İmtihan Dünyası
- Bu dünyaya gelen herkes bir şeylerle sınanır, deriz
- İman varsa imtihan da var imkân da var, deriz
Dünya, bir imtihan meydanı, deriz.
Bu dünyaya gelen herkes bir şeylerle sınanır, deriz.
İman varsa imtihan da var imkân da var, deriz.
Ayağa değmedik taş olmaz, başa gelmedik iş olmaz, deriz.
Evlatla oğulla kızla canla cananla imtihan zor, deriz.
Bu dünyada en çok neyi seviyorsak imtihan oradan gelir, deriz.
Varlıkla yoklukla konforla nefisle eş dost konu komşu akraba ile imtihan zordur, deriz.
Deriz demesine de başımıza gelince bize misafir olan ve getirisi çok büyük olan bu imtihanları hakkıyla vermek için çoğu zaman mücadeleyi, takdire rızayı, sabrı, şükrü, tevekkülü unutur; denizin içine atılmış yüzme bilmeyen bir insanın durumu gibi çırpınır dururuz ve çoğu zaman da imtihan denizinde boğuluruz.
Konfor, rahatlık, dinginlik, sağlık, bolluk denizinde yüzmek kolay; ama yokluk, çile, hastalık, huzursuzluk, geçimsizlik, işsizlik, iflas, deprem vb. musibetlerin fırtınalı denizinde yüzmek zordur.
Acz ve fakr derelerinde yuvarlanan biz insanoğlu imtihanlar karşısında teslimiyeti unutur, taşar ve şaşarız.
Bir zorlu, büyük bir imtihan karşısında kendimize dönmek, kendimizle yüzleşmek yerine çoğu zaman insanları ve yaratıcıyı suçlar, haddimizi aşarız.
Beni mi buldun, deriz.
Namazlarımı da geçirmiyordum, deriz.
Kimsenin ocağını da söndürmemiştim, deriz.
Umre ve hac görevimi de yapmıştım, deriz.
Şöyle iyi bir kuldum böyle iyi bir kuldum, deriz.
Bu başıma gelenlerin biricik sorumlusu o meymenetsizdi, deriz.
Başımıza gelen Hak’tan, daha iyi bir insan, kul olmamız için gelmiştir ama biz insanları suçlar dururuz bir ömür. Ne kendimizi görürüz ne Rabbimizi, gördüğümüz sadece insan.
Ayaşlı Muallim Şâkir, bize bu noktada yardımcı olur.
Ne kahrı dest-i âdâdan, ne lûtfu âşinâdan bil,
Umûrun Hakk’a tefvîz et, Cenâb-ı Kibriyâ’dan bil.
(Başına gelen sıkıntıları, eziyetleri, kötülükleri veya düşmanlıkları sadece düşmanlarından bilme, onların yaptıklarından ibaret sayma. Yaşadığın güzellikleri, iyilikleri ve lütufları da sadece dostlarından, tanıdıklarından bilme.
Tüm işlerini, hayatını ve olan biteni Allah'a havale et ona bırak. Gösterilen her türlü kahrı da lütfu da ulu ve yüce olan Allah'tan bil; asıl iradenin ve sebebin O (cc) olduğunu hatırında tut.)
İmtihan denince İsrail oğullarından kel, kör ve abraş (ala tenli) üç arkadaşın başından geçen ibretlik hadiseyi hatırlayalım.
Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivayet edildiğine göre kendisi, Nebî sallallahu aleyhi ve sellem’in şöyle buyurduğunu işitmiştir:
“İsrâil oğulları arasında biri ala tenli (abraş), biri kel, biri de kör üç kişi vardı. Allah Teâlâ onları sınamak istedi ve kendilerine bir melek gönderdi.
Melek ala tenliye geldi:
En çok istediğin şey nedir? dedi. Ala tenli:
Güzel (bir) renk, güzel (bir) ten ve insanların iğrendiği şu halin benden giderilmesi, dedi. Melek onu sıvazladı ve ala tenlilik gitti, rengi güzelleşti. Melek bu defa:
En çok sahip olmak istediğin mal nedir? dedi. Adam:
Deve (yahut da sığır)dır, dedi. Ona on aylık gebe bir deve verildi. Melek:
Allah sana bu deveyi bereketli kılsın! diye dua etti.
Sonra kele gelerek:
En çok istediğin şey nedir? dedi. Kel:
Güzel (bir) saç ve insanları benden uzaklaştıran şu kelliğin giderilmesi dedi. Melek onu sıvazladı, kelliği kayboldu. Kendisine gür ve güzel (bir) saç verildi. Melek sordu:
En çok sahip olmak istediğin mal nedir? Adam:
Sığır… dedi. Ona da gebe bir inek verildi. Melek:
Allah sana bunu bereketli kılsın! diye dua ettikten sonra körün yanına geldi ve:
En çok istediğin şey nedir? dedi. Kör:
Allah’ın gözlerimi iade etmesini ve insanları görmeyi çok istiyorum, dedi. Melek (onun gözlerini) sıvazladı. Allah onun gözlerini iade etti. Bu defa Melek:
En çok sahip olmak istediğin şey nedir? dedi. O da:
Koyun… dedi. Bunun üzerine ona döl veren bir gebe koyun verildi.
Deve ve sığır yavruladı, koyun kuzuladı. Neticede birinin vadi dolusu develeri, diğerinin vadi dolusu sığırı, ötekinin de bir vadi dolusu koyun sürüsü oldu.
Daha sonra melek ala tenliye, eski kılığında geldi ve:
Fakirim, yoluma devam edecek imkânım yok. Gitmek istediğim yere önce Allah sonra senin yardımın sâyesinde ulaşabilirim. Rengini ve cildini güzelleştiren Allah aşkına senden yolculuğumu tamamlayabileceğim bir deve istiyorum, dedi.
Adam:
Mal verilecek yer çoook, dedi. Melek:
Ben seni tanıyor gibiyim. Sen insanların kendisinden iğrendikleri, fakirken Allah’ın zengin ettiği abraş değil misin? dedi. Adam:
Bana bu mal atalarımdan miras kaldı, dedi. Melek:
Eğer yalan söylüyorsan, Allah seni eski haline çevirsin, dedi.
Sonra melek, eski kılığına girip kelin yanına geldi. Ona da abraşa söylediklerini söyledi. Kel de abraş gibi cevap verdi. Melek ona da:
Yalan söylüyorsan, Allah seni eski haline çevirsin! dedi.
Körün kılığına girip bu defa da onun yanına gitti ve:
Fakir ve yolcuyum. Yoluma devam edecek imkânım kalmadı. Bugün önce Allah’ın sonra senin sâyende yoluma devam edebileceğim. Sana gözlerini geri veren Allah aşkına senden bir koyun istiyorum ki, onunla yoluma devam edebileyim, dedi. Bunun üzerine (eski) kör:
Ben gerçekten kördüm. Allah gözlerimi iade etti. İstediğini al, istediğini bırak. Allah’a yemin ederim ki, bugün alacağın hiçbir şeyde sana zorluk çıkarmayacağım, dedi. Melek:
Malın senin olsun. Bu sizin için bir imtihandı. Allah senden razı oldu, arkadaşlarına gazap etti, cevabını verdi (ve oradan ayrıldı). Buhârî, Enbiyâ 51; Müslim, Zühd 10
Ala tenli (abraş) geçmişteki sıkıntılı günlerini, malın bir imtihan olduğunu unuttu ve imtihanı kaybetti.
Kel geçmişteki sıkıntılı günlerini, malın bir imtihan olduğunu unuttu ve imtihanı kaybetti.
Kör geçmişteki sıkıntılı günlerini, malın bir imtihan oldu unutmadı ve imtihanı kazandı.
Dünya bir imtihan yeri, cehennem adam beklediği gibi cennet de adam bekliyor. Belki de cennet, imtihanını hakkıyla verebilenlere verilen bir hediye bir ihsan.
Mağarada kalan üç kişinin duası aklıma gelir imtihanlar kendisini göstermeye başladığında. Acaba vesile edip dua edebileceğim bir amelim var mı diye.
İsrâîloğulları arasında salih insanlar da vardı. Nitekim bir hadîs-i şerîfte Rasûlullâh -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz, bunların üçünden şöyle bahsetmektedir:
“Sizden evvel geçenlerden üç kişi yola çıktılar. Geceyi geçirmek için bir mağaraya girdiler. Derken dağdan bir taş yuvarlandı ve mağaranın ağzını kapattı.
Bunun üzerine şöyle dediler:
“–İyi amellerimizle dua etmekten başka bizi buradan hiçbir şey kurtaramaz!”
İçlerinden birisi şöyle dua etti:
“–Allah’ım! Benim çok ihtiyar annem ve babam vardı. Onlardan evvel ne çocuklarıma ne de hayvanlara bir şey içirmezdim. Günün birinde odun toplamak için uzaklara gitmiştim. Onlar uyuyuncaya kadar dönemedim. Akşam yemeklerini hazırladım; fakat onları uyumuş buldum.
Onları uyandırmayı ve onlardan evvel ailece süt içmeyi hoş görmedim. Çanak elimde olduğu hâlde onların uyanmalarını bekledim. Nihâyet gün ağarmaya başladı. Çocuklar ayaklarımın altında açlıktan ağlıyorlardı. Derken, annem ve babam uyandılar ve sütlerini içtiler.
Allah’ım! Eğer bu işi Sen’in rızan için yapmışsam, bu taştan çektiğimiz belâyı bizden uzaklaştır!”
Bunun üzerine taş bir parça açıldı, lâkin çıkılacak gibi değildi.
İkincisi şöyle yalvardı:
“–İlâhî! Amcamın bir kızı vardı ki, onu herkesten ziyade seviyordum. (Bir rivayete göre: Bir erkek, bir kadını ne kadar sevebilirse, ben de o kadar seviyordum.) Onunla beraber olmak istedim. Lâkin teklifimi kabul etmedi.
Birkaç sene sonra bir kıtlığa uğrayınca bana başvurdu. Kendisini bana teslim etmesi şartıyla ona yüz dirhem vereceğimi söyledim. (Çaresiz) kabul etti. Bu surette fırsat elverince, (kendisine el uzatacağım sırada o):
«–Allah’tan kork da haksız olarak mührümü bozma!» dedi.
Ben de (Allah’tan korkarak) bu çok sevdiğim kadından (o bana teslim olmak zorunda kaldığı hâlde) uzaklaştım. Verdiğim paraları da ona hibe ettim.
Allah’ım! Eğer bu işi sırf Sen’in rızanı kazanmak için yapmış isem, içinde bulunduğumuz belâyı üzerimizden gider!”
Mağaranın kapısı bir parça daha açıldı, (ancak) yine çıkılabilecek derecede değildi.
Üçüncü şahıs da şöyle duâ etti:
“–Allah’ım! Ücretle birkaç amele tuttum ve ücretlerini verdim. Lâkin biri ücretini almadan bıraktı gitti. Onun ücretini ürettim. Onun hesabına mal çoğaldı. Bir müddet sonra o adam yanıma gelerek:
«–Ücretimi ver!» dedi.
Ben de:
«–Şu gördüğün deve, öküz, koyun vs. senin ücretinden üremiştir, al hepsini götür!» dedim.
O da:
«–Ey Allah’ın kulu! Benimle alay etme!» dedi.
«–Seninle alay etmiyorum, hakikati söylüyorum.» dedim.
Bunun üzerine malları aldı ve hepsini sürüp götürdü. Hiçbir şey bırakmadı.
İlâhî! Eğer bunu Sen’in rızan için yapmışsam, içinde bulunduğumuz belâyı üzerimizden defet!”
(Nihâyet) taş, mağaranın ağzından kaydı, onlar da mağaradan çıkarak yollarına devam ettiler. (Buhârî, Büyû, 98; İcâre, 12; Müslim, Zikir, 100)
Madem bu dünyada imtihanlardan kurtuluşumuz yok, torpil ve yaş sınırı yok hiç kimseye. Makam ve konumu ne olursa olsun herkes imtihandan geçecek bu dünyada. O zaman imtihanlarla karşı karşıya kaldığımızda mağaradakiler gibi zor duruma düştüğümüzde vesile edebileceğimiz iyiliklerimizi, güzelliklerimizi, amellerimizi çoğaltmak.
Gönlümüzün hoş olduğu günlerde, işler rayında giderken bu dünya toprağına Rabbimizin hoşnutluğunu kazanacak öyle güzel tohumlar saçmalıyız ki, Rabbimizde zor günlerimizde bizi unutmasın, bizleri görsün, sesimizi işitsin, feryadımızı duysun bize merhamet etsin.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Ekonomi
Yayın: 18 Kasım 2026 12:58 · Kaynak: karamandan.com