev yapan arkadaşlarımızdan dinlediğim başka anılar da var.

Emniyet Müdürlüğünde çalışan marangoz bir arkadaşımızın anlattığına göre, Malatya’ya yeni geldiği dönemde evinde bazı tamirat işleri yapılması gerekiyormuş. Eşi, koltukların eskidiğini ve yenilenmesi gerektiğini söyleyerek marangoz arkadaşımızı çağırmış.

Ancak Kemal İskender Müdürümüz buna karşı çıkmış.