Hatay, Atatürk’ün şahsi Meselesiydi

“Hatay benim şahsi meselemdir.” Bu söz, tarihe bırakılmış sıradan bir cümle değil; bir milletin onuruna verilmiş büyük bir sözdür. Mustafa Kemal Atatürk, Hatay meselesini yalnızca siyasi bir mesele olarak görmedi. Hatay'ın tarihî ve millî haklarının korunmasını, Türkiye'nin onur meselesi olarak değerlendirdi.

Bu uğurda gösterdiği kararlılık, hayatının son günlerine kadar sürdü. Sağlığı ağır biçimde bozulmuş olmasına rağmen 1938 yılında Mersin ve Adana'ya geldi. 24 Mayıs'ta Adana'da askerî birlikleri teftiş etti. Bu ziyaretin ardında, Hatay konusunda Türkiye'nin kararlılığını dünyaya gösterme iradesi vardı.

O günlerde bedeni yorgundu ama Hatay davasına olan inancı dimdik ayaktaydı. Atatürk, Hatay'ın ana vatana katıldığını göremeden 10 Kasım 1938'de hayata gözlerini yumdu. Ancak onun açtığı yolda yürüyenler mücadeleyi tamamladı.

Hatay, 29 Haziran 1939'da Türkiye'ye katılma kararını aldı ve 23 Temmuz 1939'da ana vatana katıldı. Bugün Hatay'ın sokaklarında, dağlarında, denizinde ve insanlarının yüreğinde yalnızca bir şehrin değil, büyük bir mücadelenin izleri vardır.

Hataylı olmak, bu tarihe sahip çıkmayı da gerektirir. Çünkü bazı emanetler yalnızca korunmaz; bilinçle, vefayla ve onurla yaşatılır. Atatürk'ün şahsi meselesi dediği Hatay, bugün bizim ortak tarihimiz, millî gururumuz ve gelecek kuşaklara bırakacağımız en kıymetli emanetlerimizden biridir.

Bir liderin son nefesine kadar vazgeçmediği bir davayı, bir milletin hafızası asla unutmamalıdır.