Kuyruktaki hardal ve küresel çevreciliğin işgüzarları

Kendi refahını kömürle, petrolle inşa eden Batı, sahneden çekilirken arkasındakilere “üretimi durdurun” talimatı veriyor. Bu trajikomik durum, akıllara Soğuk Savaş döneminin o meşhur ‘kedi ve hardal’ fıkrasını getiriyor.

Hikayeye göre, bir kediye hardal yedirmenin üç yolu vardır: Zorba güç hardalı ağza zorla tıkar; liberal güç cazip bir sandviçin arasında gizlice yutturur; emperyalist güç ise hardalı kedinin kuyruğunun altına sürer, kedi can acısıyla orayı temizlemek için hardalı kendi rızasıyla ve can havliyle yalamaya başlar. Bugün küresel sistem, gelişmekte olan ülkelerin arkasına karbon sınırlandırmaları, yeşil finansman şartları ve yaptırım tehditleriyle tam anlamıyla siyasi bir ‘hardal’ sürmüştür.

İTHAL AJANDALAR VE FONLANAN GÖNÜLLÜLÜKİşin en acı ve düşündürücü tarafı ise bu dayatmaya en büyük alkışı, dışarıdan ithal edilen ajandalarla hareket edenlerin tutmasıdır. Özellikle kendilerini toplumun aydınlık ve üretken yüzü olarak gören kadın STK’ları, bu küresel tiyatronun en ön safında yer alıyorlar.

Küresel fonların ve Batılı merkezlerin ürettiği “Dünyayı kadınlar kurtaracak!”, “Kadın çevreyi korur!” gibi kulağa hoş gelen ama içi boşaltılmış argümanları, bayrak bayrak taşıyorlar. Bu gönüllü çevreciliğin arkasında, Batılı merkezlerden akıtılan cazip proje fonlarının, hibe desteklerinin ve ‘küresel network’ ortaklıklarının yarattığı o tatlı finansal bağımlılığı da unutmamak gerekir.

ÇEVRECİLİK MASKESİ ALTINDAKİ MİLLİ DURUŞ ÇELİŞKİSİBu kurumlar da kendi ülkelerinin enerjide dışa bağımlılığını bitirecek milli yatırımları, yerli sanayileşme hamlelerini görmezden gelip, küresel efendilerin yazdığı senaryoda dublörlük yapıyorlar. Böylece sistem, can havliyle yapılan çırpınışı o çok moda olan “sözde özgürlük” ve “bireysel tercih” masallarıyla ambalajlayarak, canlıya kendi kendini cezalandırma eylemini ‘özgür iradesiyle’ kabul ettirmiş oluyor.

Burada korkunç bir milli duruş çelişkisi vardır. Kendi ülkelerinin ekonomik geleceğini felç edecek taahhütleri “çevrecilik” zannederek savunmak, aydınlanma değil, gönüllü aldanıştır. Ülkenin kalkınma dertlerini, istihdam ihtiyacını ve enerji egemenliğini hiçe sayıp küresel direktifleri savunan bu kadın STK’larının durumu, arka planda dönen devasa finansal ve endüstriyel güç savaşlarını görmeyip, Batı’nın steril plazalarından dünyaya bakarak, elinde bir temizlik beziyle dünya küresinin tozunu almaya çalışan, yanakları kırmızı, enerjik ama bir o kadar da işgüzâr genç bir kadının naif saflığından farksızdır.

Tıpkı, fıkradaki kedi gibi can havliyle kendilerini tüketecek bir karara kendi rızalarıyla koşmakta, küresel dayatmaları ‘başarı’ gibi sunarak kuyruklarındaki hardalı iştahla yalamaktalar. Ve ne yazık ki kendilerini yok eden bu mekanizmaya gönüllü yazıldıkları için küresel sisteme bir de teşekkür etmektedirler.