Türkiye’ye Yönelik Olası Şok Saldırıya Karşı Hazırlık Şart

Türkiye açısından asıl mesele, İsrail’in bugün bir saldırı niyeti taşıyıp taşımadığına ilişkin tahminler yürütmek değil; bölgesel dengeler aniden değiştiğinde Ankara’nın hangi tehditlerle karşılaşabileceğini önceden hesaplamaktır. Çünkü güvenlik politikası, yalnızca görünen tehlikelere değil, ortaya çıkması mümkün olan risklere karşı da hazırlık gerektirir.

İsrail’in Türkiye’ye yönelik bir saldırı hazırlığında olduğunu gösteren doğrulanmış bir kanıt bulunmuyor. Ancak bu durum, Türkiye’nin doğrudan askerî saldırı, Suriye’de Türk unsurlarıyla karşı karşıya gelinmesi veya kritik altyapıyı hedef alan hibrit tehditler gibi senaryoları değerlendirmesine engel değildir.

Özellikle bölgesel bir savaşın genişlediği, askerî hesapların değiştiği ve diplomatik kanalların zayıfladığı bir ortamda, beklenmedik bir hamlenin sonuçları çok daha ağır olabilir. Bir saldırının sınırlı tutulacağı varsayımıyla hareket etmek de, karşı tarafın niyetine ilişkin açıklamaları tek başına güvence kabul etmek de ciddi bir planlama hatası olur.

Türkiye açısından ilk hassas alan Suriye’dir. Türk ve İsrail askerî faaliyetlerinin aynı sahada birbirine yaklaşması, yanlış hesaplama veya doğrudan karşılaşma riskini artırabilir. Suriye’de yaşanacak bir olayın Türkiye’nin güvenlik çıkarlarını etkilemesi, gerilimin diplomatik bir krizin ötesine geçmesine yol açabilir.

Bu nedenle sahadaki hareketlilik, askerî iletişim ve çatışmayı önleme mekanizmaları sürekli değerlendirilmelidir.

İkinci mesele, Türkiye’nin hava sahası ve kritik altyapısının korunmasıdır. Olası bir kriz yalnızca konvansiyonel askerî unsurlarla sınırlı kalmayabilir. Füze ve insansız hava aracı tehditleri, siber saldırılar, enerji ve haberleşme sistemlerine yönelik girişimler eş zamanlı güvenlik sorunları oluşturabilir.

Türkiye’nin savunma planlaması, bu tehditlerin ayrı ayrı değil, birbirini etkileyebilecek bir bütün olarak ele alınmasını gerektirir.

Üçüncü mesele ise caydırıcılığın inandırıcılığıdır. Güçlü bir orduya sahip olmak önemlidir; ancak erken uyarı, istihbarat, entegre hava savunması, kritik altyapının dayanıklılığı ve kriz anında hızlı karar alabilme kapasitesi olmadan askerî güç tek başına yeterli değildir.

NATO müttefikleriyle koordinasyon ve diplomatik iletişim de olası bir saldırının önlenmesinde ve kriz büyümeden yönetilmesinde önemli rol oynar.

Burada temel hedef savaş ihtimalini büyütmek değil, saldırı girişiminin başarı şansını ve olası kazançlarını azaltacak bir güvenlik mimarisi oluşturmaktır. Caydırıcılık, yalnızca karşılık verme gücü değil, karşı tarafa saldırının öngörülebilir bir sonuç getirmeyeceğini gösterme kapasitesidir.

Türkiye’nin güvenliği, başka ülkelerin ne yapmayacağına ilişkin varsayımlara bırakılamaz. Ankara, doğrulanmış bilgilerle hareket etmeli; tehditleri abartmadan, hiçbir olasılığı da peşinen dışlamadan hazırlıklarını sürdürmelidir.

Çünkü en ağır güvenlik krizleri bazen en çok konuşulan senaryolardan değil, yeterince ciddiye alınmayan ihtimallerden doğar. Türkiye’nin ihtiyacı korku değil öngörü, telaş değil hazırlık, çatışma arayışı değil güçlü caydırıcılıktır.

Devlet aklı, saldırı gerçekleştiğinde ne yapılacağını düşünmekle yetinmez; o saldırının gerçekleşmesini önleyecek tedbirleri önceden alır.