Tramvay durağındaki Roman kızın insanlık dersi

Neyse ki bazen hiç beklemediğimiz bir anda, hiç tanımadığımız bir yürek çıkıyor karşımıza da bize, "İnsanlık henüz ölmemiş" dedirtiyor.

Önceki gün, İzmit Perşembe Pazarı’nın o her zamanki hareketliliği içinde mutfak alışverişimi tamamladım. Torbalar her zamankinden biraz daha ağır, pazarın yorgunluğu da cabası... Eve dönmek üzere tramvaya binmek için durağa yöneldim. Karşı tarafa geçeceğim ama elimdeki yükler o kadar ağır ki, adımlarım geri geri gidiyor.

Tam o sırada, orada oturan gencecik bir Roman kızı gördü beni. Benim zorlandığımı, o torbaların ağırlığı altında ezildiğimi fark ettiği an, bir saniye bile tereddüt etmedi. Hemen oturduğu yerden fırlayıp koşarak yanıma geldi.

O kadar içten, o kadar candan bir ses tonuyla:

"Ver babacığım elindekini," dedi.

Daha ben ne olduğunu anlayamadan, elimdeki ağır torbayı sevgiyle çekip aldı. Basamakları, yokuşu o gençliğin verdiği enerjiyle bir çırpıda çıkıp yükümü yukarıya taşıdı.

Yüzümde bir tebessüm, kalbimde bir mahcubiyetle:

"Sağ olasın kızım, çok zahmet ettin," diyebildim.

Verdiği cevap ise duraktaki herkesin, hepimizin kulağına küpe olacak cinstendi:

"Babacığım," dedi, "Ben ihtiyarlara, büyüklere yardım etmeyi çok severim. Ah elimde olsa da, gücüm yetse de herkese yardım edebilsem..."

Gözlerim doldu. O gencecik kızın göğsüne sığdırdığı o kocaman, o hesapsız kitapsız merhamet beni çok duygulandırdı.

Bizler her gün köşelerimizde büyük büyük meseleleri tartışa duralım; hayatın asıl büyük meselesini, yani merhameti, paylaşmayı ve karşılıksız iyilik yapmayı o güzel yürekli Roman kızı tek bir hamlede özetleyivermişti.

Dünyayı işte bu temiz, bu kirlenmemiş yürekler kurtaracak.

Sağ olasın güzel kızım, var olasın... Sayende dün İzmit’te sadece pazar torbalarım hafiflemedi; geleceğe, insana ve bu toprakların hiç bitmeyecek olan o kadim "mahalle kültürüne" olan inancım da katbekat arttı.