Ne zamandan beri mutluluk rahatsız ediyor?

Bazen insanın başına küçücük bir olay gelir ama o küçücük olay, günlerce kafasının içinde dolaşır durur.
Benim de başıma böyle bir olay geldi.
Ofiste arkadaşlarımla birlikte eğlendiğimiz, bol bol güldüğümüz güzel bir gündü. Hani vardır ya, insanın üzerine iyi gelen günlerden…
İşin stresinden, günlük hayatın telaşından biraz olsun sıyrılmış, arkadaşlarla sohbet etmiş, gülmüş, eğlenmiştik.
Sonra ofisten çıktık.
Aslında eğlencemiz kapının önünde de devam ediyordu. Gülerek, konuşarak, kendi aramızda şakalaşarak dışarı çıktık.
Tam o sırada kaldırımdan geçen bir kadın bize dönüp:
“Dükkanın içinde gülün.”
dedi.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Şaka mı yapıyor, gerçekten mi söylüyor diye düşündüm.
Ama hayır…
Gerçekten rahatsız olmuştu.
Bizim gülmemizden.
Bizim birkaç dakikalık neşemizden.
Ve o cümleyle birlikte benim için o güzel anın havası bir anda değişti.
Asıl düşündürücü olan da kadının söylediği sözden çok, o sözü söyleme ihtiyacı hissetmesiydi.
Bir insanın gülmesi neden başka bir insanı rahatsız eder?
Birilerinin mutlu olması, bizim mutsuzluğumuzu neden artırır?
Yanımızdan geçen iki insanın kahkaha atması neden bize batmaya başladı?
Belki de asıl konuşmamız gereken mesele tam olarak bu.
Çünkü sanki toplum olarak birbirimizin mutluluğuna tahammülümüz azaldı.
Herkes biraz daha gergin.
Herkes biraz daha öfkeli.
Herkesin bir başkasının davranışına söyleyecek bir sözü var.
“Öyle gülme.”
“Böyle konuşma.”
“Orada eğlenme.”
“Çok ses yapma.”
“Neşelenme…”
Elbette kimsenin başkasını rahatsız etme hakkı yok. Gürültünün, saygısızlığın, başkasının yaşam alanına müdahalenin savunulacak tarafı yok.
Ama burada bahsettiğim şey başka.
Bir insanın, çevresine zarar vermeden sadece mutlu olması.
Gülmesi.
Arkadaşlarıyla güzel vakit geçirmesi.
Ve bunun bir başkasına adeta batması…
Acaba biz ne zaman birbirimizin mutluluğundan rahatsız olmaya başladık?
Mutluluğu unuttuk mu?
Bir düşünün…
Çocukken mutluluk ne kadar kolaydı.
Bir dondurma, bir top, arkadaşlarla oynanan bir oyun, sebepsiz yere atılan bir kahkaha…
Mutlu olmak için çok büyük şeylere ihtiyacımız yoktu.
Büyüdükçe ise mutluluğun üzerine o kadar çok şey koyduk ki…
Para olacak.
İş iyi olacak.
Ev güzel olacak.
Araba olacak.
Tatiller olacak.
Sosyal medyada güzel görüneceğiz.
Herkese iyi olduğumuzu göstereceğiz.
Ve sonunda gerçekten mutlu muyuz, yoksa sadece mutlu görünmeye mi çalışıyoruz, onu bile ayırt etmek zorlaştı.
Belki de bugün en büyük sorunlarımızdan biri bu.
Her şey biraz yapaylaşmaya başladı.
Mutluluk yapay.
Üzüntü yapay.
Heyecan yapay.
Tepkiler yapay.
Sosyal medyada herkes mutlu, herkes başarılı, herkes harika bir hayat yaşıyor.
Ama gerçek hayatta birbirimizin yüzüne bakmaya, birbirimizin sevincine ortak olmaya, hatta bazen sadece gülüşüne tahammül etmeye zorlanıyoruz.
Oysa insan dediğin biraz da budur.
Gülmek.
Ağlamak.
Heyecanlanmak.
Kızmak.
Sevinmek.
Bazen hiçbir sebep yokken kahkaha atmak…
Bunlar insan olmanın en doğal halleri değil mi?
Belki de birbirimizin neşesine ihtiyacımız var. Üstelik zor zamanlardan geçtiğimiz bir gerçek. Ekonomik sıkıntılar, toplumsal sorunlar, gelecek kaygısı, günlük hayatın stresi…
Hepimizin omzunda görünmeyen bir ağırlık var. Belki tam da bu yüzden birbirimizin mutluluğunu azaltmak yerine çoğaltmamız gerekiyor.
Birinin gülüşünü duyduğumuzda rahatsız olmak yerine, “Ne güzel, bugün biri mutlu.” diyebilsek…
Bir arkadaşımızın başarısını kıskanmak yerine onunla sevinebilsek…
Bir başkasının güzel haberine kendi derdimizi anlatmadan önce gerçekten sevinebilmeyi hatırlasak…
Belki hayat biraz daha yaşanabilir hale gelecek.
Çünkü mutluluk bulaşıcıdır.
Bir insanın kahkahası başka bir insanın yüzünde tebessüm oluşturabilir. Bir güzel söz, bir günün bütün havasını değiştirebilir. Bir selam, bir tebessüm, küçük bir nezaket…
Bunların hiçbirinin maliyeti yok.
Ama etkisi çok büyük.
Ben o gün o kadının söylediği cümleyi uzun süre düşündüm.
Belki kendince haklı bir nedeni vardı.
Belki o gün kötü bir gün geçiriyordu.
Belki bizim kahkahamız onun canını sıkan başka bir şeye denk geldi.
Bunu bilemem.
Ama bildiğim bir şey var.
Hayat zaten yeterince ağır.
Birbirimizin omzundaki yükü biraz olsun artırmak yerine, neden hafifletmeye çalışmıyoruz?
Neden bir insan gülerken ona “Daha az gül” demek yerine, içimizden “Ne güzel gülüyor” demiyoruz?
Belki de artık birbirimize mutluluğu hatırlatmanın zamanı geldi.
Çünkü mesele sadece kaldırımda gülen birkaç insan değil.
Mesele, nasıl bir toplum olmak istediğimiz.
Birbirinin neşesine kaşlarını çatan bir toplum mu?
Yoksa başkasının mutluluğunu görünce kendi yüzünde de küçük bir tebessüm oluşan bir toplum mu?
Ben cevabın çok zor olduğunu düşünmüyorum.
Bırakalım insanlar gülsün.
Bırakalım çocuklar bağırsın, gençler kahkaha atsın, arkadaşlar sokakta sohbet etsin, insanlar sevincini saklamak zorunda kalmasın.
Çünkü belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey para değil, gösteriş değil, yapay mutluluklar değil…
Birbirimizin gerçek mutluluğuna yeniden tahammül edebilmek.
Ve belki de kendimize şu soruyu sormak:
“Bir insanın mutluluğu beni neden rahatsız ediyor?”
Eğer bu sorunun cevabını gerçekten bulabilirsek, belki de sadece kendimizi değil, birbirimizi de yeniden hatırlamaya başlayacağız.