Torunlarımız nasıl bir ülkede yaşasın istiyoruz?
- Bir insanı doğduğu kent, kimliği, cinsiyeti ya da yaptığı meslek üzerinden küçümsemek, yalnızca o kişiye değil, birlikte yaşama kültürümüze ve insan onuruna da yönelmiş bir saldırıdır
Bir insanı doğduğu kent, kimliği, cinsiyeti ya da yaptığı meslek üzerinden küçümsemek, yalnızca o kişiye değil, birlikte yaşama kültürümüze ve insan onuruna da yönelmiş bir saldırıdır.
Geçtiğimiz günlerde AK Parti İzmir Milletvekili Ceyda Bölünmez Çankırı'ya yönelik kullanılan ifadeler, insan onuru ve birlikte yaşama kültürü üzerine yeniden düşünmemiz gereken bir tartışmayı gündeme getirdi. Çankırı'nın Çeşme Turizm Projesi'ne ilişkin açıklamaları elbette eleştirilebilir, eleştirilmelidir.
Projenin ekonomik, çevresel ve toplumsal sonuçları tartışılmalıdır. Ancak eleştirinin insanları doğdukları kent, kökenleri, cinsiyetleri veya meslekleri üzerinden küçümseyen bir dile dönüşmesi kabul edilemez.
Savunduğumuz demokrasi, farklı siyasi görüşlerin bir arada bulunduğu; farklı kimliklerin, yaşam biçimlerinin ve toplumsal kökenlerin eşit yurttaşlar olarak kabul edildiği bir düzendir.
Bu tartışmanın bize bir kez daha hatırlattığı temel soru şu: Nasıl bir ülkede yaşamak istiyoruz, nasıl bir ülke hayal ediyoruz?
Geçtiğimiz hafta Güzelbahçe'de, Üçüncü Yaş Üniversitesi kapsamında yaklaşık 60 büyüğümüzle bir araya geldik. Onlara tek bir soru yönelttik: "Önümüzdeki on yılda nasıl bir ülkede yaşamak istersiniz?"
Aldığımız yanıtlar, farklı hayat deneyimlerine rağmen ortak bir gelecek özleminin ne kadar güçlü olduğunu gösterdi. Bu buluşmada duyduğumuz bir cümle ise hepimizin zihnine kazındı: "Bütün torunlarım yurt dışında."
Bazen bir cümle, uzun uzun konuşulan sorunlardan çok daha fazlasını anlatır. Bu söz de öyleydi. Bir büyüğümüzün torunlarının tamamının başka ülkelerde yaşıyor olması, sadece bir ailenin hikâyesi değildi. Gençlerin geleceklerini başka ülkelerde aramak zorunda kalmasına ilişkin toplumsal bir kaygının ifadesiydi.
İnsan ister istemez şu soruyu soruyor: Çocuklarımızın ve torunlarımızın başka ülkelerde değil, kendi ülkelerinde gelecek kurabilmelerini sağlayacak nasıl bir Türkiye yaratmalıyız?
Buluşmada ilk dile getirilen beklenti adaletti. Hukukun üstün olduğu, anayasanın herkese eşit uygulandığı, yargının bağımsız ve tarafsız çalıştığı bir ülke istiyorlardı. Düşüncenin özgürce ifade edilebildiği, insanların farklı görüşleri nedeniyle baskıya uğramadığı, yurttaşların ülkenin geleceğine ilişkin kararlarda söz sahibi olduğu bir Türkiye…
Liyakat de ortak beklentilerin başında geliyordu. Kamu görevlerine bilgi, birikim ve yetkinlikle gelinmesini; yönetimde şeffaflığın ve hesap verebilirliğin esas alınmasını; kamu kaynaklarının kişisel çıkarlara değil, toplumun ihtiyaçlarına ayrılmasını istiyorlardı.
Eğitim konusunda dile getirilenler de geleceğe ilişkin kaygıları açıkça ortaya koyuyordu. Bir çocuğun geleceğini hangi ailede ve hangi gelir düzeyinde doğduğunun belirlemediği, her çocuğun nitelikli eğitime, iyi öğretmenlere ve sağlıklı beslenmeye erişebildiği bir ülke hayal ediyorlardı.
Gençlerin gelecek kaygısıyla başka ülkelere gitmek zorunda kalmadığı; bilimde, sanatta, teknolojide ve üretimde kendi ülkelerinde hayallerini gerçekleştirebildiği bir Türkiye…
Emeklerinin karşılığını alabilmek, insanca yaşayabilecekleri ücretlere ve güvenceli işlere sahip olmak da önemli beklentiler arasındaydı. Barınmanın bir ayrıcalık değil, temel bir hak olduğu; emeklilerin ekonomik kaygılarla yaşam mücadelesi vermediği, ileri yaştaki yurttaşların huzur ve güven içinde yaşayabildiği bir ülke istiyorlardı.
Kadınların yaşam hakkının güvence altında olduğu, şiddetin ve ayrımcılığın son bulduğu, kadınların toplumsal yaşamın her alanında eşit ve özgür bireyler olarak yer alabildiği bir ülke… Kimsenin dili, inancı, kökeni, cinsiyeti veya yaşam biçimi nedeniyle ötekileştirilmediği, farklılıkların tehdit değil, toplumsal zenginlik olarak görüldüğü bir toplum…
Doğanın korunması da bu gelecek hayalinin ayrılmaz bir parçasıydı. Temiz hava, temiz su, sağlıklı çevre ve gelecek kuşaklara aktarılabilecek doğal varlıklar istiyorlardı. Kentlerin, ormanların ve kıyıların yalnızca yatırımcıların değil, toplumun ortak değeri olduğunu bilen bir anlayış…
Aslında bütün bu beklentiler tek bir noktada buluşuyordu: İnsan onuruna yaraşır bir yaşam.
İzmir'in geleceği de bu ülke hayalinden bağımsız değil.
Bir yatırımın ekonomik getirisi, istihdam yaratma potansiyeli ve turizme katkısı elbette değerlendirilmelidir. Ancak su kaynakları, tarım alanları, ormanlar, kıyılar, doğal yaşam ve kamusal yarar da aynı ciddiyetle ele alınmalıdır.
Çevre örgütlerinin ve yöre halkının itirazlarını dile getirmesi kalkınmaya karşı çıkmak değildir. Tam tersine, kalkınmanın kimin için, hangi bedeller karşılığında ve nasıl gerçekleştirileceğini sorgulamaktır. Çünkü doğayı tüketen, ortak yaşam alanlarını daraltan ve kamusal varlıkları belirli çıkarların kullanımına açan bir anlayışın gerçek anlamda toplumsal kalkınma yarattığı söylenemez.
Burada önemli olan, siyasi görüşlerimiz ne olursa olsun hem kentimizin doğal değerlerini hem de insanlarımızın onurunu savunabilmektir. Bir yandan Çeşme'nin geleceğini tartışırken diğer yandan bir insanı memleketi ve mesleği üzerinden aşağılayan dili reddedebilmeliyiz.
Bunlar birbirinden ayrı meseleler değil; nasıl bir toplumda yaşamak istediğimizin iki farklı göstergesidir.
Demokrasi de tam burada anlam kazanıyor. Demokrasi seçim sandığından ibaret değildir. İnsanların yaşadıkları kent ve ülke hakkında söz sahibi olabilmesi, karar süreçlerine katılabilmesi, itirazlarını özgürce dile getirebilmesidir.
Bir yatırımın ya da kamusal kararın bilimsel verilerle, şeffaflıkla ve halkın katılımıyla değerlendirilmesidir.
Güzelbahçe'deki buluşmada dile getirilenler, sadece ileri yaştaki yurttaşlarımızın beklentileri olarak görülmemeli. Aksine, geçmişin deneyimini taşıyan bir kuşağın geleceğe ilişkin sorumluluk duygusunun ifadesi olarak okunmalı. Onlar kendileri için olduğu kadar çocukları ve torunları için de konuşuyorlardı.
Belki de bu buluşmanın en önemli sonucu buydu: Farklı kuşakların, farklı yaşam deneyimlerinin ve farklı düşüncelerin ortak bir gelecek idealinde buluşabilmesi…
Peki, nasıl bir ülke istiyoruz?
Adaletin ayrıcalık değil, herkes için güvence olduğu; insan onurunun korunduğu, emeğin karşılığını bulduğu, gençlerin geleceklerini başka ülkelerde aramak zorunda kalmadığı, kadınların korkmadan ve özgürce yaşayabildiği, çocukların eşit koşullarda eğitim alabildiği bir ülke.
Doğanın rant uğruna tüketilmediği, kentlerin ve kıyıların ortak yaşam alanı olarak korunduğu, farklılıkların ayrışma nedeni değil, birlikte yaşamanın zenginliği kabul edildiği bir ülke.
Bunlar ulaşılması imkânsız hayaller değil. Ancak kendiliğinden gerçekleşmeyecekleri de açık. Bunun için talep etmek, sorgulamak, örgütlenmek, dayanışmak ve demokratik haklara sahip çıkmak gerekiyor.
Çünkü nasıl bir ülkede yaşayacağımıza yalnızca yönetenler karar veremez. O ülkenin geleceği, aynı zamanda yurttaşların sözleriyle, mücadeleleriyle ve ortak sorumluluklarıyla şekillenir.
Asıl mesele, çocuklarımıza ve torunlarımıza nasıl bir ülke bırakacağımızdır. Bütün torunları yurt dışında olan bir büyüğümüzün cümlesi, bu soruyu hepimizin önüne koyuyor. Onların başka ülkelerde değil, kendi ülkelerinde hayal kurabildiği, üretebildiği ve mutlu yaşayabildiği bir Türkiye yaratmak zorundayız. Çünkü gelecek kuşaklara bırakacağımız en büyük miras, yaşanabilir bir ülkedir.
Günde en fazla 3 kritik gelişme. Bildirim kirliliği yok, anında bilgi.
Kategori: Siyaset · Bölge: İzmir/çeşme
Yayın: 18 Kasım 2026 05:03 · Kaynak: gazeteyenigun.com.tr