Gazze’nin Gözyaşları

Dünyanın en kısa ve en hüzünlü hikâyesini yazdım Gazze’ye bakıp: “Gazze’de çocukların sadece yaşı büyüyor, bedenleri değil!” Bir deri bir kemik… Bir deri de değil, bir kemik… Abartısız…

Açlıkları büyüyor. Dermansızlıkları… Halsizlikleri…Yoklukları… Hastalıkları… Zaafları… Zaafiyetleri…

Çadırlar su içinde yüzüyor. Açlıkla birlikte açıkta kalmak da kaderleri… Gözyaşlarıyla birlikte üst başları ve yatıp kalktıkları yerler de ıslak…Hangi mendil silecek gözyaşlarını ve kurutacak ıslanan bedenlerini?

İlaçlarını içmeleri için doktorlar yazamıyor kutuların üstüne “tok karnına” diye. Çünkü yiyecek bir şey yok. İçecek bir damla su… Tutacak bir el… Yağmur baskınında su içinde kalan çadırlarda susuzlar.

Yiyin efendiler, yiyin lütfen. Utanmadan, sıkılmadan… Kızarmadan, bozarmadan! Tevfik Fikret gibi haykıralım:“Yiyin efendiler, yiyin; bu hân-ı iştihâ sizin, Doyunca, tıksırınca, çatlayıncaya kadar yiyin!”

Ah Gazze! Tabaklarında açlık kaynar, taslarına yokluk dolar. Bir çocuk doktoru, “Elimizden geleni yapsak da bazı çocukları açlıktan ölmekten kurtaramıyoruz,” diye feryat eder.

Bir yanda bombalar, diğer yanda açlık, ıslaklık ve yokluk! Arada kalan çocuklar. Kurumuş dala dönen. Açlıktan kırılan… Üşüyen…

Açlık, imtihanıdır insanlığın. Utancıdır. Ayıbıdır. Çocuklar ise bu utancın en acı kaybıdır.

Ey akvam-ı beşer! Senindir bu eser! Övün. Ey mülk-i İslam! Senindir bu eser! Dövün.

Günlerce, haftalarca tedavi bekleyen çocuklar…Hastaneye gidecek imkânları yok. Hastaneye yetişen bebeklerin çoğu da ölmek üzere…Şırınga ile süt tozu veriliyor. Şırınga ile insanlığın ar damarı çekiliyor.

Çatlamış olan ar damarı… İnsanlık akıyor o damardan oluk oluk… Tenler soluk… Canlar boğuk. Onları bu hâle sokanlar kafadan tozuk…

İnsanlık ölüyor. Gömülen, açlıktan ölen çocuklar değildir. İnsanlıktır. Şandır, şereftir yerle bir olan.

Dünya saltanatı bir çocuğun canından daha üstün değildir. Dünyanın petrolü bir çocuğun gözyaşından daha kıymetli değildir.

Ağla ey ehl-i İslam! Hâline ağla, ahvaline ağla! Ölen sivillerdir Gazze’de, İsrail’in bombalarıyla.

Çocuklardır aç bırakılan, savaşın ve insani yardıma erişimin engellenmesinin yol açtığı yoklukla… Silahların gölgesinde çocuklar ölüyor. Dünya seyrediyor.

Bir çocuğun açlıktan ölmesine engel olamayan insanlığın, medeniyetle övünmeye ne hakkı var? Budur ölümden daha acı olan. Budur asıl insanlıktan men olan.