Hangisi hak ediyor!
- Bazen en büyük aklı, deli dediklerimizden öğreniriz… Yaklaşık 50 yıl önce, Samsun’un nezih köylerinden birinde yaşanmış gerçek bir hikâyedir bu… İsimleri değiştirelim
- Hikâyemizin kahramanına Ali diyelim
Bazen en büyük aklı, deli dediklerimizden öğreniriz…
Yaklaşık 50 yıl önce, Samsun’un nezih köylerinden birinde yaşanmış gerçek bir hikâyedir bu…
İsimleri değiştirelim. Hikâyemizin kahramanına Ali diyelim.
Ali, köy halkının biraz farklı gördüğü, kendi hâlinde yaşayan bir insandır. Kimi ona aklını yitirmiş der, kimi köyün delisi…
Sabah erkenden evinden çıkar, köyün sokaklarını dolaşır, bazen bir kapının önünde durur, bazen bir başka evin avlusuna girerdi. Karnını çoğu zaman köyün varlıklı ailelerinden birinin evinde doyururdu. Köylüler de onu tanıdıkları için bir tas çorbayı, bir lokma ekmeği esirgemezlerdi.
Ali’nin ne doğru dürüst bir evi vardı ne de belli bir düzeni…
Günün büyük bölümünü yürüyerek geçirirdi. Sabah başladığı yolculuk akşama kadar sürer, ayaklarına adeta kara sular inerdi. Akşam olduğunda kimin kapısına denk gelirse orada misafir olur, o geceyi o evde geçirirdi.
Bir akşam yine böyle bir yolculuğun ardından bir evin kapısını çaldı. Ev sahibi Ali’yi içeri buyur etti. Sofra kuruldu, yemekler yenildi, biraz sohbet edildi.
Gece ilerlemiş, ev halkı yatmaya hazırlanmıştı.
Misafir odasında yataklar serildi. Evin genç oğlu da Ali ile aynı odada yatacaktı. Karşılıklı divanlara uzanmak üzereyken Ali, birden yastığı aldı ve ayaklarının altına koydu. Başını ise yatağın ayak ucuna uzattı.
Evin oğlu bu manzarayı görünce şaşkınlıkla seslendi:
— Hop Ali! Ne yapıyorsun sen? Yastık baş içindir, ayakların altına konulmaz. İnsan başını yastığa koyar!
Ali ise hiç telaşlanmadı. Yorgun gözlerini evin oğluna çevirdi. Sakin, fakat insanın yüreğine dokunan bir sesle cevap verdi:
— Evladım, bu kafa o yastığı hak etmiyor. Ama bu ayaklar hak ediyor!
Ali, gün boyu yürümekten yorulmuş, belki de sızlayan ayaklarını göstererek konuşmaya başladı:
— Bak evladım… Bu kafa yüzünden bu ayaklar yıllardır yollarda. Bu kafa ne istediyse bu ayaklar onu taşıdı. Bu kafa bazen yanlış düşündü, bu ayaklar yanlış yollara girdi. Bu kafa bir yere gitmek istedi, bu ayaklar hiç itiraz etmeden yürüdü.
Bu kafa yorulmadı belki ama bu ayaklar yoruldu. Bu kafa dinlenmek istediğinde bile bu ayaklar onu taşıdı.
Biraz durdu, derin bir nefes aldı ve sözlerine devam etti:
— Söyle bakalım evladım, bu gece hangisi daha çok yoruldu? Hangisi daha çok çile çekti? Bu yastığı hangisi hak ediyor?
Ve başını yatağın ayak ucuna koyarak gözlerini kapattı.
O gece odada bulunan genç adam belki de hayatının en büyük dersini, köyün delisi diye anılan bir insandan almıştı.
Aradan yarım asır geçmiş. Dünya değişmiş, insanlar değişmiş, hayatın şartları değişmiş. Ama insanın insana yaptığı haksızlıklar pek değişmemiş.
Bugün de nice insanlar vardır; başları hep yukarıdadır, sözleri hep büyüktür, kararları hep kendilerinden çıkar.
Birileri emir verir, birileri gece gündüz çalışır.
Birileri makamda oturur, birileri o makamın yükünü omuzlarında taşır.
Birileri alkışlanır, birileri görünmeden hizmet eder.
İşin en acı tarafı da şudur: Yükü taşıyanların adı çoğu zaman anılmaz, yorulanların hâli sorulmaz, fedakârlık yapanların kıymeti bilinmez.
Oysa hayat dediğimiz şey sadece baş olmak, önde görünmek, söz sahibi olmak değildir.
Bazen bir insanın yıllarca taşıdığı yükü fark edebilmektir insanlık.
Bir ailede anne, yıllarca çocukları için kendi hayatından vazgeçer. Geceleri uyumaz, gündüzleri yorulur. Çocukları büyüsün diye kendi hayallerini erteler. Ama çoğu zaman kimse dönüp ona, “Sen nasılsın, sen yoruldun mu?” diye sormaz.
Bir babanın ömrü çalışmakla geçer. Evine ekmek götürmek için yağmur, kar, soğuk demeden mücadele eder. Çocukları rahat etsin diye kendisi rahat etmez. Yıllar geçer, saçları beyazlar, dizleri tutmaz olur. Ama onun da bir zamanlar hayalleri olduğunu kim hatırlar?
Bir teşkilatta, bir kurumda, bir vakıfta nice isimsiz insanlar vardır. Sabah herkesten önce gelir, gece herkesten sonra gider. Kimsenin görmediği işleri yapar, kimsenin üstlenmek istemediği sorumlulukları omuzlar.
Fakat iş başarıya gelince herkes öne çıkar. İş yük taşımaya gelince çoğu insan ortadan kaybolur.
İşte tam da burada Ali’nin sözü insanın yüreğine dokunuyor:
“Bu kafa o yastığı hak etmiyor. Bu ayaklar hak ediyor.”
Çünkü bazen bir insanın başını taşıyan ayakları, o baştan çok daha fazla bedel öder.
Hayatımız boyunca kaç insanın emeğini görmezden geldik?
Kaç kişinin fedakârlığını sıradan kabul ettik?
Kaç insanın sırtına kendi sorumluluğumuzu yükledik?
Kaç kişinin yorgunluğunu fark etmeden ondan biraz daha fedakârlık bekledik?
Belki de en büyük haksızlık, bir insanın emeğine alışıp onun fedakârlığını artık görev gibi görmektir.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Genel
Yayın: 16 Kasım 2026 14:50 · Kaynak: akasyam.com