Nereye sürükleniyoruz?

Siyaset sahnesinin bugünkü hali sıradan bir iktidar mücadelesi olarak okunamaz…

Uşak’tan Antalya’ya uzanan iddialar, parti içi krizler ve ortalığa saçılan belden aşağı söylentiler derin bir gerçeği yüzümüze çarpıyor…

Bu ses aslında bir çığlık gibi…

Türk siyaseti artık tarihin en sığ, en yorucu ve belki de en kısır döngüsünü yaşıyor…

Mesele çoktan hukuki bir adalet arayışı olmaktan çıktı…

Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo toplumsal ahlakın ve kamusal güvenin ağır bir erozyona uğramasıdır…

Diğer tarafta ise bu kaotik tablonun en büyük kazananı gibi görünen Ekrem İmamoğlu var…

Herkesin gözü başka bir skandala çevrilmişken, o adeta üzerine çevrilmiş ışıklardan kurtulmanın rahatlığını yaşıyor…

Hakkında açılan davalara ilgi gösterenlerin bile azaldığı bu dönemde İmamoğlu belki de siyasi hayatının en huzurlu ve en hafiflemiş günlerini geçiriyor olabilir…

Peki bu zehirli iklim Türkiye’yi ve toplumu nereye sürüklüyor?

Yakın gelecekte bizi hangi tehlikeler bekliyor?

Siyaset kurumu ülkenin kronik ekonomik krizleri ile birlikte ortaya çıkan o derin yoksulluğu ve gerçek sorunları konuşma kapasitesini tamamen yitirdi…

Emniyet dosyalarından sızan her biri bir öncesinden ahlaksız olan magazinsel detaylar bizim aklımızı karıştırmaya yetiyor da artıyor bile…

Kişisel krizler ve seviyesiz polemikler her şeyi gölgeliyor…

Bu durum haliyle seçmenin siyasete olan inancını sıfırlıyor…

Toplumun genelinde oluşan hepsi aynı algısı her geçen gün biraz daha güçleniyor…

Güçleniyor, güçleniyor…

Demokrasi bu sığlaşmanın altında eziliyor…

Değişim ve umut iddialarıyla yola çıkan yapılar kısa süre içinde kendi iç krizleri ve skandallarla anılır oldular…

Bu kirli tablo iktidara karşı güçlü ve güvenilir bir alternatif üretilmesini de engelliyor…

Toplumun geniş kesimleri bu durumdan dolayı derin bir siyasi yorgunluk yaşıyor…

Bununla birlikte milletçe yaşadığımız bıkkınlık ve ilgisizlik, bir şekilde belirginleşen siyasi istikrarsızlığı körüklüyor da körüklüyor…

İktidarı eleştirmesi gerekenler, ancak kendi krizlerini yönetmekle vakit harcıyor…

Pardon…

Yönetememekle…

Beceriksizlikle…

Yok hükmündeki tavırları ile…

Yargı kararlarının sürekli tartışıldığı ve belediyelerin ardı arkası kesilmeyen krizlerle kilitlendiği bir ortamdayız…

Hatırlayın…

Kocaeli de bu cenderenin içinde savrulmakta, biliyorsunuz…

Malum, İzmit Belediyesi…

Bakalım oradan daha neler çıkacak. Çünkü ortada bir belirsizlik var. Zira bir tarafta avukatı Hürriyet’in “Beni çıkarmayın” dediğini söylerken, diğer tarafta Asu Kaya, Hürriyet’in yaşadığı sıkıntıları anlatıp Hürriyet’in çıkmak istediği şeklinde anlaşılabilecek sözler sarf ediyor…

Bunların dışında siyasilerin sürekli adli vakalarla anılması devleti ayakta tutan kurumsal gelenekleri de derinden zedeliyor…

Vatandaşın adalet mekanizmasına, yerel yönetimlere ve siyasi partilere olan güveni tükenmiş durumda. Kurumların içini boşaltan bu tehlikeli süreç, gelecekte kurulacak her türlü demokratik dengeyi risk altına sokuyor…

Sürekli yeni halka ilave edilen bu skandallar zinciri, halkın siyasete olan direncini tamamen kırıyor…

Siyaset kurumu ile vatandaş arasındaki bağ tamamen kopma noktasına gelmiş durumda…

Bu durum toplumsal bir umutsuzluk duvarı örüyor…

Alternatif bulamayan kitleler sessizliğe gömülüyor…

Bugün yaşananlar sadece birkaç ismin bireysel hatası değildir…

Karşımızdaki tablo siyasi ahlakın ve toplumsal tahammül sınırlarının tükendiği çok derin bir krizdir…

Siyaseti magazinleştiren, dahası pespayeleştiren ve toplumu bu ucuz tartışmalarla kutuplaştıran dilden acilen vazgeçilmelidir…

Ortaya çıkacak yük tüm ülkenin üzerine çökecektir…