Gönüller Aydın Olsun, Gakgoş!

Bazı şiirler okunur ve unutulur. Bazıları ise insanın vicdanına yerleşir; yıllar geçtikçe anlamı derinleşir.

Ali Suzi Can’ın 1947’de yazdığı şiir benim için böyledir. Şair, Marmara’ya bakarken Harput’un yanık sesini duyar. İstanbul’dan memleketime baktığımda ben de aynı duyguyu yaşarım. Çünkü insan memleketinden uzaklaşır ama memleket insanın içinden hiç çıkmaz.

Şiirin beni en çok düşündüren dizeleri şunlardır:

Harmanları bol olsun, billahi sözümüz yok…”

Başkasının malında, makamında, başarısında gözünün olmaması… Komşunun harmanı bol olduğunda haset etmek yerine gönülden sevinmek.

Peki biz bugün bu anlayışın neresindeyiz?

Kendimize dürüstçe bakalım. Bizim memlekette bazen birisi başarılı olduğunda alkışlamak yerine kusurunu arar, yükseldiğinde elinden tutmak yerine paçasından çekmeye kalkarız. Başarının sırrını öğrenmek, ondan ilham almak yerine kimi zaman onu küçültmeye çalışırız.

Oysa başarı, kıskanılacak değil örnek alınacak bir değerdir.

Elbette rekabet hayatın ve ticaretin gereğidir. Ancak rekabetin amacı başkasını batırmak değil, daha iyisini üretmek olmalıdır.

Otuz yılı aşkın hukuk hayatımda öğrendiğim önemli gerçeklerden biri şudur: Başkasının hakkını küçülterek kendi hakkımızı büyütemeyiz.

Bir insanın başarısı diğerinin başarısızlığı değildir. Bir Elazığlının yükselmesi, başka bir Elazığlının alçalması anlamına gelmez.

Haset değil gayret, taklit değil üretim, paçadan çekmek değil elinden tutmak gerekir.

Oysa Harput’tan Palu’ya uzanan kadim kültürümüz bize çalışmayı, okumayı, dürüstlüğü, paylaşmayı ve dayanışmayı öğütler.

Bunun en güzel örneklerinden birini Hazar Sokak’taki sokak kahvaltılarında görürüm. Biri açık ekmek getirir, diğeri tulum peyniri, bir başkası çay… Yoldan geçen bile sofraya davet edilir. Kimsenin ne getirdiği, ne kadar kazandığı sorulmaz.

O sofrada insanlar paylaştıkça fakirleşmez, zenginleşir.

Keşke aynı anlayışı ticaretimize, siyasetimize ve toplumsal ilişkilerimize de taşıyabilsek.

Birbirimizin başarısından rahatsız olmak yerine birbirimize fırsat yaratabilsek. Yetişmiş insanlarımızın bilgisinden yararlansak, girişimcilerimizi desteklesek, gençlerimizin önünü açsak…

Çünkü bir şehrin kalkınması yalnız yatırımla değil, insanlarının birbirine duyduğu güven ve dayanışmayla mümkündür.

Gönüller aydın olsun, ne fark eder ki Gakgoş!”

Elazığlılık yalnız Harput türküsü söylemek, Hazar’ı sevmek, geçmişimizle övünmek değildir. O kültürün ahlakını yaşatmaktır.

Başkasının başarısını kendi kaybımız saymamaktır.

Çünkü başkasının harmanını yakarak kendi tarlamızı bereketlendiremeyiz.

Elazığ’ın bugün ihtiyacı olan, birbirini aşağı çeken değil, birbirini yukarı taşıyan insanların çoğalmasıdır.

Şairin sözünü artık yalnız dilimizle değil, davranışlarımızla da söyleyebilmeliyiz:

Senin harmanın bol olsun Gakgoş! Ben de çalışayım, benimki de bol olsun. Sonra aynı sofrada buluşalım.

Çünkü mesele ne hıriktir ne kaloş, ne han ne hamam…

Mesele, birbirimizin ayağına basmadan birlikte yükselebilmektir.