Arkası Yarın Öyküsü-2

Zaten gündüzün hiç hükmü yoktur onun için.

Bu zalim dünyayı görmemek en iyisidir gündüz gözüyle.

Manra’yı araması gerektiğini anımsadı. Babuşkayı.

Onun yerine, anlattıklarını anımsamak işine geldi. Şöyle demişti: “Bir stadyuma çıkacağım. Tribünlerde tüm yaşamımda var olan, rol alan herkes olacak. Onlara yumruk havaya yapacağım. Nasıl fantezi?”

Sanrı, kızı odada bırakıp sokağa çıktı. Masum değilim, dedi, şarkıdaki gibi. Zaten masum olmam beklenemez, masum değilken bir şey…

“I’m a virgin” yazılı tişört giymiş bir adam geçti yanından. Türkçesini giyip dolaşamayacağını düşündü adamın. Salak diye güldü.

Kız, odada uyandı. Telefon çaldı, aynı anda. Arayan, Sanrı’nın baskı işlerinde çalışan annesi Piresya’ydı. “Nerde o?” diye sordu anne.

Telefonu bir şey söylemeden masaya bıraktı kız. Tuvalete girdi.

Sanrı eve döndüğünde kız divanda uyanır gibi oldu bir an. Gözünü açtı. “Nerdeydin? Saat kaç?” gibi sorular sordu.

Sorduğu soruları yanıtsız bıraktı orda, sabah ayazında teker teker donup toprağa çakılmalarını izledi.

Gözlerini kapattı, sonra kapalıyken bir kere daha kapattı zihninde.

Bir titreme. Ne telefon çalsın ne de hava güzel olsun.

Hiçbir şey kulağıma hoş gelmiyor dedi içinden. Bu, kulağına oldukça iyi geldi.

Gerçek- çekgit- gitgel- gelbak- bakkal-kaltak- takdirdirsek- seks’en- sensin bebeğim. (Yazdığı bir şey olabilir bu? Aşka dair falan.)

Gözlerini ovuşturup arka bahçeye indi. Bahçenin arka tarafındaki duvarın üstünde duran bir sepet gözüne ilişti –içinden bir elma aldı, afiyetle yedi.

“Pis kokoş çiçekler var bu bahçede, dengesiz ağaçlar, batan gemiler var. Sessiz tavşanlar korosu belki kesin konuşmalıdır. Senin tavşanların Alice. Senin dediğim, benim aslında. Ve birden üç kafamdan en az hiçi kötü.”

Bütün bunlar olurken bahçenin diğer tarafında simsiyah bir güvercin dikkatle olanları izlemekteydi. Tabii ki hiçbir şeyden haberi yoktu. Çünkü güvercinler akıllı yaratıklar değildirler.

Sanrı pembe duvara döndü, kızın büyüsü artık sönmüştü.

Elindeki pembe, ipe bağlı bir balondu bu sefer. Birden her şey içinden öyle geldiği için gökyüzüne baktı, yine aynı sebepten kıkır kıkır bir kahkaha koptu göğsünden.

Tavanda takılıp buruşarak yavaş yavaş söneceğine güzel bi’ gösteriyle havada hızla yükselip, daha patlamadan gözden kaybolması kesinlikle daha

Kahkahası bir hırıltıyla bölündü. Burnunu çekti, camı açıp içine tükürdü o sabahın.

Rüzgâr içeri dalıp kızın nefis bacaklarını yaladı. Sanrı ürpermişti, ya kıskanmıştı ya da sadece üşümüştü biraz. Her neyse, kız uyandı.

Üzerinde ‘Uyanık kalmaktan sıkılıyorum’ diye bir şey gördü önceki sene kullandığı deftere bakarken. ‘Ne kafalarmış’ diye geçirdi içinden.

İlk cigarasından sıkı bir fırt daha çekti. Bir süre yüzünü buruşturup surat asarak dumanı üfledi.

Dışardan kendine baktı. “Gayet iyi” dedi. “Aptal herif!” dedi sonra da. Sonra

Rüyasında defterini açtı: Bir plan yaptım. Oturup meydana gelecek şeyleri yazmaya başladım, kaçtığımı yazdım bütün olanlardan.

(Bir yolunu bulacağımı biliyordum, bir yolunu buldum, bir yolunu bulacağım.)

sonra ya da gerçekte hiç varolmayacak bir zamanda (hayalimde), her kaygıdan kurtulmuş bir şekilde yatağımda uyanacağımı, kalkıp yazmaya başlayacağımı yazdım.

Devamında bunları yazacağımı yazdım. Kendimi sonsuz bir kaçış döngüsünün içine sokmanın yolunu buldum. Gerçeklikten kurtulup, ölümsüz oldum.

Çok görkemli, çok heyecan verici gözüktü gözüne. İçi coşuyordu.

İçinden öyle geldiği için gökyüzüne baktı, yine aynı sebepten kıkır kıkır bir kahkaha koptu göğsünden.

“Bak, gitti balonun” dedi annesi. Umursamadı, balonlar zaten uçmalıydı. Tavanda takılıp buruşarak yavaş yavaş söneceğine güzel bi’ gösteriyle havada hızla yükselip, daha patlamadan gözden kaybolması kesinlikle daha iyiydi.

Kahkahası bir hırıltıyla bölündü. Burnunu çekti, camı açıp içine tükürdü o sabahın.

Rüzgâr içeri dalıp kızın nefis bacaklarını yaladı. Sanrı ürpermişti, ya kıskanmıştı ya da sadece üşümüştü biraz. Her neyse, kız uyandı.

Üzerinde ‘Uyanık kalmaktan sıkılıyorum’ diye bir şey gördü önceki sene kullandığı deftere bakarken. ‘Ne kafalarmış’ diye geçirdi içinden.

İlk cigarasından sıkı bir fırt daha çekti. Bir süre yüzünü buruşturup surat asarak dumanı üfledi. Dışardan kendine baktı.

“Gayet iyi” dedi. “Aptal herif!” dedi sonra da. Sonra sokağa çıkıp insanlarla birlikte uyudu.

7 Kasım 2026 - Bu dansı bana lütfetmezseniz sizi çok fena korkuturum?

6 Kasım 2026 - Muhtaç olunan yaratıcılık, vatandaşta var, halkta yok!