Vadinin Çobansız Kalanları ve Kırmızı Kurdeleli Hatıralar

Siyah önlüğün üzerine özenle tutturulmuş o kırmızı kurdele, bir çocuğun dünyasında sadece başarının değil, aynı zamanda geleceğe duyulan saf bir inancın ilk nişanesiydi. Henüz üçüncü haftada okuma yazmayı söküp o kurdeleyi gururla göğsünde taşıyan zihin, yıllar sonra dönüp baktığında aslında ilk demokratik ve liyakate dayalı "seçiminin" de o sıralarda başladığını fark ediyor.

1980 yılının Kocaeli ikinciliği, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin kürsüleri, 23 Nisan’da çocuk gözlerle süzülen o ihtişamlı Meclis atmosferi... Ve o dönemin devlet adamlığında bile hissedilen ince bir vicdan, bir nezaket: Zonguldak'taki maden felaketinin acısını yüreğinde taşıyan ülkeye karşı, Zonguldaklı bir çocuğun başbakanlığa yakıştırılması...

O günün siyasetinde bile çocukların masumiyetine sığınan, acıyı paylaşan bir vicdan kırıntısı, bugün aranan o kayıp erdemin en somut kanıtıydı belki de.

Bugünün Siyaseti: Sürü Edebiyatı ve Yalnızlık

Yaşlar elliyi aşıp da ömür muhasebesi yapıldığında, bugünün Türkiye siyasetine bakınca insanın içini sızlatan o derin kontrast, tam da burada başlıyor.

Bugün siyaset; o ilk günkü kırmızı kurdelenin liyakatini, heyecanını ve gururunu çoktan unuttu.

Yerini, kalabalıklara seslenirken aslında kalabalıkları hiçe sayan bir "sürü edebiyatı" aldı.

Toplumun ortak akli selimini, vicdanını ve geleceğini aydınlatmak yerine; kitleleri sadece peşinden sürüklenecek birer oy deposu olarak gören, hamasetten başka bir şey vadetmeyen bir sığlık...

Siyasetin basiretsizliği, işte bu noktada, vadinin ortasında kendini gösteriyor: Ülkeyi yönetme iddiasındakiler, kendi küçük iktidar alanlarının konforunda, halkın gerçek dertlerinden fersah fersah uzakta yaşıyorlar. Ve sonuçta, bu koca coğrafyada milyonlarca insan, o vadide yapayalnız, çobansız kalmış bir sürünün kaderine terk ediliyor.

Manidar Bir ÖzetO gün Meclis kürsüsünde çocuk yüreğiyle ülkenin geleceğini hayal eden o öğrenci, bugün geldiğimiz noktada ekranlardan yansıyan siyasi kısır döngülere bakarken haklı bir hüzün duyuyor.

Çünkü bugünün siyaseti, sorunları çözen değil; sorunlardan beslenen, liyakati değil sadakati, erdemi değil saf sadakat krizlerini tırmandıran bir tiyatroya dönüşmüş durumda.

Kırmızı kurdelenin temsil ettiği o tertemiz başarı azmi ile bugünkü siyasi tükenmişlik arasındaki mesafe, aslında bir ülkenin kayıp yıllarının özeti gibidir.

Vadinin kimsesizlerine çobanlık etmekle övünen ama o vadiyi her gün biraz daha kurutan bir siyaset anlayışı, nihayetinde kendi yalnızlığında boğulmaya mahkûmdur.

Belki de en büyük tesellimiz, o ilk günkü kırmızı kurdelenin gururunu kalbinde taşıyanların, bu sığlığa karşı hâlâ o saf ve temiz vicdanı hatırlatabiliyor olmasıdır.

Bu hafta da böyle olsun selamlar sevgiler saygılar...