Jean-Pierre Laffont: Amerikan isyanları ve fotoğrafın geleceği

Kirli, tehlikeli ve çalkantılı. Fransız fotoğrafçı Jean-Pierre Laffont 1960'larda New York'a geldiğinde, amacı sıradan hayatları dışarıdan bir gözle kaydetmekti. Sivil ve eşcinsel haklarından Vietnam savaşına karşı protestolara kadar, kısa sürede, hareketlerin sürüklediği, yerleşik ve katı normlara isyan eden ve kültürel bir devrimin eşiğinde olan bir şehir keşfetti.

Son dönemde Amerika Birleşik Devletleri'ni bölen derin ayrışmalar üzerine çok şey yazıldı ve Laffont'un çalışmaları bugün de tüm ülkeyi "şekillendirmeyi sürdüren devrimlerin" bazı köklerini mükemmel biçimde ortaya koyuyor. European Lens ile yaptığı kapsamlı söyleşide Laffont, Amerika'yı belgelemekle geçirdiği zamanı anlatıyor ve fotoğrafçılığın geleceğine dair görüşlerini paylaşıyor.

Jean-Pierre Laffont: Şey, Amerika Birleşik Devletleri'ne Nisan 1964'te geldim, öyle bir dönemde... Aslında önce Amerika Birleşik Devletleri'ne değil, doğrudan New York'a, New York şehrine geldim ve ayrıca başka bir yere gidecek param da yoktu.

Ve kendimi her şeyin harap olduğu, her yerin kirli olduğu, suçun her yerde olduğu bir şehirde buldum. West Side'da yaşıyordum ve geceleri etrafta dolaşmak tehlikeliydi. Boynumda asılı fotoğraf makinelerimle dolaşırsam kendimi riske attığımı anladığım bir şehirdi.

İflasın eşiğinde bir şehirdi. Bir fotoğrafçı için yeni olan her şey görsel bir heyecan kaynağıdır. Bir şeyler görürsünüz, fark edersiniz, kadrajlarsınız, çekimi kompoze edersiniz. Temelde, onları görmek ve fotoğraflamak kolaydır.

Aslında sokaklarda olan gençlerin Vietnam savaşına mutlaka karşı olmadığını fark ettim; bu, onların savaşı değildi ve anlamıyorlardı. Gerçekte isyan ettikleri şey, zorunlu askerliğe alınma biçimlerinin adaletsizliğiydi. O dönemde Amerika'da askerlik kura usulüyle yapılıyordu.

Bazıları okulda kalıp üniversite eğitimlerine devam edebiliyordu, diğerleri ise tam tersine, ne yazık ki kötü kura çektikleri için okulu bırakmak zorunda kalıyordu. Gitmek zorunda olanlar onlardı. Üstüne üstlük, iki üç yıl sonra, 1971 ya da 1972 civarında, çok sayıda genç siyahi Amerikalı cepheye gönderilmeye başlandı ve gerçekten de kıyma makinesine gönderiliyorlardı; fiilen muharip birliklere veriliyorlardı.

Bu da ortaya çıkmaya başlayan bir başka adaletsizlikti. New York'ta başlayan tüm bu hareketler çoğu zaman Washington'da sona eriyordu; ben de oraya gidiyordum. Bunlar kendiliğinden başlayan hareketlerdi. Onur YürüyüşüÇok net biçimde yaşadığımı hatırladığım ilklerinden biri neşeliydi.

Neşeli bir isyandı. 1970 Haziran'ında yapılan ilk Onur Yürüyüşü'ydü. Central Park'a geldiler, öpüşmeye başladılar, dans etmeye başladılar ve benim için harika bir gündü. Bunun ilk Onur Yürüyüşü olduğunu bilmiyordum. Kadınlar ve erkekler arasında, olağanüstü bir eşcinsel kutlamasıydı; güzeldi, neşeyle doluydu.

Ve fotoğraflamak kesinlikle olağanüstüydü. On yıl sonra, onuncu Onur Yürüyüşü için geri döndüm, ama bu kez San Francisco'daki büyük eşcinsel hareketini izlemeye gittim. Bir belediye başkanı vardı, doktorlar vardı, tamirciler vardı, restoranlar vardı, avukatlar vardı, eşcinsel insanlara hizmet veren ve yalnızca eşcinsellerle çalışmak isteyen eşcinsel mimarlar vardı.

Çok ilginç, çok zeki bir topluluktu, ama nihayetinde isyancılardı. Bu bir devrim değildi, bir isyandı. Mevcut haliyle sisteme karşıydı ve San Francisco bunu olağanüstü iyi yaptı. Geçmiş ve bugünün mükemmelliğiUzun objektiflerim olduğu için, bazı bölgelere çıktığımda yanımda beş fotoğraf makinesi olurdu ve bunları değiştirmeye zaman yoktu.

Bugünün genç fotoğrafçıları inanılmaz derecede şanslı; fotoğraf makinelerini yeniden doldurmaları gerekmiyor, "Tamam, 36 kare kaldı" diye düşünmek zorunda değiller, flaşlarıyla ilgili endişelenmiyorlar, çünkü makineler artık geceleri bile, flaşsız fotoğraf çekebiliyor. Artık her şey otomatik olarak yapılıyor.

Üstelik fotoğraf makinesi size fotoğrafı nerede çektiğinizi, ne zaman çektiğinizi söylüyor, böylece onu artık kaybetmiyorsunuz. Müşterilerime teslim edilen yüz binlerce fotoğrafımı kaybettim, çünkü ajanslar böyle çalışıyordu.

İlk fotoğraflar en iyi dergiye giderdi ve sonra onlara orijinalleri verirdik; bir daha hiç görmediğim, geri almadığım, kaybolan o fotoğraflar şimdi belki bazı büyük dergilerin arşivlerindedir, ama her halükarda artık benim arşivimde değiller. Değiştirilmiş gerçeklikYapay zekayı henüz yeterince tanımıyorum.

Birçok kişi, kötü fotoğraflar, değiştirilmiş fotoğraflar ve manipüle edilmiş görüntüler yüzünden bunu büyük bir tehdit olarak görüyor. Negatifleri değiştirmeyi aklından bile geçirmeyen bir kuşaktan geliyorum. Zamanımın tanığıydım ve hiçbir fotoğrafı manipüle etmedim.[Bir basın fotoğrafında] ne olduğunu hemen anlamalısınız.

Bir kaza mı, mutlu bir an mı, bir şeye karşı gösteri mi. Bu fotoğraflara ihtiyacımız var. Bir fotoğraf her zaman bir filmden, televizyondan daha fazla şey söyler. Her seferinde, hareketli bir görüntüden çok durağan bir görüntüyü hatırlarız.

Ve buna ihtiyacımız var. Tanıklara her zaman ihtiyaç olacak. Damiani Books tarafından yayımlanan "Rebels with a Cause" şu anda satışta.