Başlığını Okuyucudan Bekleyen Notlar

– Başkasının Yangınında Alınan Pozisyonlar Üzerine –
Hayat, sadece seninle başlayıp sende biten bir hikâye değildir. Sayfalarında başkalarına da yer açtığın, bir başkasının hayatına dokunduğun an, yaşamın asıl anlamını okumaya başlarsın. Zira insan, insana hem devadır hem de duadır.
Karakter; başkasının yangınına uzaktan bakmakla değil, o yangının sızısını kendi yüreğinde hissedip müdahil olmakla başlar. Başka bir ifadeyle karakter, yalnızca duruşta değil, uygulamada kendini gösterir.
İnsan insana dokunuyorsa insandır. İnsan insanın yükünü alıyorsa insandır. Dara düşenin elinden tutuyor, Canhıraş bir gayretle imdadına koşuyorsa insandır.
Başkasının yanağından süzülen yaşı silen eller, aslında kendi fırtınası için şefkatten bir mendil dokur. Yabancı bir karanlığa küçük bir mum bırakan insanın da gün gelir, kendi ömrünün tavanına yıldızlardan örülmüş bir avize asılır.
Gazze imtihanıdır müminin, Gazzeli kardeşidir müminin. Gazze ateşler içindeyken, Uykusu kaçmalıdır müminin.
Değil mi ki Gazze ateşler içindeyken insanın uykusu kaçmıyorsa ne imtihanın farkındadır ne de müminin müminle kardeşliğinin... Fakat mesele yalnızca uzak coğrafyalardaki acılar değildir. Varlık da başlı başına bir imtihandır.
Varlık imtihanıdır müminin, Komşusu yakınıdır müminin. Komşu sıkıntılar içindeyken, İyilik nöbeti başlar müminin.
Yanı başındaki feryada kulak tıkayan insan, sahip olduklarının şükrünü nasıl eda edebilir? Komşusu darda olan birinin varlığı, paylaşılmadığında servetten ziyade sırtında taşıdığı ağır bir külfete dönüşür.
Nihayetinde karakter; insanın konfor alanında verdiği sözlerde değil, başkasının yangınında aldığı pozisyonda gizlidir. İster yanı başındaki komşun olsun ister coğrafyalar ötesindeki din kardeşin ve isterse farklı inançlara sahip bir yabancı... Bir dertle sınanan her can; aslında senin insanlığının da imanının da imtihanıdır. Karakterin en büyük sınavı ise bu imtihanı bir izleyici olarak seyretmek değil, acıya şahit olduğunda sorumluluk almaktır.
Her mevsimi bir yaş saysaydık, kim bilir şimdi kaç yaşındaydık? Oysa aslolan yaş almak değil, ömrü dolu dolu yaşamak... Değil mi ki ömür dediğin rakamlardan ibaret değildir; yaşa takılmadan hakkı, adaleti, erdemi ve fazileti savunmaktır asıl hayat.
Geçiyoruz iki kapılı bir handan; topluyoruz her şeyi heyecanla cihandan. Oysa insan kendini kandırıyor. Hiçbir şeyi yanında götüremeden, hüzünle ayrılıyor dünyadan. Çünkü dünya gurbet, insan garip; yollar netameli, Allah’tan başka yok sahip.
Küçük not: Pas geçilen her iyilik fırsatı, insanın zihninde bir gün “keşke” diye zonklar.