İş kazalarında ölenlerin sayısı her geçen gün artıyor!

Sakarya, üretimiyle, sanayisiyle, fabrikalarıyla ve alın teriyle büyüyen bir şehir. Her gün binlerce işçi evinden çıkıp ekmeğini kazanmak için işinin başına geçiyor. Kimi fabrikada makinenin başında, kimi inşaatta yüksek katlarda, kimi atölyede, kimi de ağır iş makinelerinin arasında çalışıyor.

Hepsinin ortak bir amacı var: Evine helal ekmek götürmek, ailesinin geçimini sağlamak ve çocuklarının geleceğini kurmak.

Ancak bazı işçiler, sabah çıktıkları evlerine bir daha dönemiyor.

İş kazalarında hayatını kaybedenlerin sayısı her geçen gün artarken, geride yalnızca yarım kalan bir hayat değil; babasını bekleyen çocuklar, eşinin yolunu gözleyen kadınlar, evladının sesini duymak isteyen anne babalar kalıyor. Bir işçinin hayatını kaybetmesi, sadece bir istatistikten ibaret değildir. Bir evin ışığının sönmesi, bir ailenin geleceğinin değişmesi demektir.

Peki, bu ölümler gerçekten önlenemez mi?

Organize sanayi bölgeleri, fabrikalar, üretim tesisleri ve inşaatlarla büyüyen Sakarya’da iş güvenliği konusu yalnızca kazalardan sonra hatırlanmamalı. Bir fabrikada yaşanan patlama, bir şantiyede meydana gelen düşme ya da bir makineden kaynaklanan kaza, hepimize aynı soruyu sordurmalı: Gerekli önlemler zamanında alınsaydı bu olay yaşanır mıydı?

Elbette her kazanın nedeni farklı olabilir. Kesin değerlendirme, teknik incelemeler ve soruşturmalar sonucunda yapılmalıdır. Ancak değişmeyen bir gerçek var: İş güvenliği, kaza yaşandıktan sonra konuşulacak bir konu değil, kaza yaşanmadan önce uygulanması gereken bir sorumluluktur.

Bir iş yerinde üretimin durması maddi kayıp olarak görülür. Peki, bir işçinin hayatını kaybetmesi nasıl değerlendiriliyor?

Hiçbir üretim hedefi, hiçbir teslimat takvimi, hiçbir ekonomik kazanç insan hayatından daha değerli olamaz. İşçinin güvenliğini sağlamak, yalnızca yasal yükümlülükleri yerine getirmek için yapılan bir işlem değildir. Bu, insan hayatına duyulan saygının en temel göstergesidir.

İş güvenliği ekipmanlarının eksiksiz olması, makinelerin düzenli kontrol edilmesi, risklerin önceden belirlenmesi, çalışanların eğitim alması ve tehlikeli durumlarda işin durdurulabilmesi hayati önem taşıyor. Kâğıt üzerinde hazırlanan belgeler, dosyalarda duran raporlar ve imza karşılığı verilen eğitimler tek başına yeterli değildir. Önemli olan, bu önlemlerin çalışma alanında gerçekten uygulanmasıdır.

Denetimlerin de yalnızca evrak üzerinden değil, iş yerindeki gerçek koşullar üzerinden yürütülmesi gerekir. İhlal varsa tespit edilmeli, eksiklikler giderilmeli ve sorumlular hesap vermelidir.

İşverenler, iş güvenliği uzmanları, denetim mekanizmaları ve ilgili kamu kurumları kendi sorumluluklarını yerine getirmeli. Çalışanlar da tehlikeli durumları bildirebilecekleri, seslerini duyurabilecekleri ve güvenlik kaygılarını dile getirdikleri için baskı görmeyecekleri bir çalışma ortamında bulunmalı.

Çünkü işçinin can güvenliği, yalnızca işverenin insafına bırakılabilecek bir mesele değildir. Bu konuda etkin denetim, açık sorumluluk ve tavizsiz uygulama gerekir.

Bir kişinin ölümü, geride kalanların ömür boyu taşıdığı acıdır. İş kazalarının ardından çoğu zaman olayın nasıl meydana geldiği, kaç kişinin yaralandığı ve soruşturmanın başlatılıp başlatılmadığı konuşuluyor. Bir süre sonra gündem değişiyor, başka olaylar öne çıkıyor. Fakat hayatını kaybeden işçinin ailesi için hiçbir şey eskisi gibi olmuyor.

Çocuğunun okul masraflarını karşılamak için çalışan bir baba, ailesinin geçimini sağlamak için sabahın erken saatlerinde yola çıkan bir anne ya da emekliliğine birkaç yıl kalmış bir işçi… Her birinin kendine göre hayalleri, sorumlulukları ve beklediği bir yarın vardı.

O yarın, alınmayan bir önlem ya da göz ardı edilen bir risk yüzünden kararmamalı.

Hiçbir aile, evladının ya da eşinin işten dönüşünü bir daha asla göremeyeceği bir haberle beklememeli. Unutmayalım: İşçinin canı istatistik değil, bir insanın hayatıdır. İş güvenliği bir maliyet kalemi değil, yaşama hakkının gereğidir.

Çalışan insanların tek beklentisi var: Akşam olduğunda evlerine sağ salim dönebilmek. Bu beklenti bir ayrıcalık değil, en temel haktır. Ve bu hakkı korumak hepimizin sorumluluğudur.