Kutsal emanetin nişanesi şehitler ve gazilik

Toprak parçasını "emlak" olmaktan çıkarıp "vatan" kılan sır, üzerine dökülen kan ve o uğurda feda edilen bedenlerdir. İslam inancında vatan müdafaası, siyasi bir manevra veya sıradan bir askerî görev değil; doğrudan doğruya inancın, namusun ve mukaddesatın savunulmasıdır. Bir insanın, kendi canından, uzvundan vazgeçerek kendini siper etmesi, ancak şehitlik ve gazilik (yaşayan şehitlik) idealiyle açıklanabilir.
Yüce Allah, Kur'an-ı Kerim'de bu muazzam fedakârlığı sıradan bir eylem değil, bir "sözleşme" olarak tanımlar:
"Müminler içinde Allah’a verdikleri söze sadık kalan nice yiğitler vardır. Onlardan kimi sözünü yerine getirip (o yolda) canını vermiştir (şehit olmuştur), kimi de (şehitliği/gaziliği) beklemektedir. Onlar hiçbir şekilde sözlerini değiştirmemişlerdir." (Ahzâb, 23).
Bu ayetin ışığında, gazilerimiz sırasını savmamış, sözünden dönmemiş, şehitlik makamını bedenlerinde taşıyan yiğitlerdir. Allah Resulü (s.a.s), vatan savunmasında yara almanın ahiretteki değerini şu sarsıcı müjdeyle haber verir:
"Allah yolunda yaralanan bir kimse, kıyamet gününde yarasından kan akarak gelir. Rengi kan rengi, kokusu ise misk kokusudur." (Buhârî, Cihâd, 10).
İslam tarihinde gaziliğin en sarsıcı örneklerinden biri Uhud Savaşı'nda yaşanmıştır. İslam ordusu dağıldığında, Efendimiz'in (s.a.s) etrafında etten bir duvar ören, ona gelen okları elleriyle tutan Hz. Talha b. Ubeydullah (r.a), o gün vücudundan yetmişten fazla kılıç, mızrak ve ok yarası almış, bir kolu tamamen çolak kalmıştır. Savaş sonrası Allah Resulü (s.a.s) ona bakarak o meşhur unvanı verir:
"Yeryüzünde yürüyen bir şehit görmek isteyen, Talha b. Ubeydullah’a baksın!" (Tirmizî, Menâkıb, 21).
Bu şuur, Asr-ı Saadet'ten Anadolu'ya aynen taşınmıştır. Plevne'de Gazi Osman Paşa'nın, Çanakkale'de kolunu kaybeden o isimsiz kahramanın duruşu aynı fıtrattan beslenir. Çanakkale'den köyüne kolsuz dönen ve kendisine "Yarım adam" diyenlere, "Ben kolumu bu toprağa ektim. Allah'ın izniyle ahirette ondan tam bir beden biçeceğim" diyen o ağırbaşlı köylü, gazilik felsefesinin en somut özetidir.
Kurtuluş Savaşı'nda, mermisi bitince süngüsüyle düşmanın üzerine yürüyen ecdadın, 15 Temmuz gecesi tankların önüne yatan milletimizin ruhunda hep bu "yaşayan şehitlik" sevdası vardır.
Milli Şairimiz Mehmet Akif Ersoy, şehitlik ve gazilik şuurunu, toprağın sıradan bir kum yığını olmadığını hatırlatarak şu muazzam dizelerle kalbimize kazır:
Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır, atanı:
Verme, dünyâları alsan da, bu cennet vatanı.
Bugün, nesiller arası uçurumun derinleştiği bu dijital çağda; savaşları bilgisayar oyunlarındaki gibi "canı bitince yeniden doğulan" bir kurgu sanan gençlerimize, bu toprakların bedelinin nasıl ödendiğini anlatmak zorundayız. Bir gaziyi gördüğümüzde, onun eksik uzvunun, bizim bu topraklarda rahatça çayımızı içebilmemizin, ailemizle huzurla gezebilmemizin faturası olduğunu tefekkür etmeliyiz. O fatura bizim adımıza ödenmiştir.
Onların bu fedakârlığını sadece bazı resmi günlerde değil, her nefesimizde şükranla anmalı; emanetlerine işimizi en iyi yaparak, bu vatanı ilimle, ahlakla yücelterek sahip çıkmalıyız.
Yeni yetişen zihinlere vatan sevgisi sadece ders kitaplarındaki teorik metinlerle aşılanamaz. Muharip gazilerimizle, onların bizzat tanıklık ettiği fedakârlık hikâyeleriyle yüz yüze temas kurdurularak gençlerimizin de bu fedakârlığın fiziki bedeline şahit olmaları sağlanmalıdır.
Gazilik ve şehitlik, gökten zembille inip verilen bir unvan değil, bir ahlak ve mücadele biçimidir. Onlar sözlerini tuttular ve bedeli ödediler. Şimdi asıl sınav, bizim o emanete nasıl sahip çıkacağımızdır. Rabbim bu toprakları bedelsiz sanan gafletten bizleri muhafaza eylesin; hayatta olan gazilerimize sıhhat, vefat edenlere ve tüm şehitlerimize rahmet eylesin.