Mutsuz Yaşlılar Ülkesi

Türkiye’de yaşlıların mutluluk düzeyi giderek düşüyor. Konu sadece yaşlıların mutsuzluğu da değil aslında. İlerleyen yaşı nedeniyle çok yönlü kayıplara uğrayan, çevresiyle ilişkileri azalan yaşlıların hayata katılımları sınırlandığından yaşam kalitesi de dibe vuruyor.

Yaşlılarla gençler arasında bağlar zayıfladı, toplumsal hafıza silindi kayboldu. Bir milletin hafızası ninesinin anlattığı hikayede, dedesinin verdiği nasihatta, aile sofrasında, günlük hayatın içinde yaşar. Kültürel miras yalnızca kitaplarla, okul yoluyla aktarılamaz.

Niye böyle oldu? Çünkü hızlı ve orantısız göç ile değişen aile yapımızda yaşlılara hak ettikleri değer verilmedi. Şehirler, yaşlıların birbirleriyle etkileşim kurmasını kolaylaştıran, topluma katkıda bulunmalarını sağlayan fırsatlar sunmadı.

Bu şekilde, yaşlıların yaşamlarını sağlıklı ve güvenli bir şekilde sürdürmeleri beklenemez.

Yaşamın hızlı sürecini durdurabilmek ve yaşlanmayı tamamen ortadan kaldırmak mümkün değil. Fakat sağlıklı, aktif yaşlanmak mümkün. Tam bu noktada insan sormadan edemiyor. Soru gayet yalın ve basit. Yaşadığımız Ordu yaşlı dostu şehir mi?

Ordu'da mutlu bir hayat süren yaşlı tanıyor musunuz? Mahalli idarelerin yapı ve hizmetlerini yaşlılar için erişebilir şekilde uyarladığına inanan var mı? Kentimizde yaşlılara yönelik hizmet çeşitliliği sıfır seviyesinde.'Yaş'ları sebebiyle aile ve toplum içinde yeterli düzeyde desteklenmeyen yaşlılara kamu kurumlarının elektrik, su, doğalgaz ve telefon gibi temel ihtiyaç faturalarında desteği var mı?

Yerel yöneticiler yaşlıları neden fark etmiyor? Sosyal tesis ve etkinlik sahaları olmadığından tahıl pazarında, köprübaşı mevkiinde veya semt parklarında oturarak hüzünlü bakışlarla etrafı seyrediyorlar. Çaresiz kaldı mı hatıralara sığınır insan.

Çoğu susmak için gelir oraya. Çünkü gelmeyen uyku, dinmeyen dert, bitmeyen hasretlerin en suskun'sarayıdır' parklar! Yaşlıların güneşe olduğu kadar sevgiye de ihtiyaçları var. Yaşam süresinin ileriki döneminde fiziksel ve ruhsal değişimlerin görüldüğü bir dönem olan yaşlılık hayat pastasının son dilimidir.

Makam koltuğunda oturan yetkililer! Bu yazıyı okuduktan sonra çevresini buğulu gözlerle süzen yaşlı amcalara, küskün teyzelere bir daha bakın. Bir yaşlıya bakarken yaşanıp bitmiş bir hayata değil, kendi geleceğinize baktığınızı unutmayın.

Belki onlar için yapacak bir şeyiniz vardır. Yaşlılar, papatyanın ortasındaki sarı bölge gibidir. Herkes etrafındakiler ile ilgilenirken onlar hep bir kenara atılan oluyor. Kaldırım kenarına, sokağın ortasına fakat hiçbir zaman bir kalbin köşesine değil.

Acı gerçek şu: mutsuz yaşlıların ülkesidir burası, mutsuz yaşlıların şehridir burası. Koyu bir yalnızlık ayinidir yaşlılık! Bir tarafı kuyunun dibinde taş yalnızlığı, diğer yanı suları yalayan kum taneleri kalabalığıdır Türkiye’de yaşlılık...