KIBRIS'TA BİR ÇANAKKALELİ OLMAK: Bir yanım memleket, bir yanım yarım kalmış bir ömür
- İnsan bazen iki memleket arasında değil, iki ayrı zamanın arasında kalıyor
- Bir yanı doğduğu topraklara dönmek isterken, diğer yanı alıştığı hayatı bırakmaya kıyamıyor; geriye ise kimsenin görmediği derin bir hasret kalıyormuş
İnsan bazen iki memleket arasında değil, iki ayrı zamanın arasında kalıyor. Bir yanı doğduğu topraklara dönmek isterken, diğer yanı alıştığı hayatı bırakmaya kıyamıyor; geriye ise kimsenin görmediği derin bir hasret kalıyormuş...
SÖZÜN ÖZÜ | Konuşulmayanı konuşmak, hissedileni yazmak…
İnsan bazen çok uzaklara gitmek ister.
Kimsenin kendisini tanımadığı bir yere.
Hiçbir hatıranın kapısını çalmadığı, hiçbir sesin geçmişi hatırlatmadığı yerlere.
Sonra anlar ki insan nereye giderse gitsin, kendisini de yanında götürüyor.
Anılarını, özlemlerini, yarım kalan cümlelerini…
Ve en çok da memleketini.
Benim hikâyem biraz böyle.
Bir yanım Çanakkale. Bir yanım Kıbrıs.
Bir yanım çocukluğumun sokaklarında kalmış. Diğer yanım Akdeniz'in kıyısında yeni bir hayat kurmaya çalışıyor.
İki ayrı deniz. İki ayrı gökyüzü. İki ayrı hayat.
Ama tek bir yürek.
Ve o yürek bazen iki memlekete de yetemiyor.
İnsan en çok neyi özler? Çanakkale'yi düşündüğümde aklıma önce deniz geliyor.
Sonra fırtınamsı rüzgarı.
Sonra da artık eskisi gibi olmayan sokaklar.
Belki de değişen sokaklar değildir.
Belki değişen benim.
Çünkü insan uzak kaldığı memleketi hep bıraktığı gibi hatırlıyor. Aynı evler, aynı insanlar, aynı sesler…
Oysa zaman kimseyi beklemiyor.
Bir gün dönüyorsun. Çocukluğunun geçtiği sokaktan yürüyorsun. Her şey tanıdık geliyor ama bir şeyler eksik.
Bir kapı kapanmış. Bir dükkan değişmiş. Bir tanıdık artık yok.
Ve o an anlıyorsun.
Zaman hiç ummadığın kadar hızlı ve acımasızca akıyor…
İnsan bazen memleketini değil, o memlekette bıraktığı kendisini özlüyor. Gençliğini özlüyor.
Bir daha asla yaşanmayacak günleri (!)
Sesini artık duyamayacağı insanları.
En çok da hiçbir şeyin bitmeyeceğini sandığı o eski zamanları.
Kıbrıs'ta güneş başka doğuyor, hüzün başka çöküyorKıbrıs güzel bir ada.
Güneşi sıcak.
İnsanları samimi.
Denizi içinizi açıyor.
Burada dostluklar kurdum.
Yeni sokaklar öğrendim.
Yeni alışkanlıklar edindim.
Bir zamanlar yabancısı olduğum yerler artık hayatımın bir parçası.
Ama insanın alışması, özleminin bittiği anlamına gelmiyor.
Bazen kalabalık bir masada otururken bile kendimi uzaklarda buluyorum.
Herkes konuşuyor…
Gülüyor…
Hayat bütün hızıyla devam ediyor.
Ben ise bir an susuyorum…
Çünkü bir kelime, bir türkü, bazen de rüzgarın yönü beni yıllar öncesine götürüyor.
Çanakkale'ye…
Orada bıraktığım bir güne.
Bir yüze.
Bir sese.
Bir vedaya.
Kimse fark etmiyor.
Zaten insanın en derin yalnızlığı da böyle başlıyor…
Etrafında insanlar varken, içinde kimsenin ulaşamadığı bir boşluk taşıyorsun.
Bazen insan yaşadığı zamandan kaybolmak istiyorSonbaharı bu yüzden seviyorum.
Yaprakların dallarından ayrılışında kendimden bir şeyler buluyorum.
Rüzgar esiyor.
Sararmış yapraklar savruluyor.
Deniz biraz daha sessizleşiyor.
İnsan da kendi içine çekiliyor.
Bazen sahilde uzun uzun yürümek istiyorum.
Hiç konuşmadan.
Hiçbir yere yetişmeden.
Hatta mümkün olsa zamanı oracıkta durdurmak istiyorum.
Dursun işte zaman.
Bir günlüğüne değil.
Birkaç dakika bile yeter.
Çocukluğumun bir sabahına dönmek istiyorum.
Eski bir kapıyı yeniden açmak.
Hiç kaybetmeyeceğimi sandığım insanların yanında oturmak.
Bir çay içmek.
Hiçbir şey konuşmadan.
Sonra o anın içinde kalmak…
Çünkü insan büyüdükçe şunu öğreniyor: Bazı şeyler geri gelmiyor.
Ne kadar istersen iste.
Ne kadar beklersen bekle.
Zaman yalnızca ileri gidiyor.
Biz ise bazen bütün gücümüzle geçmişe tutunuyoruz.
Belki de bu yüzden insan zamanın içinde kaybolmak istiyor.
Yok olmak için değil.
Bir zamanlar mutlu olduğu o küçücük ana yeniden dokunabilmek için.
Çanakkale yalnızca doğduğum şehir değilÇanakkale benim için bir adres değil.
Bir kimlik.
Bir hatıra.
Bir duruş.
Bu toprakların tarihi, insanın omuzlarına görünmeyen bir sorumluluk bırakıyor.
1915'in fedakarlığı, kayıpları, cesareti ve acıları bu şehrin hafızasında yaşıyor.
Belki de Çanakkaleli olmak biraz da bu yüzden farklı.
Çünkü burada geçmiş yalnızca kitaplarda değil. Toprakta, denizde, rüzgarda.
Bazen bir şehitliğin sessizliğinde. Bazen Boğaz'dan geçen bir geminin ardından bakakalmak.
Ve insan böyle bir memleketten uzaklaşınca yalnızca evini geride bırakmıyor.
Kendisini var eden hikayenin bir bölümünü de orada bırakıyor.
Kıbrıs'ta yaşarken bunu daha iyi anlıyorum.
İki adanın, iki coğrafyanın, iki ayrı tarihin arasında ortak bir duygu var.
Hasret.
Bekleyiş.
Ayrılık.
Ve her şeye rağmen hayata devam etme gücü.
İki memleketi sevmek, iki ayrı hasret taşımakmışEskiden insanın yalnızca bir memleketi olabileceğini düşünürdüm.
Şimdi öyle düşünmüyorum.
Çünkü Kıbrıs da hayatıma dokundu.
Burada sevdiğim insanlar var. Biriktirdiğim anılar var. Ayrılmaya kıyamayacağım yerler var.
Ama tuhaf olan şu:
Kıbrıs'tayken Çanakkale gözümde tütüyor.
Çanakkale'ye gittiğimde ise bir süre sonra Kıbrıs'ı düşünmeye başlıyorum.
Sanki kalbimin bir parçası hep başka bir yerde kalıyor.
Nereye gidersem gideyim, bir yanım eksik.
İnsan iki memleketi de sevince mutluluğu ikiye katlanır sanıyor.
Oysa bazen hasreti ikiye katlanıyor.
Bir yerde yaşarken diğerine geç kalıyorsun.
Birine kavuşurken ötekinden uzaklaşıyorsun.
Ve yıllar geçtikçe fark ediyorsun ki mesele artık nerede yaşadığın değil.
Mesele, geçen zamanın senden neleri alıp götürdüğü.
Keşkelerin…
En ağır yalnızlık, anlatamadığın hasrettirBazen birileri soruyor:
"Alıştın mı Kıbrıs'a?"
Gülümsüyorum.
"Alıştım" diyorum.
Doğru da söylüyorum.
Ama alışmak başka, eksilmemek başka.
İnsan yeni bir hayata alışabiliyor. Yeni dostluklara, yeni sokaklara, yeni sabahlara…
Fakat içinde bazı kapılar hep açık kalıyor.
O kapılardan bazen çocukluğu giriyor.
Bazen gençliği.
Bazen yıllar içinde kırıp döktüğü anlar.
Bazen yapmaktan utanıyormuş gibileri.
Bazen de bir daha göremeyeceği insanların hatırası.
İşte o zaman insanın gözleri doluyor.
Durup dururken.
Kimseye anlatamadığı bir hüzün çöküyor göğüs kafesinin orta yerine.
Çünkü bazı özlemlerin tarifi yok.
Bir şehri özlediğini söylüyorsun ama aslında yaptıklarınla ve yapamadıklarınla hızla akıp giden bir ömrü özlüyorsun.
Bir insanı hatırlıyorsun ama onunla birlikte yaşadığın yılları da arıyorsun.
Ve bazen bütün bunları anlatmak yerine susmayı seçiyorsun.
Çünkü bazı duygular konuşuldukça hafiflemiyor.
Daha da derinleşiyor.
İşte bu yüzden arada sırada kendime “cesur ol Nilay” diyorum.
“Cesur Ol…”
Belki de insan en çok geçmişte kalan kendisine geç kalıyorYıllar insana çok şey öğretiyor.
Sabretmeyi.
Vazgeçmeyi.
Bazı ayrılıkların dönüşü olmadığını.
Ve her kavuşmanın bir gün yeniden vedaya dönüşebileceğini.
Artık biliyorum.
Ne Çanakkale bıraktığım Çanakkale.
Ne ben yola çıktığım günkü insanım.
Kıbrıs ilk geldiğim günkü ada değil gözümde.
Burada da zaman geçti.
Burada da hayat yaşandı.
Burada da güzel günler, zor günler, sevinçler ve kırgınlıklar birikti.
Umutsuzluklarım oldu.
Şimdi geriye dönüp baktığımda iki ayrı yerde geçen tek bir hayat görüyorum.
Bazen o hayatın içinde kendimi arıyorum.
Hangi sokakta kaldım?
Hangi vedada biraz eksildim?
Hangi sabah büyüdüm?
Hangi akşam yaşlandım?
Cevaplarını bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum.
İnsan bazen çok mutlu olduğu bir günü yeniden yaşayabilmek için bütün yarınlarını gözden geçirecek kadar özleyebiliyor geçmişini.
Sonra denize bakıyor.
Bir dalga geliyor. Bir dalga gidiyor.
Ve hayat devam ediyor.
Zaman benim için geri dönmeyecek, bunu biliyorumBir yanım Çanakkale.
Bir yanım Kıbrıs.
Bir yanım Ege'nin serin rüzgarında. Bir yanım Akdeniz'in sıcak güneşinde.
İki memleketin arasında büyüyen, iki ayrı hasretle yaşayan bir insanım.
Çanakkale bana kim olduğumu hatırlatıyor.
Kıbrıs ise hayatın bütün ayrılıklara rağmen devam ettiğini öğretiyor.
Bazen gitmek istiyorum.
Çok uzaklara.
Bazen de hiçbir yere gitmeden, yalnızca geçmişin içinde yürümeyi istiyorum.
Eski bir sokağın köşesinde durmak.
Bir zamanlar sevdiğim insanların sesini duymak.
Ve mümkünse o an hiç bitmesin istiyorum.
Ama biliyorum.
Zaman benim için geri dönmeyecek.
Geçmiş yeniden yaşanmayacak.
Yine de insan sevmekten vazgeçmiyor.
Ne doğduğu toprağı.
Ne hayat kurduğu yeri.
Ne de artık yalnızca hatıralarında yaşayan insanları.
Çünkü bazı memleketler haritada kalmıyor.
İnsanın içine yerleşiyor.
Ve bazı hasretler hiç bitmiyor.
Yalnızca insan, onlarla yaşamayı öğreniyor.
Benim bir yanım hala Çanakkale'de. Diğer yanım Kıbrıs'ta. Ama en çok da artık geri dönemeyeceğim o eski zamanlarda…
SÖZÜN ÖZÜ | Konuşulmayanı konuşmak, hissedileni yazmak…
Ve…
Bazı yollar insanı denize, bazıları geçmişine götürür. Ama insan en çok, bir daha dönemeyeceği zamanların izinde yürür.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Kültür-Sanat · Bölge: Çanakkale
Yayın: 17 Kasım 2026 08:03 · Kaynak: canakkalekalem.com